ผู้วิเศษ

ตอนที่ 1 : ไอริน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 ก.ค. 63

            เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้ว ที่ฉันยุ้ยได้เข้ามาอยู่ในบทบาทของไอริน หลังจากประสบอุบัติเหตุจนถึงแก่ชีวิต

ไอรินนั้นเป็นsorcerer เลเวล200 ที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะว่าเป็นตัวละครที่ฉันสร้างมาเองกับมือ

หลังจากที่ฉันได้เข้ามายังโลกนี้ได้หนึ่งอาทิตย์นั้น ฉันเริ่มจะปรับตัวได้แล้ว ถึงแม้ว่าจะเสียใจอยู่ แต่คนที่ไม่มีครอบครัว

แบบฉัน ก็ไม่มีใครให้ห่วง เลยทำใจได้เร็วหน่อย แล้วอีกอย่าง ถึงแม้ว่าฉันจะตายแล้ว แต่ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่นี่ ถึงแม้ว่า

จะไม่ใช่ฉันก็เถอะ ฉันใช้เวลาทั้งอาทิตย์ในการเดินทางหาทางออกจากป่า จนในที่สุดฉันก็เจอเมือง มันเป็นเมือง

ขนาดกลางไม่ใหญ่มาก กะจากสายตาแล้ว คงมีประชากรไม่น่าเกินหลักพัน ที่หน้าประตูเมืองก็มีทหารตรวจตาอยู่แค่

สองคนเท่านั้น ฉันเดินไปเข้าแถวเพื่อที่จะเข้าเมือง ก่อนที่จะออกจากป่ามา ฉันได้นำcostumeมาสวมทับชุด

อันอลังการของอาชีพฉันเอาไว้ ดังนั้นฉันจึงดูไม่แตกต่างจากคนอื่นๆมากนัก ระหว่างเขาแถวอยู่นั้น

ฉันก็ฟังคนข้างๆพูดคุย เผื่อที่จะได้ข้อมูลอะไรบ้าง แต่ก็ไม่ได้ข้อมูลอะไร พวกเขาแค่พูดคุยกันปกติเท่านั้น

จนถึงคิวของฉัน ทหารยามได้นำเอกสารมาให้ฉันลงชื่อเข้าเมืองเอาไว้ ก่อนฉันจะออกมาฉันได้สอบถาม

พี่ทหารยามถึงสถานที่ต่างๆภายในเมืองเอาไว้ด้วย หลังจากที่ฉันแยกกับพี่ทหารยามมา

ฉันก็เดินทางไปที่ร้านขายสมุนไพรทันที ระหว่างอยู่ในป่า ฉันได้เก็บสมุนไพรไว้กับตัวมากมาย

ด้วยทักษะผู้รอบรู้ ที่ฉันได้มาตอนเปลี่ยนจากscholarมาเป็นsorcererนั้น ด้วยทักษะนี้ทำให้ฉันพูดเขียนอ่าน

ได้เกือบจะทุกภาษา ประเมินคุณสมบัติไอเท็มได้หลากหลาย ฉันได้เลือกเอาสมุนไรทั่วๆไปที่หาได้ไม่ยาก

ออกมาจำนวนหนึ่ง เพื่อนำมาขาย ส่วนสมุนไพรที่หายากๆ และคุณสมบัติดีๆ ฉันเลือกที่จะเก็บเอาไว้

หากนำออกมาขาย ก็จะเป็นที่สงสัย ฉันนำสมุนไพรต่างๆหลายสิบต้นมาให้เจ้าของร้านประเมินราคา

‘ทั้งหมด30ทองแดงจ้ะแม่หนู' หลังจากที่ฉันรับเงินแล้ว ฉันก็กล่าวขอบคุณเจ้าของร้าน 

ก่อนเดินออกมา ที่จริงฉันยังมีเนื้อหมูป่าอีกจำนวนหนึ่ง ที่ฉันล่ามาจากในป่า ก็นะ ฉันเลเวลตั้ง200

พวกหมูป่าเลเวล2-3 ก็เลยล่ามาอย่างง่ายดาย แต่ฉันก็ไม่ได้นำมาขาย เพราะจะเก็บเอาไว้ทำอาหาร

