พิชิตใจยัยคู่กัด

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 19 ศึกชิงนาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 590
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 60

ลักษิกาขับรถมารับปีใหม่ที่คอนโดเพราะใกล้ถึงเวลานัดหมายแล้ว  เธอไม่รู้อะไรเลยได้แต่ทำตามที่เพื่อนรักบอก พี่สาวข้างบ้านของเธอไปเกี่ยวอะไรกับเพื่อนรักเรื่องนี้น่าสงสัยไม่น้อย เดี๋ยวไปถึงคงรู้เรื่องทุกอย่างเองล่ะมั้ง

“เก๋มานานยัง โทษทีพี่ตื่นสายน่ะ”

“มัวทำอะไรอยู่หรือเปล่าถึงตื่นสาย ไหนหาร่องรอยสิว่ามีคิสมาร์คหรือเปล่า”

“จะบ้าเหรอ ไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย รีบไปทำธุระเถอะเดี๋ยวสายนะ”

“ค่ะคุณพี่สาว ไปกันเถอะ”

ลักษิกาขับรถมาถึงสนามมวยอดิสรภายในหนึ่งชั่วโมง  ปีใหม่มองเข้าไปข้างในที่มีนักมวยจำนวนหนึ่งกำลังซ้อมมวยกันอยู่ก็นึกสงสัยว่าพวกเธอมาทำอะไรกันที่นี่

“เรามาทำธุระกันที่นี่เหรอเก๋”

“ค่ะ เข้าไปข้างในกันเถอะ”  ลักษิกาจับมือปีใหม่เดินเข้าไปโซนที่เตรียมไว้ ตลอดเส้นทางนักมวยตัวโตมองทั้งสองสาวด้วยใบหน้านิ่งขรึมทำให้สองสาวรู้สึกเกร็งไม่น้อย ปีใหม่กอดแขนลักษิกาเอาไว้แน่นเพราะรู้สึกกลัวขึ้นมา

“มากันแล้วเหรอ ฉันรออยู่นานเลยนะ”

“ไงเหมียว นัดเรามามีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

“มีสิ โดยเฉพาะพี่ปีใหม่” สุรีรัตน์เดินเข้าไปหาปีใหม่ที่ทำหน้าสงสัยว่ารุ่นน้องสาวต้องการอะไรและมีธุระอะไรกับเธอ

“กับพี่เหรอ”

“ใช่ กับพี่ปีใหม่นั่นแหละ”

หมับ

“โอ๊ย! เหมียว”

“ไอ้เหมียวทำอะไร ปล่อยพี่ปีใหม่นะ” ลักษิกาตกใจที่เพื่อนรักบีบปลายคางของปีใหม่อย่างแรง แต่เข้าไปใกล้ไม่ได้เพราะถูกบอดี้การ์ดล็อคตัวเอาไว้

“แกอย่าเพิ่งยุ่ง ฉันอยากคุยกับพี่ปีใหม่”

“จะคุยก็คุยดีๆสิวะ ทำพี่ปีใหม่เจ็บทำไม”

“แล้วที่พี่ปีใหม่ส่งลูกน้องไปทำร้ายฉันล่ะ ฉันไม่เจ็บเหรอฮะ”

“เธอพูดเรื่องอะไร พี่เปล่านะ” ปีใหม่น้ำตาเล็ดเพราะรู้สึกเจ็บแก้มทั้งสองข้างมาก รุ่นน้องคนนี้พูดถึงเรื่องอะไรกัน เธอไม่เคยสั่งลูกน้องไปทำร้ายใคร  จู่ๆมาพูดแบบนี้เธอเสียหายนะ

“เปล่างั้นเหรอ ลูกน้องพี่สารภาพเองว่าพี่เป็นคนสั่ง”

“พี่ไม่เคยสั่งให้ลูกน้องไปทำร้ายใคร ถึงพี่จะวีนเก่งโมโหเก่งแต่พี่ไม่เคยทำร้ายคนอื่นนะ โอ๊ย...พี่เจ็บนะเหมียว”

“แกทำอะไรปีใหม่ ปล่อยมือเดี๋ยวนี้เลยนะ” ฐิติรัตน์เข้ามาเห็นสุรีรัตน์บีบแก้มของปีใหม่ก็รีบวิ่งเข้าไปช่วย ไอรดาเข้ามาขวางสาวหล่อเลยทำได้แค่ยืนมองเท่านั้น

“ป๊อบช่วยปีใหม่ด้วย ปีใหม่เจ็บ”

“ไอ้เหมียว แกปล่อยปีใหม่เดี๋ยวนี้เลยนะ นั่นแฟนฉันนะเว้ย”

