พิชิตใจยัยคู่กัด

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 17 หึงหวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 เม.ย. 60

 ปาลิตาเดินหอบหนังสือมายืนข้างๆโต๊ะ สายตามองคนที่เอาแต่เล่นเกมไม่สนใจใครเลย  มือบางกระตุกเส้นผมยาวสลวยจนคนที่ก้มหน้าก้มตาเล่นเกมเงยหน้าขึ้นมองคนที่บังอาจมากระตุกผมกันแบบนี้ พอเห็นว่าเป็นคนรักก็ส่งยิ้มแห้งๆให้ทันที

“มาแล้วเหรอ ทำไมเล่นรุนแรงจังล่ะตัวเอง เค้าเจ็บนะ”

“อยากไม่สนใจพี่เองนี่”

“สนสิ รอพี่ตั้งนานจนรากงอกแล้วเนี่ย ช่วยดึงเค้าหน่อยสิ”

“เรื่องเวอร์ไม่มีใครเกิน” ปาลิตายิ้มขำแล้วฉุดแขนแฟนสาวให้ยืนขึ้นเต็มความสูง สุรีรัตน์เอื้อมมือไปหอบหนังสือให้อีกคนอย่างเอาใจ

“พี่กวางไม่มาด้วยเหรอคะ”

“โดนฉกไปแล้วล่ะ”

“หือ?”

“หนึ่งกับเก๋พาไปกินข้าวข้างนอกแล้ว”

“ไอ้หนึ่งนี่ก็แปลกนะ ชอบเค้าแต่เอาเพื่อนไปเป็นก้าง”

“กวางไม่ยอมไปกับหนึ่งสองต่อสองเก๋เลยไปเป็นเพื่อนน่ะ ว่าแต่เที่ยงนี้ไปกินข้าวที่ไหนดีล่ะ”

“อืม... ไปร้านใกล้ๆแถวนี้ละกัน ไม่อยากขับรถไกลๆ”

“ไปร้านตำแซบกันมั้ย อยากกินส้มตำ”

“ก็ได้นะ ไม่ได้กินนานแล้วเหมือนกัน งั้นไปกันเถอะหิวแล้วอ่ะ”

ทั้งสองสาวเดินคุยกันจนมาถึงที่จอดรถแล้วขับออกไปทันที สุรีรัตน์ยิ้มสวยให้คนรักเมื่อเห็นอีกคนมีรอยยิ้มสดใส  เมื่อก่อนเห็นแต่ใบหน้าบึ้งตึงเพราะโมโหที่เธอไปแหย่เล่นแบบแรงๆแต่ดูตอนนี้สิ พวกเราคุยกันได้ทุกเรื่องและยังยิ้มหวานให้กันอีกด้วย

“ถึงแล้วขอรับ สั่งต้มแซบมากินด้วยนะ เปรี้ยวปาก”

“ท้องเหรอ”

“ท้องกับลมมั้ง เดี๋ยวเถอะ ใกล้วันนั้นของผู้หญิงเลยรู้สึกเปรี้ยวปากไม่ได้ท้อง”

“นึกว่าท้องซะอีก ตัวเองเป็นสามีท้องไม่ได้นะบอกไว้ก่อน”

“งั้นที่รักก็ท้องได้สิ คืนนี้มาทำลูกกันมั้ย”

“ไอ้บ้า! พูดวกมาเรื่องใต้สะดืออีกแล้วนะ” ปาลิตาหน้าแดงก่ำรีบลงจากรถหนีไปนั่งในร้าน สุรีรัตน์หัวเราะชอบใจรีบวิ่งไปนั่งข้างๆแฟนสาว

“สั่งอะไรดีจ๊ะ” แม่ค้าส่งยิ้มหวานให้ลูกค้าแล้วยื่นเมนูให้ทั้งสองสาว

“อืม... เอาต้มแซบกระดูกอ่อนกับคอหมูย่างค่ะ พี่ทรายจะกินอะไรก็สั่งเลยนะ”

