บอดี้การ์ดดูแลหัวใจ

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 หอมง้อแฟน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 มี.ค. 60

พิมพิกาขับรถไปรับนรีกานต์ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ซึ่งเธอจำได้ว่าเป็นที่ทำงานที่อรจิราทำงานอยู่ ร่างสูงมาจอดรถแถวหน้าโรงพยาบาลและโทรหาอรจิราทันที  กว่านรีกานต์จะเลิกเรียนอีกตั้งเกือบชั่วโมง ฉะนั้นแวะไปทักทายพี่สาวคนสวยก่อนคงจะดี

“พี่อรว่างมั้ยคะ พิมอยู่หน้าโรงพยาบาลพี่เนี่ย”

“อ้าวเหรอ“ พี่กำลังจะออกเวรพอดี มาหาพี่ที่ตึก A สิ”

“โอเคค่ะ” พิมพิการีบเดินไปที่ตึก A ทันทีด้วยรอยยิ้มกว้าง ตลอดทางที่เดินก็มีแต่คนมองรวมทั้งเหล่าพยาบาลในโรงพยาบาล พิมพิกาจึงแจกยิ้มแล้วรีบเดินให้เร็วขึ้น

พอมาถึงพิมพิกาก็สอดส่ายสายตามองหาร่างเล็กของพี่สาวคนสวย ยิ่งมองหายิ่งตาลายเพราะพยาบาลที่นี่เยอะมากซะเหลือเกิน ชุดก็สีขาวเหมือนกันอีก แล้วสายตาก็เจอสาวร่างเล็กยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์

“พี่อรคะ” พิมพิกายิ้มให้อรจิราเมื่อเจอตัวพี่สาวซะที

“พิมมาทำอะไรที่นี่จ๊ะ เอ๊ะ! หน้าไปโดนอะไรมาน่ะพิม” อรจิราจ้องใบหน้าพิมพิกาใกล้ๆเมื่อสังเกตเห็นรอยช้ำปรากฏอยู่ตรงมุมปากด้านซ้าย

“มารับเดียร์ค่ะ เค้าเรียนที่ตึก A นี่เหมือนกันส่วนรอยเนี่ย พิมไปเทสวิชาของคนที่อยากเข้ามาทำงานกับพิมค่ะ ฝีมือดีมากๆเลยนะคะ” พิมพิการู้ว่าอรจิราเป็นห่วงเธอจึงส่งยิ้มให้อีกคนรู้ว่าเธอไม่เป็นอะไรมากหรอก

“ระวังตัวบ้างสิเรา เจ็บมากมั้ยเนี่ย เดี๋ยวพี่ทำแผลให้นะ” อรจิราลูบแก้มพิมพิกาที่ส่งยิ้มมาให้อย่างเอ็นดู โดยมีสายตาของชายหนุ่มคนหนึ่งจ้องมองมาทางทั้งสองสาว

 “ขอบคุณค่ะ เย็นนี้พี่อรกลับบ้านยังไงคะ ให้พิมไปส่งมั้ยยังไงพิมต้องผ่านไปทางบ้านพี่อรก่อนอยู่แล้ว คิดถึงเจ้าอ้นมันด้วยค่ะ”

“พี่เกรงใจน่ะ ถ้ามีพิมคนเดียวก็ว่าไปอย่าง เดี๋ยวน้องเค้าจะว่าเอาได้”

“เดียร์ไม่ว่าอะไรหรอกอย่าคิดมากสิคะ ไปกับพิมนี่แหละนะ” พิมพิกาออดอ้อนอรจิราเหมือนที่เคยทำบ่อยๆ (รับรองได้ผลชัวร์)

“ก็ได้จ้ะ งั้นพี่เคลียร์งานก่อนนะ พิมนั่งรอตรงนั้นก่อนแล้วกัน”   อรจิราชี้ไปที่เก้าอี้ตัวที่ว่างๆให้พิมพิกาได้นั่งรอ

