พิชิตใจยัยคู่กัด

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 13 พี่สาวข้างบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 621
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 มี.ค. 60

ฐิติรัตน์พยายามติดต่อหาปาลิตาแต่ไม่มีสัญญาณตอบรับจากปลายสายเลย ถึงเธอจะถามขวัญจิราก็ไม่ได้ความคืบหน้านอกจากบอกว่าปาลิตามีธุระเลยลาหยุด เธอว่าเพื่อนสาวสุดเซ็กซี่กำลังปิดบังอะไรเธออยู่แน่ๆ

“คิดอะไรอยู่คะป๊อบ”

“เปล่าหรอก ป๊อบรอปีใหม่อยู่ไง อาบน้ำนานจังเลยค่ะ” ฐิติรัตน์เปลี่ยนสีหน้าเมื่อสาวสวยออกมาจากห้องน้ำ เธอไม่น่ามีอะไรกับผู้หญิงคนนี้เลย จะทำอะไรก็ไม่ได้ต้องคอยทำตามคำสั่งอยู่ตลอดเวลา น่าเบื่อชะมัด

“หอมมั้ยคะ”

“หอมที่สุดเลยค่ะ คืนนี้เรามามีความสุขกันดีกว่านะ ป๊อบชอบกอดปีใหม่จัง”

“ปากหวานจังเลยนะ คืนนี้ปีใหม่จะให้รางวัลป๊อบที่ทำตัวน่ารัก”

“จัดมาเลยที่รัก” ฐิติรัตน์มองเรือนร่างเปลือยเปล่าตรงหน้า แม้จะเบื่อผู้หญิงคนนี้แต่ทรวดทรงช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน หน้าอกใหญ่น่าจับไหนจะสะโพกงอนงามอีก

สองร่างจูบกันอย่างดูดดื่ม ฐิติรัตน์พยายามมโนภาพของปาลิตาขึ้นมาแทนที่สาวใต้ร่าง คนที่เธออยากสัมผัสมากที่สุดคือเพื่อนสาวคนเดียวเท่านั้น  คงไม่ผิดถ้าเธอมโนบทรักในครั้งนี้เป็นเธอกับปาลิตา เธออยากจะครอบครองปาลิตาทั้งตัวและหัวใจ

“สวยจังเลย ขอชิมหน่อยนะที่รัก”

“ตามสบายเลยค่ะ อืออออ ดูดหน้าอกให้หน่อยสิ”

“ได้เลยที่รัก คืนนี้เร่าร้อนให้มากๆนะ ป๊อบอยากรักปีใหม่แรงๆ”

“อย่าแรงมากนะคะ พรุ่งนี้ต้องไปเรียนอีกนะ”

“รู้แล้วค่ะ ต่อกันเถอะนะ”

หน้าอกอวบอิ่มถูกดูดเม้มอย่างแรงตามอารมณ์ที่สร้างขึ้น มือเรียวบีบเค้นอีกข้างจนได้ยินเสียงร้องครางกระเส่า กลิ่นกายหอมกรุ่นทำให้อารมณ์ปะทุขึ้นไม่ยากนัก สาวหล่อพรมจูบไปทั่วทุกอณู เมื่อเงยหน้ามองคนใต้ร่างแล้วเห็นเป็นหน้าของปาลิตาหัวใจก็เต้นแรงจนต้องระบายออกมากับบทรักในครั้งนี้

“อ๊า ลงไปอีกสิป๊อบ”

“ได้ค่ะ ป๊อบจะทำให้ที่รักมีความสุขมากที่สุดเลยคืนนี้”

ฐิติรัตน์ขยับใบหน้าลงไปหาดอกไม้ที่มีน้ำหวานไหลออกมาเล็กน้อย ปลายลิ้นวนไปมาจนได้ยินเสียงครวญคราง ยิ่งได้ยินเสียงกระเส่าปลายลิ้นยิ่งตวัดแรงและเร็วขึ้น

