fic Gintama ฉันในอดีต นายในอนาคต allgin

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 ร้านรับจ้างสารพัด กินจัง แย่แล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    4 มี.ค. 58

 

กินโทกิมองสำรวจรอบด้านไปตลอดทางจนกระทั่งถึงฐานหลัก ที่ตั้งของซามูไร เขาที่เคยร่วมรบมาก็จำแผนผังฐานได้ลางๆเหมือนกัน แต่กินโทกิตอนนี้เป็นกินโทกิในอนาคตไม่ใช่ชิโรยาฉะอีกแล้ว มันทำให้ภาพเค้าลางๆนั่นยิ่งลางเลือนหนักเข้าไปอีก คาซึระและซากาโมโต้บอกว่าจะพาเขาไปที่ห้องทากาสุงิ ซึ่งระหว่างทางนั่นเจ้าสมองกลวงก็ยังถามเรื่องของเขาจ้อไม่หยุดราวกับอยากปลดปล่อยรังผึ้งออกจากปาก

          “คินโทกิ นายผมเยอะขึ้นรึเปล่าฮ่าๆๆๆๆๆ คินโทคินายทำไมตาดูเหมือนปลาตายเลยล่ะฮ่าๆๆๆๆ คินโทกินายสูงขึ้นรึเปล่าคินโทกิ ทำไมนายแต่งตัวอย่างนั้นล่ะฮ่าๆๆๆๆๆๆ” ซากาโมโต้ถามไปตลอดทาง แถมยังตั้งคำถามทีหัวเราะไปที กวนอวัยวะเบื้องล่างสุดๆไปเลย


          "หนวกหูน่า! ฉันชื่อ กินโทกิ ไม่ใช่ คินโทกิ!" กินโทกิตะคอกใส่ซากาโมโต้ที่อยู่ข้างๆ

กินโทกิรู้สึกได้ว่าถ้ายังไม่ถึงห้องทากาสุงิในเวลาที่เขากำหนดล่ะก็ จะแจกบาทาให้เจ้าสมองกลวงปากมากด้านข้างสักหลายๆทีเลยทีเดียว

          “ถึงแล้วล่ะ” คาซึระที่เงียบมาตลอดทาง( เพราะฐานซับซ้อนและเป็นคนนำทางถ้าเสียสมาธิบางทีคงจะหลง)เอ่ยขึ้น

               ซากาโมโต้รีบทำตัวสงบเสงี่ยมทันทีอย่างกับเข้าแดนหัวหน้าปิศาจ เขาสังเกตเห็นคาซึระมองมาที่เขาแปลกๆด้วยเช่นกัน กินโทกิมองหน้าประตูที่มีตัวอักษรสีแดงเขียนไว้ว่า ทากาสุงิ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป...

 

เคร้ง!

 

 เสียงเหล็กกระทบกันลงมาไขว้เป็นรูปกากบาทอยู่ตรงใบหน้าเขาห่างกันเพียงไม่กี่เซนพอที่จะตัดผมหน้าม้าเขาไปได้นิดนึง เจ้าของเสียงนั้นมีสองคน ซึ่งคือชายหนุ่มที่อยู่ในห้องกับคนที่เขาอยากแจกบาทาให้เมื่อสักครู่ ทากาสุงิกับซากาโมโต้ยืนอยู่ด้านหน้าเขาเล็กน้อย ในมือถือดาบที่ส่องประกายแสงสีขาวเงิน

 กินโทกิรู้สึกตัวเองเหงื่อตกเล็กน้อย พลางเหลือบตาไปมองคาซึระที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนยักษ์กินรังผึ้ง ทากาสุงิเอ่ยปากถามอย่างเย็นชากับกินโทกิว่า “แกเป็นใคร

               ซากาโมโต้มองเขาด้วยแววตาเย็นชาอย่างหาได้ยาก “กินโทกิตัวจริงอยู่ที่ไหน” แถมเรียกชื่อเขาถูกอย่างหาได้ยากของหาได้ยากเช่นกัน

 

ตูเนี่ยแหละ ตัวจริง เพียงแต่แค่โดนสลับกับตัวจริงของที่นี่เท่านั้นแหละโว้ย  กินโทกิคิดในใจ

 

 “ตอบมาซะ” ทากาสุงิยังคงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วกดดาบลงมามากกว่าเดิมเล็กน้อยยังดีที่ดาบของซากาโมโต้พยายามดันเอาไว้ ทากาสุงิส่งสายตาเย็นชาให้ซากาโมโต้เล็กน้อยก่อนจะมองกินโทกิด้วยแววตากดดัน

               กินโทกิรู้สึกว่าถ้าไม่ตอบ ทากาสุงิคงได้ปัดดาบซากาโมโต้ออกแล้วฟันเขาทิ้งอย่างแน่นอน เขาจึงตอบไปตามความจริงว่า “ฉันคือกินโทกิ

 พวกเขาสามคนเลิกคิ้วเหมือนจะถามประมาณว่า แล้วยังไง กินโทกิอธิบายเสริมเล็กน้อย “กินโทกิในอนาคต” เขาตอบแบบย่อสุดย่อจากนั้นก็แคะขี้มูกและดีดใส่ตัวดาบอีกด้วย

พวกเขาสามคนอึ้งไปเล็กน้อยพลางมองหน้ากันเลิกลั่ก และจู่ๆซากาโมโต้ก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