เมื่ออรจิราแยกตัวไปแล้ว พิมพิกาจึงนั่งเล่นมือถือรออย่างสงบ  ผ่านไปครึ่งชั่วโมง อรจิราออกเวรแล้วเดินมานั่งคุยด้วย  สองคนนั่งคุยหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่ได้รับรู้ถึงสายตาผู้ที่มาใหม่เลยว่ากำลังโมโหหึงแค่ไหน อารมณ์ก็พุ่งปรี๊ดจนหน้าเริ่มแดงก่ำ มือน้อยๆกำหมัดไว้แน่นอย่างไม่กลัวเจ็บเลยสักนิด

“แผลแค่นี้ทำอ้อนนะพิม พี่ช่วยทำให้หายช้าดีมั้ย”  อรจิราเอานิ้วจิ้มที่มุมปากของร่างสูงเบาๆอย่างหมั่นไส้

“โอ๊ยๆ เค้าเจ็บนะพี่อร เบาๆสิ” เสียงร้องแบบสำออยทำให้อรจิราอมยิ้มน้อยๆ

“ดี สมน้ำหน้าอยากซ่าดีนัก เป็นผู้หญิงนะคะคุณพิมพิกาขา”

“แหม! น้องทำบริษัทรักษาความปลอดภัยนะคะ ต้องบู้เก่งหน่อยสิคะพี่ขา”

“จ้าแม่นางเอกนักบู้ ปากแตกอย่ามาอ้อนพี่อีกนะ พี่จะไม่สนใจแล้ว”

“น้องขอโทษ ต่อไปจะระวังตัวนะคะ ทำแผลต่อนะคะพี่อรคนสวย”

 นรีกานต์หน้านิ่งและมองไปทางทั้งสองคนที่นั่งคุยหัวเราะกันอยู่ตรงทางออกของตึก กฤติยาเดินชนนรีกานต์อย่างจังเนื่องจากอีกคนหยุดกะทันหันเธอเลยเบรกไม่ทัน ดีที่ศิริรัตน์ดึงแขนเอาไว้ได้ทันไม่งั้นคงได้หน้าคะมำไปจูบพื้นซีเมนต์แข็งๆด้วยกันทั้งคู่แต่นรีกานต์ยังไม่ยอมพูดอะไรออกมา

“เป็นไงบ้างแยม” ศิริรัตน์ถามกฤติยาอย่างห่วงใย

“ไม่เป็นไรศิ นี่หยุดเดินทำไมเนี่ยเดียร์ เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ” กฤติยาโวยนรีกานต์

“ขอโทษละกันแยม” นรีกานต์พูดเสียงแข็งใส่กฤติยา

“เฮ้ย! อย่าโกรธสิเดียร์ แยมมันไม่ได้ว่าอะไรแกเลยนะแล้วนี่มองอะไรอยู่” ศิริรัตน์มองตามสายตานรีกานต์ก็ถึงกับตาโต เธอยิ้มกว้างอย่างไม่มีปิดบังอาการ ดีใจที่ได้เจอคนที่ตัวเองปลาบปลื้ม กฤติยาจึงมองตามด้วยอีกคน

“อุ๊ย! พี่พิมคนสวยคุยอยู่กับใครน่ะ ไปหาพี่พิมกันดีกว่าศิ”  กฤติยารีบคว้าแขนศิริรัตน์เดินไปหาร่างสูงแต่นรีกานต์เดินนำไปก่อนอย่างรวดเร็ว ทั้งสองสาวก็ได้แต่อ้าปากค้างและรีบวิ่งตามไปติดๆ

“พี่พิมคะ”  เสียงเข้มที่บ่งบอกอารมณ์ได้ดีของนรีกานต์ ทำให้พิมพิกาดีดตัวไปยืนข้างๆร่างบางทันที และนี่ก็ทำให้สามสาวยืนงงกันไปเลย ว่าทำไมพิมพิกาต้องทำท่าตื่นตกใจแบบนั้นด้วย

