บอดี้การ์ดดูแลหัวใจ

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 17 ลูกสะใภ้ของแม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 มี.ค. 60

 พิมพิกาพานรีกานต์มาที่บ้านของเธอ เพราะได้ยกเลิกทริปที่จะไปญี่ปุ่นเนื่องจากงานแต่งของนรากรและภาวิณี  อรจิราพาลูกชายมาทานอาหารที่บ้านของบุญเพิ่มและสายใจพ่อแม่อดีตสามีด้วย  พิทยาดูมีความสุขมากที่ได้เจอปู่กับย่า ทั้งสองก็ดีใจมากที่ได้เจอหลานชายตัวน้อย

“คุณปู่ คุณย่าครับ อ้นคิดถึงคุณปู่ คุณย่าที่สุดเลยครับ” พิทยาเริ่มออดอ้อนทำให้ผู้ใหญ่ได้แต่นั่งอมยิ้มกับความน่ารักของเด็กชายตัวน้อย

“ปู่ก็คิดถึงอ้นนะ ไหนให้ปู่ดูสิว่าโตเป็นหนุ่มแล้วหรือยัง” บุญเพิ่มจับตัวหลานชายหมุนไปหมุนมาอย่างสำรวจท่ามกลางรอยยิ้มเอ็นดูของทุกคน

“ขอย่ากอดบ้าง อรก็ใจร้ายไม่พาลูกมาหาแม่บ้างเลย”   สายใจทำท่างอนให้อดีตลูกสะใภ้แต่ไม่จริงจังมากนัก

“โธ่..แม่คะ อย่างอนอรเลย อรงานยุ่งจริงๆนะคะ” อรจิราเข้าไปกอดสายใจ แม้ว่าเธอจะกลายเป็นอดีตลูกสะใภ้แต่พ่อแม่ของอดีตสามีก็ยังรักเธอไม่เปลี่ยนแปลง

“แล้วหนูเดียร์หิวหรือยังล่ะ พ่อมัวแต่ดีใจเลยลืมไปเลย  สายใจไปหาอาหารให้ลูกก่อนป่ะ จะได้กินไปด้วยนั่งคุยกันไปด้วย”  บุญเพิ่มบอกภรรยาที่เอาแต่กอดหอมหลาน ชายสุดที่รักไม่ยอมห่าง

“งั้นรอกันแป๊บนะลูกๆ แม่เตรียมไว้ให้แล้วล่ะ” สายใจลุกขึ้นไปในครัว พิมพิการีบตามเข้าไปด้วย ร่างสูงอยากให้มารดารู้เรื่องที่เธอคบหากับนรีกานต์จากปากของเธอ นี่เป็นโอกาสที่ดีที่เธอจะเปิดตัวแฟนสาวสักที

“แม่จ๋า แม่ไม่ว่าอะไรพิมใช่มั้ย ที่พิมกับเดียร์เรารักกัน”  พิมพิกาจับมือของสายใจเอาไว้แน่น เธอแคร์ความรู้สึกของบุพการีทั้งสองมากที่สุด จึงไม่อยากปิดบังพวกท่าน

“ลูกพิม แม่ไม่ได้รังเกียจหรือว่าอะไรลูกหรอก  ดีเสียอีกแม่จะได้ลูกสาวเพิ่มมาอีกคน มีลูกชายก็ไม่ได้เรื่องกับเขา เฮ้อ! ความรักมันไม่ใช่สิ่งที่น่ารังเกียจหรอกนะ  เราไม่รู้หรอกว่ามันจะเกิดกับใคร มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเพศเสมอไปหรอก  ที่จริงตอนสาวๆแม่เคยแอบรักเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งแต่มันก็เป็นความรักแบบเด็กๆอะนะ   เรื่องนี้พิมอย่าเอาไปบอกพ่อล่ะ เดี๋ยวบ้านแตก” สายใจหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นลูกสาวเบิกตาโต เธอไม่ได้พูดปดนะ เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นจริงๆตอนที่เธอยังเป็นสาวน้อยอยู่เลย

“โอเคค่ะ พิมจะรูดซิปปากให้สนิทเลยค่ะ” พิมพิกายิ้มกว้างให้สายใจ เธอรู้สึกโล่งใจเป็นที่สุด ตอนแรกนึกว่าแม่ของเธอจะไม่ยอมรับเสียอีก