“ถ้าไม่ปล่อยพี่ป๊อบมีปัญหาเหรอ” สุรีรัตน์ตวัดปีใหม่เข้ามากอดแล้วใช้มืออีกข้างบีบที่คอเล็กๆนั่นแทน

“เหมียวฉันขอร้องอย่าทำพี่ปีใหม่เลยนะ พี่เค้าเจ็บเห็นมั้ย”

“ฉันบอกให้แกเงียบไงเก๋ ไม่เชื่อใจฉันเหรอ”

“แกจะเอาไง” ฐิติรัตน์มองสภาพของสุรีรัตน์ที่ไม่มีบาดแผลเลยอย่างขัดใจ สงสัยพวกนั้นมันจะทำงานพลาด ไม่งั้นปีใหม่คงไม่โดนเล่นงานแบบนี้หรอก

“ไปเอาตัวพวกนั้นเข้ามา”  สุรีรัตน์แสยะยิ้มมองใบหน้าชื้นเหงื่อของฐิติรัตน์อย่างสะใจ ตอนนี้เธอพอจะรู้แล้วว่าตัวการที่แท้จริงเป็นใคร

“พวกแก ทำไม?” ปีใหม่มองหน้าชายสี่คนที่มีสภาพสะบักสะบอมอย่างสงสัย

“ลูกน้องพี่ปีใหม่หรือเปล่าคะ”

“ชะ ใช่ แล้วทำไมพวกนี้ถึงมีสภาพแบบนี้ล่ะ”

“หึ! พวกแกบอกฉันสิ ใครบอกให้พวกแกมาทำร้ายฉัน”

“คะ คุณหนูปีใหม่ครับ”

“ไอ้พวกบ้า ฉันไปสั่งตอนไหน พูดให้มันดีๆนะ”

“ก็คุณหนูให้แฟนคุณหนูมาบอกพวกผมเอง พวกผมเลยไปจัดการตามคำสั่งแต่ก็ถูกอัดกลับมาอย่างที่เห็นนี่แหละครับ”

“ฉันไม่เคยสั่งให้ไปทำร้ายเหมียวหรือใครๆ ป๊อบมันเกิดอะไรขึ้น”

“คือป๊อบเห็นปีใหม่ไม่ชอบทรายเลยอยากทำให้แฟนของทรายบาดเจ็บเผื่อทรายจะเจ็บปวดตอนที่เห็นคนรักเจ็บตัว ป๊อบทำเพื่อปีใหม่นะคะ”

ฐิติรัตน์พยายามหาทางเอาตัวรอด อย่างน้อยที่ตรงนี้ก็ไม่มีผู้หญิงที่ตนหลงรัก ถ้าจะโยนความผิดให้คงไม่เป็นไร ถ้าสุรีรัตน์จะเอาไปบอก ปาลิตาคงไม่เชื่อเพราะรู้จักกันมานานจนรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว

“ไม่ใช่เพื่อตัวเองเหรอพี่ป๊อบ วันนี้เรานัดดวลกันนะ ลืมเงื่อนไขของเราแล้วเหรอ”

“เงื่อนไขอะไรเหมียว”  ปีใหม่มองหน้าแฟนสาวหล่อแล้วหันไปทางสุรีรัตน์ที่แสยะยิ้มเยาะคู่ต่อสู้

“แกอย่าบอกนะ เรื่องนี้เป็นเรื่องของเราสองคน”

“หึหึ ไม่ใช่แล้ว พี่ทำลายทุกอย่างเองนะ พี่ป๊อบท้าเหมียวชกมวย หากใครแพ้ต้องเลิกยุ่งกับพี่ทรายอย่างถาวร พี่ป๊อบอยากครอบครองพี่ทรายเลยใช้อุบายให้ลูกน้องมาทำร้ายเหมียว เผอิญว่าลูกน้องมันกระจอกแถมยังเป็นลูกน้องของพี่ปีใหม่ด้วย พี่ว่าถ้าเหมียวจะเอาผิด เหมียวจะเอาผิดใครเป็นคนแรกส่วนคนที่บงการก็ลอยนวลไป”

“ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้ป๊อบ ฉันรักเธอไม่มากพอหรือไง”

“ฉันรักทรายนี่ ต่อให้ตายยังไงก็รักทรายแค่คนเดียว”

“แล้วฉันล่ะ เราเป็นแฟนกันนะป๊อบ”