“เอ่อ! เดียร์จ๋า คนนี้พี่อรอดีตพี่สะใภ้พี่จ้ะ” พิมพิการีบแนะนำอรจิราเพราะกลัวจะเกิดเรื่องขึ้น ดูจากหน้าตานรีกานต์คงกำลังหึงเธออยู่แน่ๆ แม่คุณไม่เก็บอาการบ้างเลยหรือไงนะ แต่เอ๊ะ...ทำหน้าตายิ้มแย้มเร็วจัง อะไรเนี่ยแฟนฉัน มันน่าให้ตุ๊กตาทองจริงๆ

“สวัสดีค่ะพี่อร ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” นรีกานต์ปรับอารมณ์ได้เร็วเกินคาดเธอกะจะมาวีนแฟนสาวของเธอแต่พอพิมพิกาแนะนำก็พอจะนึกออก เธอจำใบหน้าผู้หญิงคนนี้ได้แล้ว คนที่ไปกินข้าวกับพิมพิกาครานั้น เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ โมโหหึงจนเกือบเสียหน้าดีนะที่พี่พิมรีบแนะนำก่อน

“สวัสดีค่ะน้องเดียร์ ตัวจริงน่ารักจังเลยนะคะ แล้วอีกสองสาวล่ะชื่ออะไรกันคะ”  อรจิรายิ้มกว้างให้นรีกานต์และมองไปทางสองสาวที่ยังยืนงงอยู่ที่เดิม ด้วยความที่ตามอารมณ์เพื่อนรักไม่ทันนั่นเอง

“คนนี้แยมค่ะส่วนคนนี้ศิค่ะ เป็นเพื่อนเดียร์ค่ะ” พิมพิกาแนะนำแทนสองสาวที่ทำหน้าตาคล้ายแปลกใจ ใครจะไม่แปลกใจล่ะ นรีกานต์เดินมาอย่างพายุแต่กลับยิ้มแย้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยอดเยี่ยมจริงๆแฟนฉัน

“สวัสดีค่ะ” ทั้งสองสาวยกมือไหว้พร้อมกันแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก สายตาก็คอยมองเพื่อนรักว่าจะแสดงอาการอะไรออกมาอีก

“เดียร์  เดี๋ยวเราแวะไปส่งพี่อรที่บ้านก่อนนะ พี่คิดถึงเจ้าอ้นมัน เดียร์จะได้รู้จักอ้นด้วยไง” พิมพิกายิ้มให้นรีกานต์และเขย่าแขนคนตัวเล็กเบาๆ อรจิรามองการกระทำนั้นของน้องสาวที่แสดงออกมา มันดูสนิทกันมากเกินไปแต่คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง

“ได้สิคะ เดียร์ไม่มีปัญหา เราแวะซื้ออาหารไปทานบ้านพี่อรเลยดีกว่ามั้ยพี่พิม  พี่อรอนุญาตหรือเปล่าคะ” นรีกานต์หันไปขอเจ้าของบ้านเสียงอ่อนคล้ายออดอ้อน

“ยินดีมากๆเลยค่ะ” อรจิราส่งยิ้มกลับไปให้นรีกานต์อย่างยินดี

“อุ๊ย! ปากพี่พิมไปโดนอะไรมาคะ บวมเชียว” นรีกานต์หันไปมองคนรักเธอจึงเห็นที่มุมปากของอีกคนพอดี น้ำเสียงตกใจทำให้สองสาวที่คอยสังเกตการณ์หันมามองกันและส่งซิกให้กันทางสายตา พวกเธอพอจะเดาอะไรออกบ้างแล้วล่ะแต่รอให้แน่ใจก่อน

“พอดีพี่ออกกำลังกายนิดหน่อย ไม่ต้องห่วงหรอกแผลนิดเดียวเอง”

“ไม่ห่วงได้ไงคะ คราวหลังระวังตัวบ้างนะคะ”