“เอาตำหมูยอกับตำคอหมูย่าง ข้าวสวย 2 จานค่ะ”

“รอสักครู่นะจ๊ะ เดี๋ยวป้าจะรีบทำให้เลย”

“ขอบคุณค่ะ เหมียวจะเอาน้ำอะไรมั้ย ข้างๆมีน้ำปั่นขายด้วยนะ”

“เอาน้ำแตงโมปั่นมั้ย เผื่อกับข้าวเผ็ดจะได้ช่วยบรรเทาหน่อย”

“ก็ดีนะ งั้นไปสั่งสิ”

“จ้าๆ รอตรงนี้นะ ห้ามอ่อยผู้ชายด้วย”

“ไอ้บ้าเหมียวอยากตายเหรอฮะ”

“อิอิ ล้อเล่น แฟนเค้าสวยเค้าเลยหวงอ่ะ”

“ไปได้แล้วเดี๋ยวคิวยาว”

“ค่า...คุณแฟนที่รัก” สุรีรัตน์รีบเดินไปร้านน้ำปั่นข้างๆแล้วสั่งเครื่องดื่มทันที คนที่ทำน้ำปั่นมองร่างสูงหน้าตาดีแล้วยิ้มสวยให้คนตรงหน้า

“รับแม่ค้าเพิ่มด้วยมั้ยคะ”

“แหะๆ พี่ยังไม่อยากตายค่ะ”

“อะไรกันคะ สาวเอ๊าะๆวัยขบเผาะแบบนี้น่ากินนะคะ กินแล้วไม่ตายหรอก”

“น้องอายุเท่าไหร่คะ”

“16 ปีค่ะ ถามทำไมเหรอคะ”

“พี่กลัวน้องอยู่ไม่ถึง 20 น่ะค่ะ เมียพี่จ้องมาทางนี้พี่เกรงว่าร้านน้องจะพังซะก่อน เอาเป็นว่ารีบๆทำเลยค่ะ พี่กลัวตาย”  สุรีรัตน์เช็ดเหงื่อที่หน้าผากเพราะสายตาอำมหิตที่แฟนสาวส่งมาช่างน่ากลัวมากมายนัก

“มีเมียแล้วก็ไม่บอกเร็วๆนะพี่สาว อะนี่ สองแก้ว 70 บาทค่ะ”

“ไปนะ” สุรีรัตน์รีบจ่ายเงินแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ ใบหน้ายังซีดอยู่เลยเพราะปาลิตาเล่นจิกตามองกันอย่างกับเธอไปข่มขืนใครมาอย่างนั้นแหละ โอ๊ย...อย่าจ้องนาน เหงื่อแตกเต็มหลังแล้วคุณแฟน ฮือ ฮือ น่ากลัว

“แม่ค้าน่ารักดีนะ”

“เหรอคะ แต่เหมียวว่าพี่ทรายน่ารักกว่าเยอะเลยค่ะ”

“อย่าริอาจเจ้าชู้เด็ดขาดนะ ไม่งั้นนิ้วกุด”

“จ้ะที่รัก เค้าไม่มีนิสัยแบบนั้นซะหน่อยนะ น้ำของตัวเองจ้ะ”

“ยังเด็กอยู่แท้ๆแต่แรดไม่เบา”

“ได้ยินด้วยเหรอ”

“พูดดังขนาดนั้นคนทั้งร้านก็ได้ยิน แหม...วัยขบเผาะ”

“แหะๆ ขืนกินมีหวังคุกค่ะ”

“ไม่ทันได้เข้าคุกหรอก นอนตายอยู่หน้าร้านแทนคุกก่อนแล้วล่ะ”

“โธ่...ที่รัก เค้าไม่เคยคิดจะยุ่งกับใครเลยนะ เค้ารักที่รักคนเดียวนะ อย่าโมโหเลยนะ นะคะคนดีของเค้า” สุรีรัตน์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ปาลิตาแล้วยิ้มหวานให้จนตาหยี คนที่มองก็อมยิ้มน้อยๆเพราะแพ้ลูกอ้อนของแมวเหมียวน่ารักน่าหยิกตัวนี้