“เธอลากฉันขึ้นเตียงเองนะ ตอนนี้จะมาเรียกร้องอะไรอีกฮะ” ฐิติรัตน์ชี้หน้าปีใหม่ด้วยดวงตาแข็งกร้าวปนดูถูกดูแคลน

ผัวะ

“อย่ามาพูดแบบนี้กับพี่ปีใหม่นะ คนอย่างแกไม่สมควรจะมีเพื่อนมีคนรักด้วยซ้ำ” ลักษิกาวิ่งเข้าไปต่อยปากของฐิติรัตน์จนเซล้มไปกองกับพื้น  อารมณ์โมโหเริ่มเดือดขึ้นเมื่อได้ยินคนที่ตัวเองรักโดนดูถูกเหยียดหยาม

“มึงต่อยกูเหรอวะ กูจะเล่นมึงก่อนแล้วไปจัดการไอ้เหมียวต่อ”

“เข้ามาสิวะ คิดว่ากูกลัวมึงเหรอ วันนี้กูจะเอาพี่กูคืน ถ้ามึงมายุ่งกับพี่กูอีกมึงเจ็บตัวแน่”

“พอแล้วเก๋ พี่ไม่เป็นอะไร ใจเย็นๆนะ”  ปีใหม่รีบเข้าไปกอดลักษิกาเพราะรู้จักคนในอ้อมกอดดีว่าเวลาโมโหร้ายกาจมากแค่ไหน ตอนอารมณ์ดีก็ยิ้มแย้มจนน่ามองหากโมโหขึ้นมาพังเป็นพัง ที่แน่ๆลักษิกาเป็นมวยไชยาและเก่งมากด้วย

“มันดูถูกพี่นะคะ เก๋ดูแลพี่มาตลอดยังไม่เคยว่าพี่สักคำ มันเป็นใครมากล้าว่าคนที่เก๋รัก เก๋จะฆ่ามัน”

“ไม่เอานะคะ เดี๋ยวพี่ขอเคลียร์เองนะ ใจเย็นๆก่อนนะพี่ขอร้อง”

“หยุดบ้าก่อนสิเก๋ เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง แกใจเย็นๆหน่อยได้มั้ย” สุรีรัตน์แตะไหล่เพื่อนสาวที่หอบหายใจฮึดฮัด อารมณ์โมโหของเพื่อนคนนี้น่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เสียวเว้ย

“พี่ขอจัดการพวกนี้แป๊บนะ อย่าอาละวาดไม่งั้นพี่จะโกรธจริงๆด้วย” ปีใหม่ลูบอกของลักษิกาให้ใจเย็นลง เธอเสียใจเรื่องของฐิติรัตน์แต่เธอแคร์ลักษิกามากกว่า หากจะให้เธอเลือกระหว่างคนทรยศกับน้องสาวที่ดูแลเธอเป็นอย่างดีมาตั้งแต่เด็ก คำตอบคงชัดเจนมากอยู่แล้ว

“เร็วๆนะคะ ก่อนที่ไอ้บ้านั่นจะตายคาตีนเก๋”

“พูดไม่เพราะเลยนะ เอาล่ะ เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะป๊อบอยากคบทราย งั้นฉันขอเลิกกับเธอนับตั้งแต่วินาทีนี้ไป ต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีก”

“ขอบคุณที่ปล่อยฉันไป รับรองว่าฉันไม่มายุ่งกับเธออีกแน่ๆ หึหึ”

“เลวไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ” ลักษิกาขยับตัว ปีใหม่รีบกอดเอวคนตัวสูงไว้แน่น

“ส่วนพวกนาย ฉันขอไล่ออก”

“คุณหนูอย่าไล่เราเลยนะครับ พวกเราผิดไปแล้ว”

“คนอย่างพวกนายมีไว้ก็เสียเงินเปล่าๆ หูเบาแถมเชื่อคนง่าย ฉันเกือบซวยเพราะพวกนายแล้ว ไปให้พ้นหน้าเลยนะ”

“ให้เรากลับไปหานายหัวเถอะนะครับ เราจะไม่ให้เกิดเรื่องขึ้นอีก นะครับคุณหนู”

“ให้พวกเขากลับไปหาลุงวีเถอะ ไล่ออกก็เท่านั้น พวกนี้ไม่มีงานทำนะคะ”

“เก๋คิดว่ามันดีแล้วเหรอ”

“ค่ะ ให้ลุงวีจัดการดีกว่านะคะ”

“ก็ได้ค่ะ พวกนายรีบกลับสุราษฎร์ฯไปเลยนะ”

“ครับคุณหนู ขอบคุณครับคุณเก๋ที่ช่วยพูดให้พวกเรา”