“จ้ะ เรากลับบ้านกันดีกว่านะ”  พิมพิกาส่งยิ้มแห้งๆให้นรีกานต์และทุกคนก่อนจะเอ่ยชวนกันกลับบ้าน เธอไม่อยากตอบอะไรมากมายเดี๋ยวถูกดุอีก

 “น้องแยมกับน้องศิไปด้วยกันมั้ยคะ”  อรจิราหันไปถามอีกสองสาวที่ยืนสงบปากสงบคำอยู่นานเพื่อหาคำตอบที่กำลังสงสัย

“ขอตัวดีกว่าค่ะ พอดีมีนัดกับที่บ้านค่ะ” ศิริรัตน์ยิ้มบางๆให้อรจิราและเอ่ยขอตัว

“แยมก็ต้องขอตัวเหมือนกันค่ะ เอาไว้คราวหน้านะคะ”

“งั้นแยกกันตรงนี้เลยนะพวกแก เจอกันพรุ่งนี้ บ๊ายบายจ้ะ” นรีกานต์โบกมือลาทั้งสองสาวแล้วหันมาควงแขนร่างสูงแถมส่งยิ้มให้ได้ตะลึงอีกครั้งอย่างมีชัย  ประมาณว่าประกาศให้เพื่อนๆรู้อะนะ ว่าคนนี้ของฉัน หุหุหุ

“แยม ฉันคิดว่าพี่พิมโดนยัยเดียร์งาบไปแล้วล่ะแก”  ศิริรัตน์พูดเสียงเศร้า สายตาจ้องมองด้านหลังของพิมพิกาและนรีกานต์

“นั่นสิ!  ประกาศตัวซะขนาดนั้น ไม่คิดว่าพี่พิมจะตกหลุมยัยเดียร์ได้นะเนี่ย แล้วนี่เดียร์มันไปขุดหลุมรักไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ”

“ความใกล้ชิดไงแก พวกเค้าอยู่บ้านเดียวกันนี่ แต่ก็ช่างเถอะสองคนนั่นก็ดูเหมาะกันดีนะ สวยกันทั้งคู่เลย เฮ้อ...เรามองหาคนใหม่ดีกว่าเอาให้สวยกว่าพี่พิมไปเลยตอน นี้เรากลับบ้านไปทำใจก่อนดีมั้ยแยม”  ศิริรัตน์บอกกฤติยาก่อนที่เธอจะเดินไปที่รถด้วยอาการคล้ายเสียใจมากแต่ที่จริงแค่เสียดายคนสวยหรอก

“อือ...แล้วเจอกัน เฮ้อ...อกหักแล้ว” กฤติยาเดินหน้าเศร้าไปที่รถตัวเองเหมือนกัน ความรักทำให้คนอ่อนแอ เธอยอมรับว่าชอบพิมพิกาอยู่มากเหมือนกัน คงต้องรีบทำใจแล้วล่ะ นรีกานต์ไม่เคยมีใครมาก่อน นี่คงเป็นรักครั้งแรก เอาวะยอมก็ได้เพื่อเพื่อนรัก

รถเก๋งสัญชาติญี่ปุ่นแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของอรจิรา  ผู้หญิงวัยกลางคนเดินออกมาต้อนรับทุกๆคนด้วยรอยยิ้มสดใส

“แม่ดา สวัสดีค่ะ” พิมพิกาตรงเข้าไปกอดรดาแม่ของอรจิราทันทีอย่างคิดถึง

“พิมเหรอลูก ไม่เจอกันตั้งนานสวยขึ้นนะ สบายดีมั้ยจ๊ะ”

“สบายดีค่ะแม่ น้องเดียร์คะ แม่ดาคุณแม่พี่อรจ้ะ”

“สวัสดีค่ะ แม่ดา” นรีกานต์ยกมือไหว้อย่างสวยงาม รดายิ้มให้อย่างนึกเอ็นดูสาวสวยตัวเล็กคนนี้ หน้าตาสวยมารยาทยังดีอีกต่างหาก

