ลองเสี่ยงรัก yulsic vs yulyoon

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 25 ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ม.ค. 56

       แทยอนขับรถพาเพื่อนๆและพี่ชายบวกว่าที่พี่สะใภ้มาถึงโรงแรมของยูริ เจ้าของสุดเท่ห์และแฟนสาวสุดสวยออกมาต้อนรับที่หน้าโรงแรมด้วยรอยยิ้ม

       “สวัสดีทุกคน พี่ยูล”ยูริเข้าไปกอดยูลพี่สาวสุดที่รัก ส่วนเจสสิก้าก็กอดยุนอาน้องสาวสุดที่รักไว้ในอ้อมกอด

       “ยู คิดถึงจัง เดี๋ยวพี่แนะนำให้รู้จักพี่ชายพี่นะคนนี้คือพี่คิบอมยูคงจำได้ใช่มั้ยเคยเจอกันแล้ว ส่วนคนนี้แฟนพี่ชายชื่อพี่แตฮี”

       “สวัสดีค่ะควอน ยูริค่ะและนี่เจสสิก้า จองแฟนยูเองค่ะ”

       “สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ”เจสสิก้ายื่นมือให้ทั้งสองจับ

       “ยินดีเช่นกันครับ”

       “ตัวจริงสวยมากๆเลยนะค่ะ ฟานี่เอารูปให้ดู พี่ว่าในรูปสวยแล้วนะ พอมาเจอตัวจริงสวยอย่างกับนางฟ้าแหนะ”แตฮียิ้มหวานให้เจสสิก้า

       “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”เจสสิก้ายิ้มเขินที่มีคนชมซึ่งๆหน้า

       “อาทิตย์หน้าพวกเราจะแต่งงานกันแล้ว งานจัดไปถึงไหนแล้วล่ะยู”ยูลพูดกับน้องสาว

       “จัดไปได้เยอะแล้วล่ะพี่ยูล แต่พวกพี่มาก็ดีแล้วเราจะได้ซ้อมใหญ่กันไปเลย”ยูริตอบพี่สาว

       “นี่จะแต่งงานอาทิตย์หน้าเหรอค่ะ บอมค่ะทำไมไม่บอกกันบ้างเลยล่ะ”แตฮีหันมาตำหนิแฟนหนุ่ม

       “ก็กะจะบอกแหละจ๊ะ แต่มันไม่มีจังหวะบอก”คิบอมยิ้มแห้งๆให้แฟนสุดสวย

       “ยังไงวันงานก็เชิญด้วยนะค่ะ เราจะแต่งกันสามคู่ มีแต่คนในครอบครัวและเพื่อนที่สนิทกันจริงๆเท่านั้นแหละค่ะ”ยูริเอ่ยปากชวนสาวสวยหน้าหวาน

       “เอ่อ สิก้าว่าเราขึ้นไปบนห้องพัก เก็บของก่อนดีกว่านะค่ะ คืนนี้มีปาร์ตี้ที่ชายหาดนะค่ะ ขอเชิญทุกคนเลย”เจสสิก้าทำหน้าที่ของตัวเอง

       “แหม เดี๋ยวนี้ทำหน้าที่แฟนเจ้าของโรงแรมเหรอย่ะ”ทิฟฟานี่แซว

       “แน่นอนอยู่แล้ว โรงแรมนี้เป็นของเราจริงมั้ยตัวเอง”เจสสิก้ากอดแขนยูริ

       “จริงจ๊ะ ของๆยูก็คือของๆสิก้า ส่วนของๆสิก้า...”