“กรี๊ด... ไม่ไหว เข้ามาเถอะป๊อบ อ๊ะ อ๊า”

“จัดให้ค่ะ”

“อ๊า ขยับแรงๆเลยนะ ไม่ไหวแล้ว อ๊า เสียวจัง”

สะโพกงอนขยับตามจังหวะที่อีกคนส่งมา เมื่ออารมณ์เริ่มขึ้นสูงสะโพกก็ขยับแรงขึ้นเรื่อยๆ ฐิติรัตน์จูบริมฝีปากที่เผยออย่างเร่าร้อน ข้อมือยังบำเรอรักให้คนใต้ร่าง มองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านแล้วรู้สึกพอใจ ภาพปาลิตายังคงเด่นชัดให้มโน

“อืออออ สวยมากเลยที่รัก ป๊อบชอบบทรักแบบนี้จัง”

“ป๊อบขาแรงกว่านี้ อ๊า เร็วอีกค่ะ ไม่ไหวแล้ว”

ฐิติรัตน์เม้มหน้าอกอวบอิ่มจนได้ยินเสียงคล้ายเด็กกินนมมารดา ปีใหม่กดหัวคนด้านบนให้แนบกับหน้าอกเมื่อใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มที  สะโพกยกสวนไปไม่ยั้งเพื่อส่งตัวเองให้ไปถึงจุดหมายปลายทาง

“อ๊ายยยย สะ เสร็จแล้ว อ๊า ป๊อบหยุดก่อนสิ”

“อีกนิดเดียวนะที่รัก”

“แบบนั้นที่นอนจะเลอะนะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ปล่อยออกมาเลย”

“อ๊า อ๊ายยยย ป๊อบอย่า อ๊ายยยย”

“รู้สึกดีใช่มั้ยล่ะ หึหึ”  ฐิติรัตน์หอมแก้มคนที่นอนหายใจหอบเหนื่อย แม้จะมโนให้คนตรงหน้าเป็นปาลิตาแต่ความจริงก็คือความจริง เธอจะทำยังไงให้ได้ปาลิตามานะ

“มีความสุขที่สุดเลยค่ะ พาปีใหม่ไปห้องน้ำหน่อยสิคะ ขาสั่นเดินไม่ไหวอ่ะ”

“อุ้มไปง่ายกว่านะ จับให้แน่นๆล่ะ”

“อย่าทำเค้าตกนะที่รัก”

ฐิติรัตน์มองคนที่เธออุ้มก่อนจะพาไปล้างตัวแล้วพามานอนที่เตียงนอน ต่อจากนี้จะเป็นยังไงต่อไปเธอไม่รู้เลย คงต้องรอให้ปีใหม่เบื่อเธอซะก่อนมั้ง เมื่อนั้นเธอถึงจะได้อิสระกลับคืนมา แล้วเมื่อไหร่เธอถึงจะได้อิสระซะที สมองเริ่มคิดแผนการมากมายเพื่อจะได้ปาลิตามาครอบครองโดยที่ไม่ถูกปีใหม่เล่นงาน มีอีกทางหนึ่งคือต้องใช้ลูกน้องที่ติดตามปีใหม่ให้เป็นประโยชน์ ในเมื่อสุรีรัตน์มีบอดี้การ์ดคอยดูแล เธอก็มีเหมือนกัน

คราวนี้แกเสร็จฉันแน่ไอ้ไก่อ่อน บังอาจมาเป็นศัตรูกับฉันงั้นเหรอ หึหึ

 ตอนเช้าสุรีรัตน์รีบตื่นขึ้นมาก่อนที่จะมีใครเข้ามาในห้อง เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็มาปลุกคนที่นอนหลับตาพริ้มให้ตื่นมาล้างหน้าแปรงฟันก่อนเช็ดตัว

“พี่ทรายตื่นเถอะเช้าแล้วนะ พี่ทราย”

“อืมมม... เช้าแล้วเหรอ”