“หึงเข้าใจป่ะ”

“เข้าใจจ้ะ ชอบนะที่พี่หึงเค้าอ่ะ แสดงว่าพี่รักเค้ามากเลยใช่มั้ย”

“อย่าทำตัวน่ารักกับสาวคนไหนอีกนะ พี่หวง” ปาลิตาลูบแก้มสุรีรัตน์เบาๆเธอไม่ยอมให้ใครมาแย่งแมวเหมียวของเธอไปได้หรอก กว่าจะรู้ใจและได้มาเป็นแฟนกันเธอเกือบเอาชีวิตไม่รอด

“ไม่เคยนี่คะ ถ้าพี่ใส่ใจเหมียวพี่จะรู้คำตอบว่าตลอดสองปีมานี้เหมียวไม่เคยตามใครนอกจากพี่ทรายคนเดียว”

“พี่รู้ค่ะ บางครั้งพี่ก็กลัวนะเพราะเราไม่ได้เริ่มจากสิ่งดีๆแต่ทะเลาะกันตลอด”

“นั่นแหละสีสันของชีวิตล่ะ ความรักต้องมีสีสันหากเรียบง่ายเกินไปก็น่าเบื่อแย่ พี่อย่าคิดอะไรมากเลย เหมียวรักที่พี่เป็นพี่ คนที่ชอบวีนชอบทำหน้ามึนบางทีชอบทำตัวแบบซึนเกินไปทั้งที่เป็นห่วงเราแทบตายแต่กลับพูดตรงกันข้ามออกมาตลอด”

“พี่ก็เป็นของพี่แบบนี้แหละ รับได้ก็รับ ถ้ารับไม่ได้ก็ต้องรับ”

“อ้าว...ไม่มีทางเลือกตัวอื่นเลยเหรอ แบบนี้เหมียวก็แย่สิ”

“ไม่รู้ล่ะ ได้เค้าแล้วต้องรับผิดชอบสิ”

“หึหึ น่ารักมากเลยตัวเล็ก รักนะคะ”

“ไอ้แมวบ้า จู่ๆมาบอกรักกลางร้านอาหารได้ไง อายนะ”  ปาลิตาหน้าแดงระเรื่อที่ถูกแฟนสาวบอกรักอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำไมนะแค่ได้ยินก็ระทวยแล้ว เขินอ่ะ

“รู้อะไรมั้ย เหมียวน่ะเขินมากเลยนะเวลาเห็นใครหอมกัน พี่บัวชอบมาแกล้งหอมแก้มเหมียวบ่อยๆแต่แปลกที่อาการพวกนั้นหายไป เหมียวถึงกล้าหอมแก้มพี่ทราย”

“ก็เราสองคนไม่จำเป็นต้องอายกันขนาดนั้นนี่นา รู้จักกันมาตั้งหลายปี”

“นั่นสินะ ว๊าว...อาหารมาแล้ว ท้องร้องใหญ่เลย ขอกินก่อนนะคะ”

“กินช้าๆก็ได้นะ มันยังร้อนอยู่เลย”

“ค่ะ ชิมมั้ย อร่อยมากเลยนะ”

ทั้งสองสาวส่งยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ปาลิตาชอบที่มีสุรีรัตน์คอยตามใจแบบนี้ เธอแทบไม่ต้องร้องขอแต่เหมือนอีกคนจะรู้ว่าเธอชอบหรือไม่ชอบอะไร เธอเชื่อแล้วล่ะว่าสุรีรัตน์เฝ้ารักเธอเพียงคนเดียวจริงๆ
 

**************************** 

โยษิตามองใบหน้าสวยของขวัญจิราอย่างน้อยใจ  เธอทำอะไรผิดนักหนารุ่นพี่ถึงได้ไม่ยอมเป็นแฟนด้วยซะที ทั้งที่ดูใจกันอยู่แท้ๆแต่ยังเย็นชาเหมือนเดิม