ทานเอง ระหว่างทางที่ฉันจะเดินไปห้องสมุด ฉันก็สังเกตุร้านอาหารริมถนนมากมาย

ราคาเฉลี่ยแล้วจะตก5-6ทองแดง เงิน30ทองแดงที่ฉันมีก็ไม่ได้มากมายอะไร แต่ฉันก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

สมุนไพรพวกนั้นก็แค่ของที่หาค่าไม่ได้ ชาวบ้านปกติก็หามาขายกันได้ไม่ยาก ฉันเดินมาซักพัก

ก็ถึงห้องสมุดใจกลางเมือง เมื่อเดินเข้าไป ฉันก็เห็นแผ่นป้ายขนาดใหญ่ บอกวิธีเข้าใช้งานห้องสมุดอยู่

ฉันเสียเงินไป15ทองแดง เพื่อที่จะได้ใช้ห้องสมุดแบบ1วันเต็มๆ ฉันสามารถนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุด

จนถึงเช้าเลยทีเดียว

 

ฉันนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับโลกนี้ไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยไปจนเช้า ฉันอ่านหนังสือไปมากมาย

ไม่ว่าจะเป็น หนังสือเกี่ยวกับเวทมนตร์ ศิลปะการต่อสู้ต่างๆของโลกนี้ ตำนานเกี่ยวกับ

เทพและปีศาจของโลกนี้ วิถีชีวิต นิทานพื้นเมืองต่างๆ และศาสตร์ต่างๆในโลกนี้

และศึกษาระบบกิลต่างๆของโลกนี้ หลังจากฉันออกมาจากห้องสมุด ฉันก็ตรงไปกิลนักผจญภัย

เพื่อที่จะลงทะเบียนเป็นนักผจญภัย  หลังจากฉันพิจารณากิลต่างๆแล้ว ฉันคิดว่ากิลนักผจญภัย

เข้ากับฉันที่สุดแล้ว เพราะตัวระบบมันยืดหยุ่น ไม่ได้เจาะจงไปที่สายงานไดเป็นพิเศษ

ขอแค่มีผู้จ้างมาลงคำร้องไว้ และนักผจญภัยก็แค่รับงานไปเท่านั้น ค่าลงทะเบียน

เป็นนักผจญภัยนั้น ไม่ได้สูงสูงมากมายอะไร เพียง40ทองแดงเท่านั้น แถมสามารถจ่ายเพียง

10ทองแดงเพื่อเป็นนักผจญภัยก่อนได้ แล้วค่อยแบ่งจ่ายภายหลังอีกที

หลังจากที่ฉันลงทะเบียนเสร็จ ฉันได้เข็มกลัดรูปดาบสีทองแดงมาอันนึง มันเป็นสัญลักษณ์

ของนักผจญภัยระดับต่ำ ถ้าอยากจะได้ระดับสูงขึ้นไปก็ต้องมาสอบเลื่อนขั้นเอา

แต่ฉันคงไม่สอบเร็วๆนี้แน่ๆ เพราะว่าแค่ระดับต่ำก็เพียงพอต่อฉันแล้ว หลังจากลงทะเบียนเสร็จ

ฉันก็มายืนเลือกภารกิจที่กระดานอยู่ซักพัก ก่อนที่จะเลือกมาอันนึง เป็นภารกิจคุ้มกัน

คุ้มกันซิสเตอร์เซนต้าเข้าไปในป่าเพื่อปลดปล่อยสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายให้หลุดพ้น

เป็นคำร้องจากทางโบสถ์ประจำเมือง โดยผู้คุ้มกันมีหน้าที่ขับไล่สัตว์ป่าระหว่างทางเท่านั้น

หลังจากฉันยืนยันภารกิจเสร็จแล้ว ก็เดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อถอดชุดcostumeออก

ในเมื่อฉันเป็นนักผจญภัยแล้ว การจะใส่ชุดของฉันก็ไม่แปลกตาอีกแล้ว เพราะในกิลก็มีทั้งเหล่านักรบ

และจอมเวทย์อยู่หลายคน หลังจากฉันออกมาจากกิลนักผจญภัยแล้ว ฉันก็เดินสำรวจต่ออีกหน่อย

ก่อนจะออกเดินไปไปที่โบสถ์

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น