รักนะค่ะ เจ้าหญิง

ตอนที่ 5 : ความในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    21 มี.ค. 55

เมื่อมาถึงหน้าบ้านซูยองวิ่งมาเปิดประตูรถให้เจสสิก้า ร่างบางยิ้มกว้าง ซูยองเอามือของสิก้ามากุมไว้ ร่างบางก้มหน้ายิ้มเล็กน้อย

“ฝันดีนะสิก้า ฝันถึงฉันบ้างก็ได้ ฉันไม่ว่าหรอก” ซูยองมองหน้าร่างบาง

“บ้า...กลับไปได้แล้วไป ฝันดีเหมือนกันนะ”ร่างบางเดินเข้าบ้านไปทันที

เมื่อเห็นว่าสิก้าเข้าบ้านเรียบร้อยแล้ว ซูยองก็ขึ้นรถเตรียมจะขับออกไปแต่สายตาก็เห็นเงาใครอยู่ข้างเสาไฟฟ้าก็พยายามมองผ่านกระจกมองหลังก็ตาโตเมื่อเห็นยูริยืนร้องไห้อยู่

“ฉันขอโทษนะยูล แต่ผู้หญิงคนนี้ฉันรักเค้าจริงๆ” ซูยองขับรถออกไปอย่างเร็ว

            ยูรินึกถึงภาพที่เห็นเมื่อกี้แล้วเจ็บปวดหัวใจจนอาจจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ ร่างสูงวิ่งไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่หน้าบ้านตัวเอง ไม่คิดว่าการแวะไปหาร่างบางจะทำให้เจอภาพที่ไม่อยากเห็น

“สิก้า ฉันจะทำยังไงดี เธอรักซูยองเหรอ” ยูริเฝ้าถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

            เจสสิก้าอาบน้ำเสร็จก็นอนลงบนที่นอนขนาดใหญ่ของตัวเอง แล้วนึกถึงใครคนหนึ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรออก

“ฮัลโหล ยูลนอนหรือยังค่ะ”

“ยังเลยยูลนอนไม่หลับ แล้วสิก้าล่ะทำไมยังไม่นอนอีกค่ะ ดึกแล้วนะ” ปลายสายพยายามคุมเสียงให้เป็นปกติ

“ก็สิก้านอนไม้หลับนี่ค่ะ ยูลอยู่คุยกับสิก้ากน่อยนะ” ร่างบางอ้อนร่างสูง

“ก็ได้ๆวันนี้...” ยูริหยุดไปชั่วขณะเมื่อนึกถึงภาพร่างบางกับซูยอง

“คะ”

“เอ่อ!วันนี้สนุกมั้ยไปเที่ยวสวนสนุกน่ะ”

“อืม สนุกมากเลยซูยองนะตลกมากเลย สิก้าถึงรู้นะเนี่ยว่าซูเค้าตลกมากๆเลย”

“........................................” ร่างสูงเงียบ

“ยูลอยู่หรือเปล่าค่ะ” ร่างบางขมวดคิ้ว

“ย...อยู่ค่ะแล้วไงต่อค่ะ” ยูริน้ำตาไหลลงมา

“แทยอนกับฟานี่ก็สวีทกันอยู่สองคนสิก้าก็ได้ซูนี่แหละค่อยเทคแคร์ ซูเค้าน่ารักดีเนอะยูล สิก้าชอบมากเลย” สิก้าพูดขึ้นมาเมื่อนึกถึงตอนที่ซูยองคอยเทคแคร์ตนเอง

“..................................”

“ยูลค่ะ หลับแล้วเหรอค่ะ ยูล ฮัลโหล สงสัยหลับแล้ว ฝันดีนะค่ะ” ร่างบางยิ้มแล้วล้มตัวลงนอน

ยูริตอนนี้ร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง ร่างสูงไม่คิดเลยว่าเจ้าหญิงของเค้าจะทำให้เค้าเจ็บเจียดตายอย่างนี้แค่คำว่า “ชอบ” คำเดียว

“ฮือ...ฮือ...สิก้าฉันยังไม่ทันได้จีบเธอเลยนะ ฉันต้องอกหักแล้วเหรอ ฉันไม่ยอมหรอก คอยดูนะเธอต้องมองฉันคนเดียว ฉันรักเธอนะสิก้า ฮือ...ฮือ...สิก้า ทำไมๆๆ”

รางสูงคร่ำครวญอยู่นาน เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามันอาจไม่เป็นอย่างที่เธอเข้าใจยังไงก็ต้องลองถามสิก้าดูก่อน ถ้าหากเธอชอบซูยองจริง เราก็ควรจะยินดีกับเขาทั้งสองคน เพราะยังไงก็เป็นเพื่อนกัน

            ตอนเช้าซังวูไปปลุกยูริที่ห้องเพื่อจะพาไปตีกอล์ฟด้วยกัน

“ยูล ตื่นได้แล้วลูก”