“กินข้าวสิหนึ่ง มองหน้าพี่แล้วอิ่มหรือไง”

“ถ้าจะกินพี่กวางให้อิ่มต้องไปที่คอนโดค่ะ รับรองพุงกางเลยล่ะ”

“...........” ขวัญจิราหน้าแดงทันทีเมื่อนึกตามคำพูดของอีกคน อะไรมันจะชัดเจนขนาดนั้น ไม่อายบ้างหรือไงแม่คุณ

“แกก็เล่นไปซะหมดนะหนึ่ง เดี๋ยวพี่กวางไม่รักหรอก”

“ทุกวันนี้ก็ไม่รักอยู่แล้วนี่ ไม่รักก็ไม่ต้องรักไม่เห็นสนใจเลย”

“เหรอคะ ดีค่ะ เพราะพี่จะได้ควงคนอื่นตามใจชอบ” ขวัญจิราแกล้งกอดแขนของลักษิกาที่นั่งอยู่ข้างๆกัน  ใบหน้าสวยซบไหล่แล้วยิ้มเยาะคนที่ทำท่าทางไม่สบอารมณ์ นึกอยากจะพูดอะไรก็พูดไม่สนใจความรู้สึกกันเลย อย่างนี้ต้องแกล้งซะให้เข็ด

“แหม...รู้สึกเป็นเกียรติจังเลยแฮะ ทำไมตัวพี่กวางนุ่มจังคะ น่ากอดอ่ะ”

“เก๋อยากกอดพี่เหรอ พี่ไม่ว่าอะไรนะถ้าเป็นเก๋”

“จริงเหรอคะ”  ลักษิกาแอบมองเพื่อนสาวที่ถอนหายใจแรงไม่ชอบใจ เธออยากรู้นักว่าคนปากเสียจะทำยังไงต่อไป อุตส่าห์ได้มากินข้าวกับคนที่รักแต่ดันทำเสียเรื่อง

“จริงสิ งั้นพี่กอดเองก็ได้นะ”

หมับ

“หุ่นน่ากอดดีจัง พี่ชักจะติดใจแล้วสิ”

“ชอบหุ่นนักกีฬาแบบนี้เหรอคะ แต่เก๋ชอบผู้หญิงตัวเล็กกว่าเก๋อ่ะ”

“พี่สูงแค่คิ้วของเก๋เองนะ โอเคอยู่มั้ง ยังไงก็เตี้ยกว่าเก๋อยู่ดี”

“เอ้...อนุโลมให้ดีมั้ยนะ อิอิ”

โยษิตากำมือแน่นเมื่อเห็นคนที่เธอรักกอดกับเพื่อนสนิท ในสายตาขวัญจิราเคยมีเธออยู่หรือเปล่า บางครั้งก็ทำเหมือนมีใจและห่วงใยกันมากเกินพี่น้องแต่บางครั้งก็พูดให้เธอเจ็บช้ำหัวใจ  ตกลงผู้หญิงคนนี้จะเอายังไงกับเธอกันแน่ ทั้งที่เธอไม่ได้ยุ่งกับสาวคนอื่นแล้ว ทำไมถึงยังไม่ยอมรับรักหรือว่าไม่เคยรักกันเลย

“หนึ่งเจอเพื่อนขอตัวก่อนนะ เจอกันคาบบ่ายนะเก๋”  โยษิตาคว้ากระเป๋าเดินออกร้านไปทันที อารมณ์ตอนนี้บอกได้คำเดียวว่าโมโห

“อ้าว...เดี๋ยวสิ เฮ้อ...งอนซะแล้ว”

“ชักเหนื่อยแล้วสิ เมื่อไหร่จะโตซะทีนะ”

“พี่แกล้งแรงไปหรือเปล่าคะ แต่เก๋ว่าก็ไม่ค่อยแรงนะสำหรับคนปากเสียแบบนี้”