ทั้งสองยกอาหารออกมาจากในครัว  วันนี้มีน้ำพริกหนุ่มของโปรดของพิมพิกากับพิทยาและก็มีอย่างอื่นอีกมากมาย เสียงพูดคุยจอแจของทุกคนดังไปทั่วโต๊ะอาหาร แม้ ว่าบ้านไม้หลังนี้จะดูเล็กไปสำหรับสายตาใครแต่ความอบอุ่นที่หัวหน้าครอบครัวมีให้ก็ทดแทนสิ่งอำนวยความสะดวกหรูหราต่างๆได้เป็นอย่างดี

“หนูเดียร์กินน้ำพริกได้มั้ยจ๊ะ ไม่ค่อยเผ็ดเท่าไหร่หรอกนะ” สายใจตักน้ำพริกหนุ่มให้นรีกานต์ ริมฝีปากยกยิ้มให้อย่างอบอุ่น

“ขอบคุณค่ะคุณแม่” นรีกานต์ส่งยิ้มให้สายใจเป็นการขอบคุณและตักเข้าปากไปทันทีอย่างเอร็ดอร่อย

“อร่อยมั้ยคะ แม่พี่ทำน้ำพริกอร่อยที่สุดเลยนะ” พิมพิการีบอวดฝีมือแม่ตัวเองเมื่อเห็นคนรักเคี้ยวตุ้ยๆ (แก้มยุ้ยน่ารักจังเลยอ่ะ)

“อร่อยค่ะ ว่างๆคงต้องมาฝากท้องที่นี่บ่อยๆซะแล้วค่ะ”

“มาบ่อยๆยิ่งดีสิ เราอยู่กันสองคนเหงาจะแย่ มีลูกชายอยู่ด้วยก็เหมือนไม่มี”  บุญเพิ่มบ่นถึงลูกชายคนโตที่ไม่ยอมทำงาน วันๆเอาแต่เที่ยวเล่นสนุกไม่คิดจะทำอะไร

“บ่นอะไรผมอีกล่ะครับผู้กำกับใหญ่”  พลพรรคเดินเข้ามาในบ้านพอเห็นว่ามีอดีตภรรยาอยู่ด้วยก็ชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่ได้เจออรจิรานานมากแล้วจู่ๆมาเจอเลยตกใจ

“มาแล้วเหรอไอ้ตัวดี บ้านช่องไม่รู้จักกลับเลยนะ” บุญเพิ่มยังคงบ่นลูกชาย

“กินข้าวด้วยกันมั้ย ถ้าจะกินก็นั่ง นู่นไปนั่งข้างลูกชายแกนู่น อ้นให้พ่อเขานั่งด้วยคนนะ”   สายใจเอ่ยถามหลานชายเมื่อเห็นเด็กน้อยจ้องมองบิดาที่ไม่เคยเห็นหน้าบ่อยนัก เคยเห็นแต่ในรูปเสียส่วนใหญ่

“ครับย่า พ่อครับมานั่งด้วยกันสิครับ”  พิทยาเอ่ยชวนผู้เป็นบิดา หน้าที่ลูกที่ดีก็ไม่ควรเสียมารยาทกับผู้ที่ได้ชื่อว่า...พ่อ

“ได้สิลูก”  พลพรรคยืนอึ้งไปนิดแต่ก็ปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มและแอบมองหน้าอดีตภรรยาที่ตอนนี้สวยกว่าแต่ก่อนมากมายนัก

ตลอดมื้อพลพรรคแอบมองอรจิราอยู่ตลอดจนบุญเพิ่มสังเกตเห็น แต่เขาพูดอะไรไม่ได้มากไปกว่าการมองดูเท่านั้น อรจิราทำทีไม่สนใจแม้จะรู้ว่าพลพรรคแอบมองเธอ

พอทานมื้อเย็นกันเสร็จแล้วอรจิราจึงมานั่งพูดคุยกับบุญเพิ่มและสายใจปล่อยให้ พิมพิกาพานรีกานต์กับพิทยาไปพายเรือเล่นในคลองหลังบ้าน

“อ้าว...เจ้าพลจะเข้าก็เข้ามา ลับๆล่อๆอยู่ได้” บุญเพิ่มตะโกนบอกลูกชายที่ทำท่าจะเดินเข้ามาหาแต่ก็ถอยหลังกลับไปที่เดิม