       “ก็ยังเป็นของสิก้าต่อไป”เจสสิก้ารีบต่อทันที

       “อ้าว...”ทุกคนร้องพร้อมกัน ยูริหน้าเหวอ

       “อิอิ ล้อเล่นค่ะ ของๆสิก้าก็ต้องเป็นของยูด้วยอยู่แล้ว ดูทำหน้าเข้าสิ”เจสสิก้ายิ้มกว้าง ทุกคนจึงยิ้มขำให้กับคู่รักหวานเลี่ยนคู่นี้อย่างเอ็นดู

      

       พนักงานเก็บกระเป๋าของทุกคนไปไว้ในห้องตามที่ยูริได้จัดไว้ให้ คิบอมกับแตฮีนอนแยกห้องกันเพราะแตฮีต้องการแบบนั้น ซึ่งทุกคนก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะความสัมพันธ์แบบชายหญิง มันเสี่ยงหลายอย่างแตฮีกับคิบอมยังไม่ถึงขั้นรู้ใจ เพียงแค่ศึกษากันอยู่แม้จะเรียกว่าเป็นแฟนกันแล้วก็ตาม

      

       “แตฮี เก็บของเสร็จแล้วไปเดินเล่นกันนะครับ นานๆจะได้มาพักผ่อนแบบนี้”คิบอมยิ้มหวานให้คนรัก

       “โอเคจ๊ะ เดี๋ยวพี่ไปเรียกที่ห้องนะ”แตฮียิ้มหวานให้คิบอมก่อนเดินเข้าห้องไป

       “หวานกันจริงจริ๊ง”แทยอนแซวพี่ชาย

       “แทแทค่ะ ไปห้องเราดีกว่านะค่ะ”ทิฟฟานี่ดึงหูแทยอนให้เดินตาม

       “อิอิ สมน้ำหน้า”คิบอมหัวเราะน้องสาวแล้วพูดไม่ออกเสียง แทยอนมองแล้วถลึงตาใส่แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินตามคนรักไป

 

       ..................................................

 

       ยูลกับยุนอายืนมองทะเลตรงระเบียงห้องพัก ยุนอายืนกอดอกมองทะเลแล้วยิ้มบางๆ ความรักแบบนี้มีคนๆนี้ยืนอยู่ใกล้ๆแบบนี้ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันจะมีวันนี้ ตลอดเวลาเธอหลงรักควอน ยูริมาตลอดแต่ก็นั่นแหละมันอาจเป็นเพียงความปราบปลื้มแบบเด็กๆก็ได้เพราะยูริเก่งไปซะทุกอย่าง แต่หัวใจของเธอไม่เคยเต้นระรัวเท่ากับอยู่กับควอน ยูลเลย

 

       “ยิ้มอะไรค่ะ มีความสุขก็บอกกันบ้างสิ”ยูลกอดยุนอาเอาไว้

       “ยุนดีใจที่เราสองคนเป็นแฟนกัน รักกันและจะแต่งงานกัน”

       “ยูลก็มีความสุขนะ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะรักยุนได้มากขนาดนี้ ยุนล่ะรักยูลมากมั้ย”

       “ค่ะ ยุนรักยูลมากค่ะ อย่าทำให้ยุนเสียใจนะ”

       “มันจะไม่มีวันนั้นจ๊ะ เพราะหัวใจของยูลมีแต่ผู้หญิงที่ชื่อยุนอาเท่านั้น”

       “หึ ขอให้มันจริงเถอะ”ยุนอาวาดแขนไปโอบคอคนรัก

       “ต้องจริงอยู่แล้วจ๊ะที่รัก”ยูลจูบยุนอาเบาๆ

       “จูบอีกได้มั้ย”ยุนอามองตายูลอย่างทะเล้น

       “จัดให้ค่ะ”ยูลกดริมฝีปากลงอีกครั้ง

       “อือ...”

      

       ก๊อก ก๊อก ก๊อก

      

       ยูลผละออกมาจากยุนอาแล้วเดินไปเปิดประตูอย่างหัวเสีย

 

       “อ้าว! ยู สิก้า เข้ามาก่อนสิ”