“รีบไปซะทีสิ เดี๋ยวฉันก็เปลี่ยนใจซะหรอก”

“ครับ ไปแล้วครับคุณหนู”

“ต่อไปก็ถึงคิวเราสองคนแล้วสิ เมื่อกี้พี่บอกว่าอะไรนะ อยากให้พี่ทรายเจ็บอย่างนั้นเหรอ พี่พูดแบบนั้นเพราะอะไร”

“ฉันก็พูดส่งๆไปแบบนั้นแหละ เมื่อไหร่เราจะชกกันซะที ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่นาน”

“ทุกอย่างเป็นโมฆะเพราะพี่เล่นไม่ซื่อก่อน ไม่มีการแข่งขันอะไรทั้งนั้น”

“ได้ไงวะ กลัวหรือไงถึงยกเลิกแบบนี้น่ะฮะ”

“เลิกบ้าได้หรือยังไอ้ป๊อบ”

“ทราย!

“เออ ฉันเอง เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับฉันซะทีฮะ เป็นเพื่อนดีๆไม่ชอบหรือไง แกอยากให้ฉันเห็นแกเป็นเพียงอากาศเหรอ ฉันทำให้ได้นะ”

“ไม่นะทราย ป๊อบรักทรายและดูแลทรายมาตลอด ทำไมทรายไม่ให้โอกาสป๊อบ”

“ฉันไม่ได้รักแกไง ฉันรักเหมียว”

“มันดียังไง วันๆเอาแต่ชวนทะเลาะ ทำตัวไม่มีแก่นสารไปวันๆเท่านั้น ทรายไปรักมันได้ยังไง”

“อย่าดูถูกคุณเหมียวมากไปกว่านี้นะ ไม่งั้นฉันยิง” เกศราหันกระบอกปืนชี้ไปทางฐิติรัตน์ เธอทนไม่ไหวที่เจ้านายถูกคนแบบนี้ดูถูก เห็นแล้วขัดลูกตาชะมัด

“กลัวสู้ฉันไม่ได้เหรอวะ ถึงให้คนของแกเอาปืนมาขู่”

“พี่เกรซเก็บปืนซะ”

“แต่ว่า”

“เหมียวจะจัดการคนปากดีเอง”

“ทราบแล้วค่ะ”

 ลักษิกากอดปีใหม่ที่เริ่มร้องไห้เพราะเห็นธาตุแท้ของฐิติรัตน์ เมื่อก่อนอะไรบังตาให้เธอมองเห็นว่าฐิติรัตน์คือเทพบุตรแสนใจดีนะ แค่เขาช่วยอุ้มเธอไปห้องพยาบาลจนเขาไม่ได้กินข้าวเที่ยงอย่างนั้นเหรอ เธอนี่บ้าจริงๆเลย ปักใจคิดว่ามันคือความรัก

“ฉันพาพี่ปีใหม่กลับก่อนนะเหมียว แกจัดการให้หนักๆเลยได้มั้ย”

“ไม่มีปัญหาเพื่อน แกอย่าลืมจัดการเรื่องของแกให้เรียบร้อยด้วยล่ะ”

“ฉันรู้แล้ว ไปก่อนนะ”

“เออ ไปเถอะ”

“เราไปกันเถอะพี่ปีใหม่ เขาไม่มีค่าพอให้พี่รักหรอกนะ”  ลักษิกาจ้องตาคนที่มองขึ้นมาสบตากัน พอเห็นปีใหม่พยักหน้าก็โอบเอวบางออกไปทันที

“พี่อยากชกกับฉันงั้นเหรอ ถ้าคิดว่าแน่ก็เตรียมตัวได้เลย”

“ฉันจะเอาเลือดปากแกออก วันนี้ถ้าฉันไม่ชนะฉันขอเป็นลูกหมา”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตามสบายเลยลูกหมา”

“แก!” ฐิติรัตน์หน้าแดงก่ำไปด้วยความโกรธ แต่สุรีรัตน์ไม่สนใจเลยสักนิดเดียว

“พี่ทรายดูให้ดีนะ คนพาลแบบนี้ต้องถูกลงโทษซะบ้าง”

“ระวังตัวด้วยนะ ป๊อบเคยฝึกมวยตอนปีหนึ่ง พี่ไม่รู้ว่าฝีมือดีแค่ไหนแล้วตอนนี้”

“เหมียวจะระวังตัวค่ะ ขอกำลังใจหน่อยสิ”

“จะบ้าเหรอ พี่อายคนอื่นนะ”

“งั้นหลับตาลงเหมียวจะหอมเอง”