“เข้ามาในบ้านกันก่อนดีกว่าป่ะ เจ้าตัวแสบคงดีใจที่เห็นอาพิมมาหาถึงที่นี่”  รดาจับมือของนรีกานต์เดินเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้อีกสองสาวยกของเข้าบ้านกันสองคน

“อาพิมคิดถึงจังเลยครับ” อ้นหรือพิทยาวิ่งมากอดพิมพิกาเอาไว้แน่นอย่างคิดถึง

“ไงเรา ซนหรือเปล่าครับเนี่ย” พิมพิกากอดตอบหลานชายเช่นกัน

“ไม่ซนครับ อ้นเป็นเด็กดีเหมือนที่อาพิมเคยสอน พี่สาวคนสวยคนนี้ใครเหรอครับอาพิม” พิทยาหันไปยิ้มหวานให้นรีกานต์ เมื่อสาวสวยส่งยิ้มมาให้ก่อน

“พี่ชื่อเดียร์ค่ะ อ้นก็หล่อนะ โตขึ้นสาวๆคงตามจีบเพียบแน่ๆเลย”

“แค่นี้ก็มีเพียบแล้วครับพี่เดียร์ อ้นหล่อที่สุดในโรงเรียนเลยนะครับ”  พิทยายืดอกและยิ้มกว้างจนหน้าบาน นึกภูมิใจในความหล่อเหลาของตัวเองไม่น้อย

“โห...เจ้าตัวแสบไม่ค่อยหลงตัวเองเลยนะ” พิมพิกาขยี้ผมหลานชายอย่างเอ็นดูมีเสียงประท้วงมาเล็กน้อยแต่พิมพิกาไม่สนใจ นรีกานต์ยิ้มกว้างกับภาพที่เห็นในตอนนี้

“อาพิม ผมอ้นยุ่งหมดแล้วนะ หมดหล่อเลยเนี่ย”  พิทยาปัดมือของอาสาวคนสวยออกจากหัว ทุกคนพากันหัวเราะขำกับภาพน่ารักๆนี้

“พี่ไปทำอาหารก่อนนะ ทั้งสองสาวอยู่กับอ้นไปก่อนนะ” อรจิราพูดก่อนจะเดินไปในครัวพร้อมรดา พิมพิกาและนรีกานต์ส่งยิ้มให้เจ้าของบ้านแล้วนั่งอยู่กับอ้น

“สวยจัง” พิทยามองใบหน้าคมออกหวานของนรีกานต์แล้วอมยิ้มเขินอาย

“เจ้าอ้น! เห็นสาวสวยๆไม่ได้เลยนะ จ้องเข้าไปไม่สิงพี่เดียร์เค้าเลยล่ะ จ้องอยู่ได้” พิมพิกานั่งมองหลานชายแก่แดดที่นั่งจ้องมองหน้านรีกานต์และยิ้มน้อยยิ้มใหญ่  แถมบิดตัวไปมาอย่างขัดเขินซะด้วย

“ก็พี่เดียร์สวยมากนี่ครับอาพิม พี่เดียร์ยังไม่ว่าอะไรอ้นเลยสักคำนะ  อาพิมจะมาเดือดร้อนอะไรด้วยเนี่ย” พิทยาหันไปทำหน้ามุ่ยใส่พิมพิกาที่ขัดจังหวะมองสาวสวย

“คนนี้อาหวงเข้าใจป่ะ มองนานๆเดี๋ยวหมองหมดพอดี เลิกมองได้แล้ว”   พิมพิกาบอกกับหลานชายอย่างขำๆ นรีกานต์ขมวดคิ้วก่อนยกมือขึ้นตีแขนร่างสูงอย่างแรง

เพี๊ยะ

“โอ๊ย... น้องเดียร์ตีพี่ทำไมคะ”