“เอ่อ...คือผมไม่ค่อยกล้าน่ะครับ” พลพรรคมองอรจิรา ผู้ใหญ่ทั้งสองก็ดูออก หากช่วยให้สองคนนี้กลับมารักกันอีกครั้งคงจะดีไม่น้อย มันคงไม่ง่ายแต่หากได้ลองดูดีกว่าไม่ทำอะไรเลย ปล่อยให้เวลาเสียเปล่าไปเฉยๆ

“พลอยู่คุยกับอรไปก่อนนะลูก แม่จะพาพ่อไปทายาสักหน่อย ป่ะพ่อไปทายาและนวดหลังกันดีกว่า” สายใจขยิบตาให้สามีอย่างรู้กัน

“อืมดีๆ เดี๋ยวพ่อกับแม่มานะ คุยกันดีๆล่ะ” บุญเพิ่มรีบเดินออกไปพร้อมภรรยา

“เอ่อ...อรสบายดีเหรอ” พลพรรคเห็นพ่อแม่เปิดทางให้ เขาจึงทำใจกล้าทักอรจิราก่อน ทั้งที่หัวใจเขาแทบวายตาย

“ค่ะ พลเองดูท่าจะสบายดีเหมือนกันนะคะ”

“ก็เรื่อยๆน่ะครับ เอ่อ...อรมีใครใหม่หรือยัง” พลพรรคตัดสินใจถามในสิ่งที่ค้างคาใจ เขานึกเสียดายผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาแล้วสิ ตอนนี้อรจิราดูสวยงามมากและไม่ผอมแห้งหน้าตอบเหมือนแต่ก่อน

“ทำไมเหรอคะ” อรจิราเลิกคิ้วแล้วมองพลพรรค

“ก็ถ้าหากอรไม่มีใคร ผมอยากจีบอรอีกครั้ง อยากให้เรากลับมาเป็นครอบครัวกันเหมือนเดิม ผมอาจจะไม่ใช่คนดีอะไรแต่ผมก็กลับตัวกลับใจแล้วนะ อรจะให้โอกาสผมอีกสักครั้งได้มั้ยครับ”   พลพรรคจ้องตาอรจิรานิ่ง เขาอยากสื่อความหมายให้หญิงสาวได้รับรู้ว่าเขาพร้อมจะดูแลอีกคนและลูกชาย หากเธอยอมมอบโอกาสให้เขา

“ฉันดีใจนะคะ ที่พลกลับตัวกลับใจได้” อรจิราส่งยิ้มให้พลพรรคอย่างจริงใจ

“งั้นหมายความว่าอรจะให้โอกาสผมใช่มั้ยครับ” พลพรรคขยับเข้าไปหาอรจิราแต่หญิงสาวขยับออกห่าง

“เปล่าหรอกค่ะ เรื่องของเรามันสายเกินไปแล้วล่ะ อรยินดีเป็นเพื่อนกับพลนะ พลสามารถมาเยี่ยมลูกได้เสมอแต่อรกลับไปรักพลไม่ได้แล้วล่ะค่ะ อรมีคนรักแล้วค่ะ”

“อรมีคนรักแล้วเหรอ” พลพรรคนั่งอย่างหมดแรงเมื่อเขาได้ยินแบบนั้น

“แม่ครับ อาหมอมารับแล้วครับ” เสียงตะโกนของเด็กน้อยดังมาจากข้างล่าง อรจิรามองพลพรรคอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นเดินลงไปหาคนที่มารับเธอ

“แม่มาเร็วๆสิครับ” พิทยาเข้าไปอ้อนหมอบิ๊กและให้ชายหนุ่มอุ้ม

“หมอเสร็จงานแล้วเหรอคะ”  อรจิรายิ้มให้หมอหนุ่มหล่อ ตอนแรกเธอก็ทนใจแข็งไม่ตอบรับรักหมอหนุ่มออกไป แต่เพราะเธออยากปล่อยหัวใจให้คนดีๆและมีใครสักคนมาดูแลจนแก่จนเฒ่าแล้วหมอบิ๊กก็สอบผ่าน ทางครอบครัวหมอบิ๊กไม่ได้มีปัญหา พวกเธอจึงคบหากันมาได้หลายเดือนแล้ว