“อืม...” ขยับตัวหนีเมื่อมีคนมากวน

“ยูล ตื่น พ่อนัดลุงซูโรไว้ 9โมงนะ เดี๋ยวเขารอนาน” ซังวูเขย่าร่างสูงไปมา

“อือ...พ่อก็ไปสิ ยูลจะนอนอ่ะ” ร่างสูงเอาผ้าห่มมาคลุมตัวไว้

“แล้วหนูเจสสิก้าจะอยู่กับใครล่ะ”

“เกี่ยวอะไรกับสิก้าอ่ะ พ่อ”

“ก็หนูเจสสิก้าเขาไปด้วย”

เมื่อร่างสูงได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งเขาห้องนืทันที

“ถึงเวลาแล้วสิก้าที่ฉันจะจีบเธอจริงๆจังๆซะที”

            สนามกอล์ฟกรุงโซล

“ อ้าว มาแล้วเหรอ ซูโร หนูเจสสิก้า”

“อันยองค่ะ คุณลุง” ยูริโค้งให้ผู้อาวุโสกว่า

“ลูกเจสนี่คุณอา ควอน ซังวู เพื่อนพ่อเอง ส่วนอีกคนคงไม่ต้องแนะนำมั้ง”

“อันยองค่ะคุณอา” ร่างบางโค้งให้ผู้ใหญ่ ก่อนจะเดินไปหายูริ

“ยูล ทำไมดูโทรมจัง ไม่สบายเหรอ”ร่างบางเอามือไปวางไว้บนหน้าผากร่างสูง

“เปล่าจ๊ะ เราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่านะ ปล่อยให้ผู้ใหญ่เขาวัดฝีมือกันไปเถอะ”

“อืม”

ยูริเดินจับมือร่างบางไปนั่งที่เกาอี้ ร่างบางใจเต้นแรงทุกคนที่โดนยูริสัมผัสตัว

“ยูล แทยอนบอกว่ายูลจะไปเรียนต่อที่อเมริกาเหรอ”

“อืม จบแล้วก็ไปเลย แต่ไม่ต้องเสียใจอีกตั้งหลายเดือนกว่าจะจบ”ยูริยิ้มให้ร่างบางแต่สายตาที่แสดงออกมาเศร้า จนร่างบางรู้สึกแปลกๆ

“ทำไม ยูลทำหน้าเศร้าจังค่ะ ไม่สนุกเหรอที่อยู่กับสิก้าอ่ะ”ร่างบางเตรียมลุกหนี

...หมับ... ยูริรีบขว้าแขนร่างบางทันที

“ไม่ใช่นะ ฉันแค่..............” ยูริอ้ำอึ้ง

“แค่.......อะไรคะ” ร่างบางเอียงคอถาม

ยูริหน้าแดงกับการกระทำของร่างบาง อะไรมันจะน่ารักขนาดนี้ หัวใจร่างสูงเต้นแรงจนกลัวว่าคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามจะได้ยิน

“ เอ่อ!เมื่อคืนยูลไปหาสิก้า” ยูรินิ่งไปนิดก่อนจะพูดต่อ “ยูลเห็นซูยองมาส่งสิก้า แล้วซูยองจับมือสิก้า สิก้ากับซูยองคบกันแล้วเหรอ” ยูริก้มหน้านิ่ง

“ควอน ยูริ เงยหน้ามามองหน้าฉัน” ร่างบางพูดเสียงเรียบ

ยูริค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองร่างบางช้าๆ ขอบตาเริ่มร้อน เพราะกลัวคำตอบที่ได้ยินจะทำให้เสียใจมากกว่านี้

“สิก้ากับซูยองเราสนิทกัน” แค่ประโยคนี้น้ำตาร่างสูงเริ่มเอ่อรอบดวงตา

“แต่เราสนิทกันในฐานะเพื่อนเท่านั้น” สิก้ายิ้มให้ยูริ

“แล้วเมื่อคืนที่สิก้าบอกว่าชอบซูยองล่ะ”ร่างสูงมองตาร่างบาง

“อ่อ ก็ชอบ แต่ว่าชอบแบบเพื่อนนะ ซูเขาตลกดี สิก้าไม่มีทางชอบซูยองเกินเพื่อนหรอก สิก้ามีคนที่สิก้ารักแล้ว” ร่างบางมองหน้าร่างสูงแล้วแอบขำกับท่าลิงทำตาโต

“สะ...สิก้ามีคนรักแล้วเหรอ” ยูริน้ำตาไหลออกมาทันที เรี่ยวแรงไม่มีเหลือแล้วคราวนี้

ร่างบางเห็นว่าแกล้งร่างสูงมากไป จึงเอามือสองข้างจับหน้าร่างสูงให้หันมาหา

“คนนี้ไงที่สิก้ารัก”

“ไหนอ่ะ คนไหนเข้าอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ” ร่างสูงมองซ้ายมองขวาเหมือนหาใครอยู่