“เดียร์ไม่ใช่วัตถุโบราณนะคะพี่พิม ที่มันจะหมองได้น่ะ”   นรีกานต์พูดอย่างงอนๆ พิมพิกายิ้มแห้งๆให้แฟนสาวเพราะคิดว่าคงเล่นแรงเกินไป

“ขอโทษนะคะ พี่แค่พูดเล่น อย่าโกรธนะคะ ดีกันนะเดียร์จ๋า”   พิมพิกายื่นนิ้วก้อยให้นรีกานต์ ร่างบางหันไปมองทางอื่นและพยายามเดินหนี พอหันหลังให้พิมพิกาเธอก็แอบอมยิ้มนึกขำที่คนรักง้อกันแบบเด็กๆ

“ชิ! ไม่สน” นรีกานต์สะบัดหนีทำให้พิมพิกาหน้าเสีย

“อ้นช่วยอาหน่อยสิ พี่เดียร์คนสวยเค้างอนอาพิม ทำยังไงดี” พิมพิกาหันไปพูดกับหลานชายพร้อมขยิบตาให้อย่างรู้กันเพราะใช้มุกนี้บ่อยเวลาอรจิรางอนพวกเธอ

“อือ...ตอนที่แฟนอ้นเค้างอน อ้นจะหอมแก้มเค้า แล้วเค้าก็หายครับ แต่อาพิมกับพี่เดียร์ไม่ใช่แฟนกันจะทำยังไงดีน๊า” พิทยาทำท่าคิดแต่ร่างสูงกลับอมยิ้มให้หลานชายอย่างเจ้าเล่ห์ เธอชี้ให้หลานชายเข้าไปในห้องครัว เด็กน้อยรีบวิ่งเข้าไปในห้องครัวทันทีและหัวเราะคิกคักชอบใจ

จุ๊บ (づ ̄³)

“อุ๊ย! พี่พิมทำจริงๆเหรอคะ” นรีกานต์เอามือจับแก้มตัวเองแล้วอมยิ้มขัดเขินก่อนจะตีไหล่แฟนสาวไปอย่างแรงด้วยความเขินอายสุดขีด ใบหน้าแดงระเรื่อจนถึงใบหู

“พี่คนจริงทำจริงค่ะ หายงอนหรือยังคะคนดีของพี่พิม พี่ขอโทษนะคะ”

“หายก็ได้ แต่อย่ามาว่าเดียร์อีกนะ ไม่งั้นเดียร์จะไม่คุยกับพี่อีกเลย”

“พี่แค่เล่นกับหลานเฉยๆเองนะ ไม่เอาละเปลี่ยนเรื่องๆ เดียร์หิวหรือยังคะ”

“นิดหน่อยค่ะ พี่อรน่ารักนะคะแถมลูกชายก็น่ารัก ฉลาดอีกต่างหาก”

“พี่อรเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากๆเลยล่ะค่ะ  พี่ชายพี่เขาโง่ที่ไม่รักษาเพชรเม็ดนี้เอาไว้ น่าเสียดายจริงๆ” พิมพิกาส่ายหน้าน้อยๆคล้ายเสียดายอย่างแรง

“ถ้าพี่พิมเสียดาย ทำไมไม่รักษาเอาไว้เองล่ะคะ” ร่างบางพูดเสียงเข้มจ้องใบหน้าหวานของพิมพิกาอย่างเอาเรื่อง

“โธ่! น้องเดียร์จ๋า พี่คิดกับพี่อรแค่พี่สาวน้องสาวนะ อีกอย่างหัวใจพี่มันไม่เคยเต้นแรงกับผู้หญิงคนไหนนอกจากคนนี้คนเดียวนะ”  พิมพิกาโอบกอดนรีกานต์เอาไว้อย่างแสนรักและเอ็นดู ขนาดหึงยังน่ารักเลย อิอิ

“แล้วกับผู้ชายล่ะคะ”