“พี่ให้โอกาสหนึ่งตลอดนะเก๋ แต่หนึ่งไม่พยายามคว้าเลย พี่ไม่ใช่แม่พระที่เห็นคนที่ตัวเองรักควงผู้หญิงคนอื่นหรอกนะ”

“หนึ่งมันเลิกหมดแล้วนะพี่กวาง”

“เลิก แต่ไม่พยายามพิสูจน์ให้พี่เห็นความรักที่เค้ามีให้พี่เลย พี่ทนมาสองปีแต่เค้าทนไม่ได้ที่เห็นพี่เย็นชาใส่แบบนี้ ทั้งที่มาร้องไห้ขอโอกาสกับพี่เองแท้ๆ”

“บางทีมันก็เอาแต่ใจตามประสาลูกคนเล็กที่ถูกพ่อแม่และพี่สาวตามใจ พี่น่าจะรู้ว่าหนึ่งมันรักพี่มากแค่ไหน  มันไม่เคยเกินเลยกับใครเลยนะ ผู้หญิงพวกนั้นตามตื้อเอง หนึ่งมันปฏิเสธคนไม่เป็นเลยต้องไปกับพวกนั้น”  ลักษิกาอยากให้เพื่อนรักสมหวังซะทีจึงพยายามช่วยพูดให้รุ่นพี่คนสวยใจอ่อนแต่ไม่รู้จะสำเร็จหรือเปล่า

“พี่จะให้โอกาสหนึ่งอีกครั้งเดียว ถ้าเค้ายังทำตัวงี่เง่าแบบนี้พี่คงต้องตัดใจแล้วหาคนที่ดูแลพี่ได้ ไม่ใช่ให้พี่คอยดูแลตามใจตลอดเวลา เรากลับกันเถอะพี่อิ่มแล้ว”

“ค่ะ”

เฮ้อฉันช่วยแกได้แค่นี้นะหนึ่ง แกต้องพิสูจน์ตัวเองแล้วล่ะ

โยษิตาเดินเหม่อมาตามทางเดินในมหาวิทยาลัย  สมองทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาว่าเธอทำเต็มที่หรือยัง ตามจีบขวัญจิราแบบจริงจังหรือเปล่า หรือแค่พูดส่งๆไปเท่านั้นเอง เธอเคยพาผู้หญิงคนอื่นไปกินข้าวหลายคนแต่ปากบอกว่าจีบขวัญจิรา เป็นเรื่องนี้หรือเปล่าที่ทำให้รุ่นพี่คนสวยไม่เชื่อว่าเธอรักจริง รักมากซะด้วย

“พี่หนึ่งคะ”

“คะ?” โยษิตาเงยหน้ามองคนที่เรียกตัวเองก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เอ่อ...จำแซนได้หรือเปล่าคะ คนที่เดินชนพี่หน้าห้องน้ำเมื่อวาน”

“อ๋อ...ค่ะ มีอะไรเหรอคะ”

“คือว่าแซนอยากขอโทษพี่หนึ่ง เย็นนี้พี่หนึ่งว่างมั้ยคะ”

“เอ่อ...เย็นนี้พี่มีนัดแล้วค่ะ”

“ว้า...แย่จัง งั้นวันหลังค่อยนัดใหม่ละกันนะคะ”

“ค่ะ พี่ขอตัวไปเรียนก่อนนะคะ”

“ขอเบอร์หน่อยสิคะ เผื่อจะโทรไปนัดค่ะ”

“เอ่อ...” โยษิตาทำหน้าไม่ถูกเมื่อถูกขอเบอร์ซึ่งๆหน้า ถ้าปฏิเสธน้องเค้าจะเสียใจหรือเปล่านะ แต่ถ้าให้ไปเธอนั่นแหละจะเดือดร้อน

“พี่หนึ่งลำบากใจเหรอคะ”

“ไม่ใช่ค่ะ แต่ว่า...”