ร่างบางเห็นดังนั้นก็ส่ายหัว ซื่อบื้อจริงเลยเจ้าลิงบ้า ร่างบางก้มลงไปจูบริมฝีปากของร่างสูงแผ่วเบา ร่างสูงตาโตตกใจกับการกระทำของร่างบาง สิก้าถอนริมฝีปากออกแล้วมองตาของยูริ

“อีกรอบได้มั้ยสิก้า” ยูริยิ้มแล้วทำตาเจ้าเล่ห์ใส่ร่างบาง

ร่างบางตีไปที่แขนร่างสูง “ มากไปแล้ว ควอน ยูล” ร่างบางทำเสียงเย็น

“ขอโทษ เอ๊ะ!สิก้ารักยูลเหรอ ยูลเป็นคนที่สิก้ารัก เย้ๆ.......เย้” ความรู้สึกช้าจัง

“ยูลเบาๆสิอายเค้า” สิก้าลุกขึ้นไปเอามือปิดปากร่างสูงไว้

ยูริรวบตัวร่างบางมากอด แล้วหอมแก้มไปทีนึง

“สิก้า ยูลรักสิก้านะเป็นแฟนยูลได้มั้ย” ยูริสบตาร่างบางนิ่ง

“.................................” ร่างบางยืนอึ้ง

“สิก้า ได้ยินที่ยูลพูดมั้ยค่ะ” ยูริมองหน้าร่างสูง

“.................................” เงียบ

“สิก้า สิก้า” ร่างสูงเขย่าแขนร่างบางเบาๆ

“ค่ะคะยูล”

“สิก้าให้คำตอบยูลได้มั้ยว่าจะเป็นแฟนยูลอ่ะ”

“สิก้าไม่ขอใช้คำว่า (แฟน) แต่จะพูดว่าเรากำลังคบหาดูใจกัน” ร่างบางกอดแขนร่างสูง

“มันต่างกันยังไงอ่ะ” ยูริงง

“แหม ยูลขอสิก้าแน่ใจกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอว่ายูลจะรักและซื่อสัตย์ต่อสิก้าคนเดียวอ่ะ” ร่างบางทำท่างอน

“โอ๋ๆๆได้สิจ๊ะ จะเรียกยังไงก็ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเราสองคนรักกันก็พอ”ยูริกอดร่างบางแน่น

“อืม สิก้ารักยูลนะค่ะ” ร่างบางกอดตอบคนสูงกว่า

            ซูโรกับซังวูแอบดูลูกๆของตัวเองกำลังบอกรักกันอยู่ก็อมยิ้มกันทั้งคู่

“ให้มันได้อย่างนี้สิยูลลูกพ่อ” ซังวูมองลูกอย่างภูมิใจ

“ซังวู ฉันว่าลูกเขยฉันคงไม่พ้นลูกนายแน่ๆ” ซูโรตบบ่าเพื่อนรัก

“งั้นลูกสะใภ้ฉันก็ลูกนายนั่นแหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ซังวูหัวเราะอย่างดีใจ

“เอ่อว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่างนี้ต้องฉลองเว้ยเพื่อน วันนี้ไปกินข้าวบ้านฉันแล้วกัน”ซูโรชวน

“อืม..ดีเหมือนกันเราออกไปหาลูกๆกันเถอะ”

“ สิก้า วันนี้เราชวนคุณอากับยูริไปทานข้าวบ้านเราดีมั้ย” ซูโรกอดลูกสาว

“ ดีค่ะพ่อ ยูลไปทานข้าวบ้านสิก้านะค่ะ” ร่างบางทำเสียงออดอ้อน

“ได้สิ พ่อค่ะ” ยูริมองไปทางซังวู

“ก็ดีนะ เราจะได้มีเวลาคุยกันเยอะเลย” ซังวูมองหน้าซูโร

   ทั้งสี่คนกลับมาที่คฤหาส์นจอง ซูโรสั่งแม่บ้านจัดอาหารชั้นเยี่ยมเพื่อต้อนรับเพื่อนสนิท ทั้งหมดทานอาหารพร้อมกับหัวเราะไปด้วย ช่างมีความสุขกันจริง เวลาผ่านไปจนดึกซังวูจึงขอตัวกลับเพราะมีประชุมแต่เช้า

“ซูโร ฉันกลับก่อนนะ”

“อืมไว้ค่อยเจอกันใหม่นะ วันนี้ฉันมีความสูขจริง ยูลมาที่นี่ได้ตลอดนะ บ้านลุงยินดีต้อนรับเสมอ” ซังวูยิ้มให้ร่างสูง

“ขอบคุณค่ะ คุณลุง สิก้าพรุ่งนี้ยูลมารับนะ” เมื่อพูดกับซูโรจบก็หันไปพูดกับร่างบาง

“ค่ะ ฝันดีนะค่ะ” สิก้าส่งตาหวานหยาดเยิ้ม

“ฝันดีเหมือนกันนะ”

“พวกเราไปก่อนนะซูโร หนูเจสสิก้า” ซังวูเดินกอดคอลูกสาวสุดรักขึ้นรถกลับบ้าน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น