“ไม่มีค่ะ พี่พิมรักเดียร์คนเดียวได้ยินมั้ยคะ ฟังชัดๆเลยเนี่ยหัวใจมันบอกชัดเจน” พิมพิกากอดร่างบางแน่นเอาใบหน้าอีกคนแนบที่อกข้างซ้ายเพื่อฟังเสียงหัวใจ

“หัวใจพี่เต้นแรงมากเลยค่ะ” นรีกานต์หลับตาฟังเสียงหัวใจของคนรัก

“มันเต้นเพราะเดียร์คนเดียวนะคะ พี่ไม่มีทางรักใครได้อีกแล้ว” พิมพิกากระชับวงแขนที่กอดร่างบางให้แน่นอีกนิด เธอรักนรีกานต์มากจริงๆ

ทั้งสองสาวยืนกอดกันกลมด้วยความรักที่ต่างมีให้กัน ไม่ได้รู้เลยว่าหลานตัวแสบวิ่งออกมายืนมองทั้งสองอยู่นานแล้ว พิทยามองพิมพิกาส่งยิ้มหวานให้นรีกานต์เหมือนที่เขาส่งยิ้มให้สาวๆที่โรงเรียนเลย เอ๊ะ! มันยังไงกันนะเนี่ย ไม่เข้าใจเลย

“อาพิม พี่เดียร์กอดกันทำไมครับ” เสียงเล็กของเด็กน้อยดังมาจากด้านหลังทำให้ทั้งสองสาวตกใจมากจึงรีบผละออกจากกันทันที

“ก็รักกันไง รักกันก็ต้องกอดกัน อ้นมาให้อากอดหน่อยมา” พิมพิการีบพูดแก้ตัว ดีที่เธอคิดเร็วทำเร็วมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่งั้นคงจนมุมตอบไม่ถูกแน่ๆ

“เหรอครับ งั้นพี่เดียร์กอดอ้นด้วยสิครับ”  พิทยากระโดดกอดอาสาวและนรีกานต์เอาไว้แน่น รอยยิ้มไร้เดียงสาทำให้ทั้งสองสาวอดที่จะเอ็นดูเด็กน้อยไม่ได้ น่ารักจริงๆ

อรจิรายกอาหารมาวางไว้จนเต็มโต๊ะอาหาร ทุกคนจึงไปนั่งทาน พิมพิกายังจิกกัดแซวเล่นกับหลานชายจนเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้เป็นอย่างดี  นรีกานต์มองภาพคนรักที่มีแต่รอยยิ้มเธอจึงยิ้มตามไปด้วย เวลาที่พี่พิมของเธอยิ้มหรือหัวเราะเหมือนว่าโลกนี้มันดูสดใสไปหมด น่ารักจังแฟนฉันเนี่ย

พิมพิกาและนรีกานต์ขอตัวกลับบ้านหลังทานอาหารเสร็จ  พิทยามีอาการงอแงที่อาสาวคนสวยจะกลับแล้ว พิมพิกาจึงปลอบใจอยู่พักใหญ่  โดยสัญญาว่าถ้ามีเวลาจะพาไปเที่ยวทะเลเด็กน้อยจึงยิ้มกว้างอย่างถูกใจและโบกมือลาทั้งสองสาว อรจิราได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆที่เจ้าตัวแสบแผงฤทธิ์กับพิมพิกา เพราะน้องสาวคนนี้ตามใจลูกชายจนเจ้าตัวแสบรู้ว่าต้องออดอ้อนแบบไหนถึงได้ไปเที่ยวหรือของขวัญนะสิ เฮ้อ...แต่ยังไงลูกชายของเธอก็อยู่ในโอวาทมาตลอดไม่มีเหลวไหล ไม่ดื้อไม่ซนก็คงต้องมีรางวัลให้บ้าง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #8 เล็กหมูน้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 00:27
    วัตถุโบราณ พี่พิมชั่งเปรียบเทียบนะ555
    #8
    0