“ค่ะ เข้าไปแปรงฟันเช็ดตัวในห้องน้ำดีกว่านะ เดี๋ยวเหมียวไปเอาชุดมาให้เปลี่ยน พี่เข้าไปรอในห้องน้ำก่อนนะ”

“เร็วๆนะ แม่อาจจะมาตอนเช้าก็ได้”

“ค่ะ ไปแปรงฟันรอเลย”

ปาลิตามองแปรงสีฟันที่วางไว้ตรงขอบอ่างแล้วอมยิ้มน้อยๆ สุรีรัตน์ใส่ใจเธอมากตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา ถ้าอ่อนโยนแบบนี้ตั้งแต่แรกเธอคงเปิดใจรับรักไปตั้งนานแล้ว คนอะไรน่ารักมากถึงมากที่สุด ชอบแบบนี้จัง

“ยิ้มอะไรคะ มองฟันเหรอว่าขาวหรือเปล่า”

“หาเศษอาหารอยู่มั้ง”

“หึหึ พรุ่งนี้คงกลับบ้านได้แล้วมั้ง ถอดชุดออกดีกว่าค่ะ”

“ถอดให้หน่อยสิ มันติดสายน้ำเกลือถอดชุดลำบากจัง”

“มาค่ะ เหมียวจัดการเอง”

สุรีรัตน์จัดการถอดชุดให้คนรักอย่างระมัดระวัง ปาลิตามองการกระทำของคนรักแล้วยิ้มกว้างรู้สึกดีที่มีคนมาดูแลเอาใจใส่ สุรีรัตน์เห็นแฟนสาวยิ้มสวยก็อดใจไม่ได้ก้มหอมแก้มนวลไปหนึ่งที อยู่ใกล้กันทีไรอดใจไม่ได้ทุกทีหรือเราจะหื่นจริงๆ

“รู้สึกจะเยอะไปแล้วนะ เดี๋ยวกอดเดี๋ยวหอม”

“แฟนเค้าสวยนี่นา ตัวหอมมากด้วย ฟอด... อ๊า ชื่นใจจัง”

“ถ้าออกโรงพยาบาลแล้วเราไปดูหนังกันมั้ย อยากไปเดินห้างมากเลยอ่ะ นอนอยู่โรงพยาบาลหลายวันน่าเบื่อมาก ไปนะ นะ”

“อดทนหน่อยสิ ผื่นเริ่มหายแล้วอีกสองวันหมอคงอนุญาตให้กลับบ้าน เอาไว้ไปดูหนังวันที่ออกโรงพยาบาลละกัน ฉลองไปในตัวด้วย”

“ดีจัง ขอบใจนะ รักแมวเหมียวที่สุดเลย”

“อยากให้รักเลยเอาใจ ตามใจทุกวันแบบนี้ต้องมีรางวัลให้เหมียวทุกครั้งนะ”

“หื่นไปนะ แบบนี้พี่ก็เสียเปรียบแย่สิ”

“ไม่เสียเปรียบหรอก เราสองคนน่ะวินวินกันอยู่แล้ว หรือพี่ไม่คิดจะกินเหมียวบ้าง ถ้าไม่คิดเหมียวเสียความมั่นใจนะ”

“ก็...” ปาลิตาหน้าแดงก่ำ ใครจะกล้ายอมรับว่าอยากกินเหมือนกัน เขินอ่ะ

“ก็อะไรคะที่รัก หือ?”

“ก็คิดแหละ แต่ไม่กล้าพูด”

“เราสองคนไม่ควรมีความลับต่อกันนะ รู้สึกยังไงก็พูดก็บอกกันมาเถอะ เหมียวมีความสุขที่ได้อยู่กับพี่ เหมียวเชื่อใจพี่ทรายมากนะคะ”

“พี่จะพยายามเชื่อใจเหมียวละกัน”

“อ้าว... ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ เหมียวรักพี่และจริงใจกับพี่เสมอนะคะ ตัวเองทำไมไม่เชื่อใจเค้าล่ะ เค้าไม่ดีตรงไหนเหรอ”