“หนึ่งคะ มาอยู่นี่เองพี่ตามหาแทบแย่แน่ะ”

“พี่กวาง!”  โยษิตาเริ่มใจสั่นเล็กน้อยเพราะกลัวขวัญจิราเข้าใจผิด ถึงจะงอนแต่ก็ไม่อยากให้อีกคนคิดว่าเธอเจ้าชู้ไปมากกว่านี้

“ค่ะ ไหนบอกว่ารีบเข้าห้องเรียนไง คุยกับใครอยู่เหรอคะ” ขวัญจิราควงแขนเรียวยาวแล้วมองใบหน้ารุ่นน้อง คนที่ถูกมองสะดุ้งเล็กน้อย

“เอ่อ...รุ่นน้องของหนึ่งเองค่ะ แล้วเก๋ล่ะคะ”

“เก๋แยกไปตั้งนานแล้วพี่เลยเดินตามหาหนึ่ง เราไปห้องเรียนกันดีกว่านะ”

“ค่ะ พี่ไปก่อนนะแซน”

“เอ่อ... ค่ะ” รุ่นน้องสาวมองใบหน้าสวยของรุ่นพี่ทั้งสองแล้วถอนหายใจเพราะทั้งสองสาวต้องเป็นแฟนกันแน่ๆควงแขนกันซะขนาดนั้นแถมสายตาพี่อีกคนก็ดุมากด้วย

โยษิตาเดินตัวเกร็งเพราะแขนถูไถกับเนื้อนุ่มของคนที่แอบรักมานาน ใบหน้าแดงก่ำจนไม่กล้าหันไปมองรุ่นพี่คนสวยแต่เธอคาใจที่รุ่นพี่แสดงความเป็นเจ้าของซะขนาดนั้น ทำไมถึงทำแบบนี้ถ้าไม่รักไม่ชอบกัน

“พี่กวางจะตามหนึ่งไปเรียนหรือไงคะ”

“เปล่าหรอก งั้นแยกกันตรงนี้นะ” เสียงเรียบที่เปล่งออกมาช่างแตกต่างกับเมื่อครู่มากเหลือเกิน ตกลงมันคืออะไร โยษิตาได้แต่ทำหน้างงไม่เข้าใจรุ่นพี่เลยสักนิด

“อ่า เอ่อ...”

โยษิตาร้องเรียกรุ่นพี่คนสวยไว้ไม่ทันเลยได้แต่มองแผ่นหลังบอบบางไปจนลับตา ทำไมชอบทำให้คิดมากอยู่เรื่อยเลยนะ จู่ๆมาทำตัวหึงหวงแล้วเดินหนีไปเอาดื้อๆ จะมีวันที่รุ่นพี่แสดงออกชัดเจนมากกว่านี้หรือเปล่านะ

ขวัญจิราอมยิ้มมาตลอดทางเมื่อได้แกล้งสาวร่างสูง เธอได้ยินที่รุ่นน้องทั้งสองคุยกันตั้งแต่ต้น พอเห็นโยษิตาทำท่าลำบากใจเลยเดินเข้าไปหา คนอย่างโยษิตาเคยบอกปฏิเสธใครที่ไหน ไม่รู้จะกลัวคนอื่นโกรธเกลียดไปทำไม เฮ้อ...สงสัยถ้าอีกคนพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าจริงใจจริงๆสำเร็จ เธอคงได้ไปสู้รบปรบมือกับผู้หญิงคนอื่นอีกเยอะ  หน้าตาของโยษิตาขี้ริ้วขี้เหร่ซะที่ไหน สวยอย่างกับนางเอกละคร ไม่เป็นไรช่วงนี้ไปฝึกตบบอลที่บ้านก่อนก็ได้เผื่อได้ใช้พลังฝ่ามืออรหันต์จริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #33 เล็กหมูน้อย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 00:24
    คู่เหมียวทรายไปไกลแล้วหนึ่ง

    ช่วยชัดเจนกว่านี้ไม่ได้เหรอ ขอให้สู้ๆๆนะ
    #33
    0