       “ทำอะไรกันอยู่อ่ะ เคาะตั้งนาน”ยูริทำหน้างอ

       “เปล๊า...”ยูลทำเสียงสูง ยุนอาหน้าแดง

       “เหรออออออออออ”สิก้าผสมโลงด้วยคน

       “มีอะไรเหรอ”ยูลถามแก้เก้อ

       “มาคุยด้วยเฉยๆคิดถึงอ่ะ ไม่ได้เหรอ”ยูริมองหน้าพี่สาว

       “ได้สิ สำหรับยูริน้องพี่ อยากได้อยากทำอะไรพี่ตามใจทั้งนั้นแหละ ไปนั่งที่โซฟากันก่อนป่ะ”ยูลโอบไหล่น้องสาวให้มานั่งข้างๆ

       “ยุนมานั่งกับพี่นี่มา”เจสสิก้าอ้าแขนรับน้องสาว

       “มีเรื่องอะไรจะคุยเหรอยู”ยูลเปิดประเด็น

       “เอ่อ...เรื่องพ่อกับแม่ของเราน่ะพี่”ยูริพูดเสียงเบา

       “แล้วไง”ยูลถามเสียงเรียบและทำหน้านิ่ง

       “คือ...ยูให้แม่จีวูจ้างนักสืบไปสืบหาพ่อแม่ของเรา ตอนนี้ยูรู้แล้วว่าพวกท่านอยู่ไหน”

       เจสสิก้าและยุนอานั่งฟังทั้งสองคุยกัน อยากรู้เรื่องเหมือนกัน

       “อยู่ไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ ในเมื่อเค้าทิ้งเรา”ยูลพูดอย่างสะเทือนใจ

       “พวกท่านไม่ได้ทิ้งเรานะพี่ เพียงแต่ท่านไม่สามารถดูแลได้เท่านั้นเอง”ยูริพยายามอธิบาย

       “ดูแลไม่ได้ หึ ดูแลไม่ได้แล้วคลอดเราออกมาทำไม”ยูลเริ่มเสียงดัง ตลอดเวลาเค้าเฝ้าคิดหาเหตุผลว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงทิ้งเธอกับน้องไป ความน้อยใจมันกัดกินจนแปรเลี่ยนเป็นความแค้น

       “พี่ยูลใจเย็นๆสิค่ะ ที่พ่อกับแม่ทิ้งเราไว้สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเพราะท่านสองคนรู้ว่าอีกไม่นานคงต้องจากโลกนี้ไปแล้ว ท่านจึงฝากเราไว้ที่นั่น”ยูริอธิบายต่อ

       “ทำไม”ยูลขมวดคิ้วถาม

       “พ่อติดหนี้พนันบอลต้องถูกแก๊งพวกนั้นไล่ล่าเอาชีวิต ส่วนแม่ ท่านเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายไม่กี่เดือนที่ฝากเราไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแม่ก็จากโลกนี้ไปอย่างสงบ”ยูริอธิบายช้าๆเพื่อให้พี่สาวเย็นลง

       “แล้วพ่อล่ะ ทำไมไม่มาหาเราบ้าง”ยูลพูดเสียงต่ำ

       “พ่อถูกแก๊งพวกนั้นฆ่าตายตอนเราอายุได้ 10 ขวบ”ยูริน้ำตาไหลออกมา เธอสงสารพ่อกับแม่ของเธอ

       “ตายหมดอย่างนั้นเหรอ”ยูลพูดทั้งน้ำตา

       “พี่ยูลอย่าโกรธแค้นพ่อกับแม่อีกเลยนะ ท่านจากเราไปสบายแล้ว”ยูริจ้องตายูล ยูลคว้ายูริเข้ากอดไว้แน่นและปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาช้าๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

       “กระดูกพ่อกับแม่ล่ะ”

       “ไม่มีค่ะ”ยูริร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก สองสาวที่น้องก็ร้องตามสองแฝดที่กอดคอกันร้องไห้ พวกเธอสัญญาว่าจะดูแลคนรักของเธอให้ดีที่สุด เพราะชีวิตของทั้งสองฝาแฝดอาภัพเหลือเกิน



 

.......................................................



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #46 kuda (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 18:25
    เศร้าจริงๆๆ
    #46
    0
  2. #45 tre (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มกราคม 2556 / 23:56
    น่าสงสารจัง
    #45
    0