“อื้อ เร็วๆนะ แล้วเอาชัยชนะมาให้พี่ด้วยไม่งั้นอด”

“รับทราบครับผม เหมียวไม่พลาดคืนนี้หรอก”

ฐิติรัตน์ยืนกัดฟันเพราะได้ยินเสียงสนทนาของทั้งสอง  ทำไมปาลิตาถึงรักสุรีรัตน์มากขนาดนี้ เธอดูแลเอาใจใส่ไม่พองั้นเหรอถึงถูกปฏิเสธมาตลอด

“กติกาไม่มีนะ เราสามารถใช้วิชาที่เรามีได้ทุกแขนง พี่พอใจหรือเปล่า”

“ไม่มีปัญหา ใครลุกไม่ขึ้นก่อนถือว่าแพ้”

“ตามนั้น เริ่มเลยนะเพราะไม่มีกรรมการ”

ฐิติรัตน์เดินเข้าไปหาสุรีรัตน์ทันทีแล้วปล่อยหมัดออกไป หวังให้คู่ต่อสู้ไม่ทันตั้งตัวและไม่สามารถปล่อยหมัดออกมาได้อีก  สุรีรัตน์ยิ้มเยาะในใจเมื่อรู้สึกถึงพลังของหมัดที่ส่งออกมารุนแรงมาก อย่างนี้คงแผ่วตอนปลายแน่ๆ ทางที่ดีตั้งรับและหาโอกาสน็อคแต่ขอทำให้หน้าหล่อๆปูดบวมบ้างเถอะ หมั่นไส้

ผัวะ

เสียงหมัดกระทบใบหน้าของฐิติรัตน์อย่างแรงจนตัวเซ สุรีรัตน์สาวเท้าเข้าไปซ้ำที่เก่าอีกครั้งจนปากแตก ฐิติรัตน์เซไปติดเชือกแล้วสะบัดหัวแรงๆเรียกสติ

“ไงล่ะ มึนหรือไงพี่”

“มึงตาย”

ฐิติรัตน์วิ่งเข้าไปหมายกระโดดถีบหน้าท้อง แต่สุรีรัตน์เบี่ยงตัวหลบและเตะตัดขาจนฐิติรัตน์ล้มไม่เป็นท่า

“ยอมหรือยัง ถ้าอยากเจ็บมากกว่านี้ก็เข้ามา”

“กูไม่แพ้มึงหรอก ทรายต้องเป็นของกูคนเดียว”

“ฉันเป็นของเหมียวคนเดียว แกอย่ามามั่วนะไอ้ป๊อบ”

 เสียงของปาลิตาตะโกนขึ้นมาเสียงดังพอทำให้ฐิติรัตน์ชะงักหมัดกลางอากาศจึงโดนสุรีรัตน์ต่อยเข้าไปหลายหมัดเลยทีเดียว

ผัวะ ผัวะ ผัวะ

หมัดสุดท้ายเสยปลายคางเข้าอย่างจังจนกระเด็นหงายหลังอย่างไม่เป็นท่า พวกที่อยู่ด้านล่างมองคนที่นอนแน่นิ่งอย่างรอลุ้นว่าจะลุกขึ้นมายืนอีกหรือเปล่า

“สลบไปแล้ว ให้คนพาไปส่งโรงพยาบาลด้วยนะพี่ไอซ์”

“ค่ะคุณเหมียว”

“ขอบคุณที่ตะโกนขึ้นไปนะที่รัก  รู้สึกผิดที่ฉวยโอกาสแต่สะใจมากกว่าที่เห็นหน้าหล่อๆยับเยินขนาดนั้น ฮ่า ฮ่า ฮ่า อยากดื้อด้านเองช่วยไม่ได้”

“ยังจะมาหัวเราะอีก ไปอาบน้ำได้แล้วป่ะ เหม็นเหงื่อ”

“รออยู่กับพี่เกรซนะ เดี๋ยวเข้าบริษัทด้วยกัน”

“ค่ะ” ปาลิตามองคนรักที่เดินหายไปอีกทางก่อนจะมองเพื่อนสาวหล่อที่สลบบนเวที ความดื้อด้านไม่ได้ช่วยให้ได้หัวใจคนอื่นมาครอบครองหรอกนะ  เดี๋ยวไปฝึกงานที่เดียวกันอีก หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกนะ เฮ้อ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #35 เล็กหมูน้อย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 23:02
    ปีใหม่เห็นแล้วนะนิสัยคนที่เธอเลือก

    เหมียวสุดยอดมากอ่ะ ทรายเล่นทีเผลอนะ 5555
    #35
    0