“เพราะเหมียวต้องไปเจอผู้หญิงมากมายในผับ พี่เลยกลัว”

“เหมียวลาออกมาแล้วค่ะ ต่อไปคงไม่ได้ไปที่นั่นอีกแล้ว”

“ทำไมล่ะ”

“เหมียวไม่มีเวลามากเหมือนแต่ก่อน ถ้าทำงานตอนกลางคืนด้วยเหมียวตายแน่”

“นั่นสินะ งั้นเรามาทุ่มเทให้บริษัทดีกว่านะ งานนี้เหมียวชอบมากไม่ใช่เหรอ พี่จะช่วยเหมียวและก้าวเดินไปพร้อมกับเหมียว ไม่ว่าจะเจออะไรร้ายแรงแค่ไหน พี่จะไม่ทิ้งให้เหมียวเผชิญคนเดียวเด็ดขาด”

“ขอบคุณนะคะ เหมียวรักพี่ทรายมากนะ”

“พี่รู้ค่ะ เรารีบแต่งตัวแล้วออกไปกันเถอะนะ เดี๋ยวเหมียวไปเรียนไม่ทันนะ”

“ไม่อยากไปเลยแต่อาจารย์นัดส่งรายงานเลยต้องไป วันนี้คงมาหาตอนเย็นๆเลยนะคะ คิดถึงพี่ทรายแย่เลย กอดเค้าหน่อยสิ”

“อ้อนอีกแล้วนะ เดี๋ยวให้กำลังใจก่อนไปเรียนละกัน”

“เอาค่ะ”

สุรีรัตน์ยิ้มจนตาหยี ปาลิตายิ้มตามเพราะชอบเห็นรอยยิ้มของคนรักมากกว่าเห็นน้ำตา เธอยังจำวันที่คนรักร้องไห้ตอนที่เธอหายใจไม่ออก ตอนนั้นหัวใจเธอรู้สึกเจ็บไปหมด ทั้งที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่ไม่อาจเช็ดน้ำตาให้ได้ นับจากนี้เธอจะให้สุรีรัตน์มีรอยยิ้มทุกวันและเธอจะยิ้มไปพร้อมกับคนที่เธอรักด้วย

รสจูบแสนหวานถูกส่งผ่านริมฝีปากนุ่ม ความรู้สึกที่มีทั้งหมดถูกส่งมอบให้แก่กันและกันให้รับรู้ผ่านจุมพิตที่อ่อนโยน ความรักของเรากำลังจะเริ่มต้นขึ้นนับจากนี้

“อืออออ เหมียวต้องไปเรียนก่อนนะคะ เย็นนี้เจอกันนะ”

“ค่ะ ตั้งใจเรียนนะอย่าหว่านเสน่ห์เด็ดขาด”

“ไม่เคยหว่านค่ะ เสน่ห์มันแรงคนเลยเข้ามาหลงเอง”

“อย่าให้รู้ว่านอกลู่นอกทางนะ พี่จัดหนักแน่”

“จ้าที่รัก รักพี่ทรายคนเดียวนะคะ ไปที่เตียงดีกว่าค่ะ”

“ตั้งแต่คบกันรู้สึกจะพูดเพราะขึ้นนะ แต่พี่ชอบแบบนี้มากกว่าน่ารักดี”

“เดี๋ยวจะพูดเพราะๆหวานๆให้เลี่ยนไปเลยดีมั้ย หึหึ เหมียวไปเรียนแล้วนะ”

“ค่ะ อย่าลืมไปกินข้าวเที่ยงกับพี่บัวนะ”

“ไม่ลืมค่ะ ขืนลืมมีหวังโดนอัดแน่ นางยิ่งอารมณ์แปรปรวนง่ายอยู่ด้วย”

“ไปเถอะ พี่จะดูทีวีรอแม่มาหา”