“ครับ ตรวจคนไข้รายสุดท้ายเสร็จก็รีบมารับอรกับอ้นทันทีครับ” หมอบิ๊กยิ้มให้อรจิรา พลพรรคมองหมอหนุ่มหน้าตาดีอย่างหมั่นไส้แม้คุณหมอจะส่งยิ้มให้แต่เขากลับมีทีท่าที่ไม่เป็นมิตรกลับคืนไปให้คุณหมอหน้าหล่อ

“เอ่อ...นี่พลค่ะเป็นพี่ชายของพิม ส่วนคนนี้หมอบิ๊กแฟนอรเองค่ะ”  อรจิราแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน

“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”  หมอบิ๊กยิ้มให้อย่างสุภาพ จะมีก็แต่พลพรรคที่ทำเมินไม่สนใจ หมอหนุ่มส่งยิ้มให้อรจิราเมื่อเห็นหญิงสาวชักสีหน้าไม่พอใจกิริยาอดีตสามี พลพรรคเห็นสายตาของอรจิราเขาก็รู้สึกผิดไม่น้อยแต่ทิฐิมันมีมากเกินไป

“เราไปลาคุณปู่คุณย่าก่อนดีกว่านะ ไปค่ะหมอ” อรจิราพาหมอบิ๊กและลูกชายขึ้นไปบนบ้านอีกครั้ง โดยทิ้งพลพรรคให้ยืนมองตาละห้อยอยู่ที่เดิม

เมื่อขึ้นมาบนบ้านบุญเพิ่มและสายใจได้มานั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าทีวีอยู่ก่อนแล้ว

“พ่อคะ แม่คะ อรขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“อ้าว...จะกลับแล้วเหรอลูก แล้วนั่นใครล่ะนั่น” บุญเพิ่มมองไปทางหมอหนุ่มที่อุ้มหลานชายของเขาเอาไว้

“หมอบิ๊กแฟนอรเองค่ะ สองท่านนี้คือคุณพ่อคุณแม่ของพิมค่ะ”

“สวัสดีครับ”

“ไหว้พระเถอะลูก แฟนเรานี่หน้าตาดีนะ เป็นหมอซะด้วย อือ...ดีๆ ยังไงพ่อก็ฝากหมอดูแลอรด้วยนะ” บุญเพิ่มมองหมอบิ๊กก่อนจะฝากฝังอดีตลูกสะใภ้ อรจิราควรจะได้คนดีๆมาดูแล ดีแล้วล่ะที่เป็นแบบนี้

“ครับ ผมจะดูแลอรและลูกอย่างดีที่สุดครับ” หมอบิ๊กหันไปยิ้มหวานให้อรจิรา ทั้งสองต่างส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักให้กัน จนสองสามีภรรยายิ้มตามไปด้วย

“อาหมอจะพาอ้นไปทานไอติมด้วยครับปู่ เราไปกันเลยนะครับ”   พิทยากอดแขนล่ำของหมอบิ๊กเอาไว้อย่างออดอ้อน หมอบิ๊กลูบหัวเด็กน้อยอย่างเอ็นดู

“ไปสิครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” หมอหนุ่มยกมือไหว้ลาผู้ใหญ่ทั้งสองท่าน

“อรไปก่อนนะคะ ถ้าว่างจะพาอ้นมาหาคุณพ่อคุณแม่อีกค่ะ”

“อย่าลืมพาหลานมาหาแม่บ่อยๆนะ แม่เหงา”

“ค่ะแม่” อรจิรายิ้มให้สายใจ เธอรู้ดีว่าสายใจรักหลานชายมากแค่ไหน

“อ้นไปก่อนนะครับคุณปู่คุณย่า รักนะครับ” พิทยาเข้าไปกอดและหอมทั้งสอง

เมื่อรถของคุณหมอเคลื่อนออกไปจนลับตา พลพรรคก็ทำหน้าเศร้าทันที เขายังไม่ทันได้เล่นกับลูกชายเลย แถมหมอหน้าหล่อยังมาฉกอดีตภรรยาไปครองอีก

“จะมาเสียใจทำไมเจ้าพล ตอนที่เค้ารักก็ไม่เคยเห็นคุณค่าแต่พอมีใครเข้ามาก็ทำตัวเป็นหมาหวงก้าง”  บุญเพิ่มต่อว่าลูกชายที่ยืนทำตาละห้อยมองตามอดีตภรรยา แม้จะลุ้นก็ไม่ไหวแล้วล่ะ คู่แข่งเป็นถึงคุณหมออนาคตไกล เฮ้อ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น