“ไปแล้วนะ” สุรีรัตน์หอมแก้มปาลิตาแล้วเดินออกไป ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังแฟนสาวแล้วอมยิ้ม เธออยากให้สุรีรัตน์น่ารักแบบนี้ตลอดไปเลย ไม่อยากมีวันที่ความรักของเราจบลง อยากอยู่ด้วยกันไปนานๆจนกว่าจะตายจากกันไป

 

 ลักษิกาเดินหัวเสียมาตามทางเดินเพราะถูกรุ่นน้องตามตื้อ เธอไม่ชอบให้ใครมาจีบหรือตามติดไม่ว่าจะไปที่ไหน สองขายาวก้าวเร็วๆจนไม่ทันเห็นว่ามีใครบางคนเดินมาอีกมุมหนึ่ง

ผลัก

“เฮ้ย! ระวังค่ะ”

หมับ

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ อ้าว...พี่ปีใหม่เองเหรอ”

“ตกใจหมดเก๋ เดินใจลอยหรือไงเรา”

“เปล่าค่ะ เก๋โมโหรุ่นน้องที่ตามตื้อเก๋แทบทุกวัน  มันน่าเบื่อที่ต้องมีคนตามเยอะๆ รู้สึกชีวิตไม่มีอิสระเลย”

“เสน่ห์แรงมากเลยนะ แล้วนี่จะไปเรียนตึกไหนล่ะ”

“ตึก B ค่ะ พี่ปีใหม่ล่ะคะ”

“ตึกเดียวกันแหละ ไปด้วยกันมั้ย”

“ไปได้เหรอ พี่ป๊อบไม่ดักตีหัวเก๋นะ”

“จะบ้าเหรอ ไปเถอะ ว่าแต่เราไม่กลับบ้านบ้างเหรอ พี่ว่าจะกลับสิ้นเดือนนี้นะไปด้วยกันมั้ย”

“สิ้นเดือนเหรอ พี่ไปคนเดียวเหรอคะ”

“อือ พอดีพ่อบ่นคิดถึงเลยจะไปอ้อนซะหน่อย”

“งั้นไปด้วย ลุงวีคงผอมลงแล้วมั้งเพราะคิดถึงพี่จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ อิอิ”

“เวอร์แล้ว ดีนะที่บ้านเราใกล้กัน พี่เลยไม่ค่อยห่วงเพราะมีน้ากรีนช่วยดูแลพ่ออยู่ทั้งคน”

“ไม่งอนพ่อแล้วเหรอที่แต่งงานกับน้ากรีน”

“ไม่ล่ะ น้ากรีนเป็นคนดี พี่เชื่อว่าพ่อจะมีแต่ความสุข”

“คิดอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอเนี่ย สมองกระทบกระเทือนหรือเปล่าคะ”

“เดี๋ยวเถอะเก๋”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ล้อเล่นค่ะ เรารีบไปห้องเรียนกันเถอะ เดี๋ยวเก๋ไปส่งพี่ปีใหม่ก่อนนะ” ลักษิกาจับมือบางเดินไปตามทางเดินและช่วยถือหนังสือให้อีกคน ปีใหม่มองมือยิ้มให้น้องข้างบ้านที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าผ่านไปกี่ปีลักษิกาก็ยังอ่อนโยนเหมือนเดิม

“เมื่อไหร่จะมีแฟนซะทีล่ะเรา”

“ยังไม่อยากมีแฟนตอนนี้หรอก ชีวิตโสดน่าสนุกกว่านะ พี่เถอะเมื่อไหร่จะยอมรับซะทีว่าพี่ป๊อบไม่ได้รักพี่”

“.........”

“ขอโทษที่พูดตรงๆนะคะ แต่เก๋เป็นห่วงพี่ปีใหม่นะ หัวใจคนเราห้ามกันไม่ได้ข้อนี้เก๋เข้าใจ พี่ป๊อบรักพี่ทรายตั้งแต่ปีหนึ่ง แม้พี่ทรายจะไม่สนใจแต่ก็ยังดันทุรังตามจีบ”

“พี่รักป๊อบ ไม่รู้สิ พี่คงเห็นแก่ตัวมั้ง”

“พี่สาวที่เก๋รู้จักตั้งแต่เด็กไม่ใช่คนแบบนี้นะ พี่กลับมาเป็นพี่ปีใหม่คนเดิมเถอะ”

 ปีใหม่มองใบหน้าคนที่เดินข้างๆก่อนจะเสมองไปทางอื่น เธอไม่เหมือนเดิมอย่างนั้นเหรอ เมื่อก่อนเธอเป็นคนยังไงกัน ทั้งที่ขี้วีนชอบเหวี่ยงมาตลอดแต่ทำไมลักษิกาถึงบอกให้กลับมาเป็นคนเดิม

“พี่คนเดิมเป็นยังไงเหรอ”

“พี่ไม่รู้ตัวเลยเหรอคะ พี่ปีใหม่ที่เก๋รู้จักมาตลอดยิ้มอ่อนโยนมากเลยนะ อ้อมกอดของพี่อบอุ่นมากเลยรู้มั้ย เก๋อยากได้พี่ปีใหม่ของเก๋คืนมา”

“พี่เป็นแบบนั้นเหรอ”

“ค่ะ สำหรับเก๋พี่เป็นนางฟ้าเลยนะคะ เก๋ส่งแค่นี้นะ ไปล่ะ”

“เดี๋ยวสิเก๋” ปีใหม่เรียกคนที่วิ่งหนีไปไกล  ความทรงจำระหว่างกันไหลเข้ามาเป็นฉากๆตั้งแต่เด็ก ทำไมถึงลืมเรื่องราวตอนเด็กๆไปได้นะ  คนที่คอยปกป้องเรามาตลอดคือลักษิกา เวลาร้องไห้มือของน้องสาวข้างบ้านจะคอยเช็ดน้ำตาให้เธอตลอด นี่เธอทิ้งตัวตนแบบนั้นไปเพราะคนที่ไม่เคยรักเธออย่างนั้นเหรอ

 

 ลักษิกาถอนหายใจทิ้งอย่างอ่อนใจ เธอรักปีใหม่แบบคนรักแต่เพราะอีกคนไม่ได้รักเธอแบบเดียวกันเธอจึงทำตัวเรื่อยเปื่อยไม่สนใจความรักอีก ตลอดหลายปีที่ดูแลไม่ช่วยให้ปีใหม่คิดออกเลยหรือไงว่าเธอรักอีกคนมากแค่ไหน

“เก๋เป็นไร ทำไมหน้าเครียดจัง”

“เปล่าหรอกหนึ่ง เหมียวมายังอ่ะ”

“มาแล้ว นั่งอยู่ในห้องกับพวกสาวๆน่ะ”

“หือ? ทำไมมันไม่หนีไปนั่งที่อื่นล่ะ”

“พวกนั้นให้สอนการบ้านเหมียวเลยหนีไม่ได้น่ะสิ เราสองคนรีบไปหามันดีกว่า”

“ไปสิ อาจารย์เดินตามหลังมาแล้วนั่น”

ทั้งสองรีบวิ่งเข้าไปนั่งข้างๆเพื่อนสาวเพราะวางของไว้เลยไม่มีใครกล้ามานั่ง สาวหน้าหวานแทบจะกอดหอมเพื่อนรักทั้งสองที่มาหาซะที เธออึดอัดจะตายอยู่แล้ว พวกนี้ฉลาดกว่ารุ่นน้องเลยเข้าหาเธอด้วยการเอาเรื่องเรียนมาอ้าง อยากจะบ้าตาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #26 เล็กหมูน้อย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 23:59
    ขอให้มีความสุขอย่างนี้ตลอดไปได้ไหมอ่ะ

    ไม่อยากให้มีดราม่าอะ
    #26
    1
    • #26-1 yurisica(จากตอนที่ 14)
      1 เมษายน 2560 / 16:09
      ต้องติดตามอ่านต่อไปนะคะ ไรท์ไม่ชอบกินมาม่าคงไม่มีหรอก (มั้ง) อิอิ
      #26-1