 “ฮ่าๆๆๆ ฉัน...ฉันเชื่อ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” ซากาโมโต้ลดดาบลงพลางเดินเข้าไปตบบ่ากินโทกิและหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย กินโทกิเห็นแบบนั้นก็ปัดมือซากาโมโต้ทิ้งและถอยห่างออกมาจากเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ คนที่มีปฏิกริยากับท่าทางนั้นของกินโทกิคือ คาซึระ แต่คาซึระเพียงแค่พยักหน้าอย่างเห็นด้วยแล้วพึมพำว่า “อืม..กินโทกิจะต้องเรียกฉัน ซึระ งั้นคงใช่

ทากาสุงิเห็นทั้งสองคนมีปฏิกริยาแบบนั้นก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาตุบๆ

          จะเชื่อคนง่ายกันเกินไปหน่อยมั้ง...ทากาสุงิคิดในใจ

          “ถ้าแกเป็นกินโทกิตัวจริง งั้นก็มาเตรียมตัวต่อสู้ซะ” ทากาสุงิถอนหายใจแล้วเอ่ยกับกินโทกิพลางเก็บดาบและหันหลังเตรียมจะเดินเข้าไปในตัวห้องแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินประโยคต่อมา

 “ไม่ล่ะ ฉันไม่ต่อสู้ด้วยหรอกนะ” กินโทกิตอบหน้าตายแต่แววตาของเขานั้นเคลือบไปด้วยความจริงจากใจ

พวกเขาสามคนมองกินโทกิด้วยความประหลาดใจ และคาซึระก็เอ่ยขึ้นมาอย่างร้อนลนเล็กน้อย “ทะ...ทำไมล่ะ กินโทกิ...พวกเราก็กำลัง<ต่อสู้>อยู่ไม่ใช่เหรอ?”

ฉันไม่ขอร่วมสงครามด้วย” กินโทกิยืนยันคำอย่างหนักแน่น

 ทากาสุงิชักดาบออกมาและฟันไปที่กินโทกิอย่างแรง กินโทกิยกดาบไม้ขึ้นมารับอย่างทันท่วงที ทากาสุงิถลึงตามองกินโทกิและแผ่รังสีฆ่าฟันอย่างไม่ปิดบัง เอ่ยว่า “งั้นแกก็ต้องตาย!” กินโทกิปัดดาบออกไปและเบี่ยงตัวหลบเมื่อทากาสุงิจ้วงดาบเข้ามาหมายจะแทงที่ท้องของเขา ซากาโมโต้และคาซึระเพียงยืนมองดูเหตุการณ์อย่างเงียบๆ พวกเขาสองคนเหมือนกับกำลังตกลงสู่ห้วงความคิดโดยไม่คิดจะห้ามทากาสุงิไม่ให้ฆ่ากินโทกิด้วยซ้ำ

 กินโทกิตัดสินใจจะหนีออกไปจากฐานทัพนี้ก่อน เขาจึงวิ่งไปทางที่คาซึระพามา โดยกินโทกิสามารถจำทางได้ทั้งหมดและเขาก็เคยเป็นนักรบขับไล่ต่างแดน เคยอยู่ที่นี่มาก่อนเพราะงั้นจึงไม่ต้องสงสัยเลยที่เขาจะวิ่งหาทางออกได้อย่างคล่องแคล่วแบบนี้ ทากาสุงิไม่ยอมให้กินโทกิหนีไปง่ายๆ เขาวิ่งตามไปด้วยความเร็วที่เท่ากันกับของกินโทกิ ทำให้ทั้งสองรักษาระยะห่างได้อย่างที่จะไม่มีใครละสายตาไปได้

          โฮยๆๆ อย่างนี้ถือว่าตูเปลี่ยนอดีตของตัวเองรึเปล่านาเหวย...กินโทกิคิดในใจอย่างปลงตกเล็กน้อย

ข้างหน้ากินโทกิมีนักรบขับไล่ต่างแดนอีกมากมาย ทากาสุงิเห็นดังนั้นจึงสั่งให้พวกนั้นสกัดทางหนีกินโทกิเอาไว้ แต่พวกลูกน้องที่มึนงงนั้นก็ไม่สามารถสกัดกินโทกิเอาไว้ได้ กินโทกิวิ่งไปพลางกวัดแกว่งดาบด้วยความเร็วเหมือนสายลมจนพวกลูกน้องกระเด็นกันไปคนละทาง พวกที่แต่เดิมกลัวชิโรยาฉะอยู่แล้ว เมื่อไม่รู้ความจริงก็พากันวิ่งหนีไปหมด จนกระทั่งกินโทกิสามารถหลบหนีออกไปจากฐานทัพได้สำเร็จ ทากาสุงิที่รักษาระยะห่างได้มาตลอดกวาดตามองหากินโทกิที่หายไปจากทางเข้าฐานทัพ

 ทากาสุงิที่ไม่เห็นวี่แววของซามูไรผมสีเงินแล้ว เขาก็สบถออกมาดังลั่นอย่างไม่สมกับเป็นตัวเองและดวงตาของเขาก็ปรากฏความสับสนอย่างชัดเจน

 

 

 

 

 

 ---------------------------

 กินโทกิวิ่งหนีออกจากฐานทัพซามูไรขับไล่ต่างแดนได้สำเร็จ แต่ว่ามันก็ทำให้เขารู้ตัวว่าพลาดจากสิ่งสำคัญกว่าการ<หนี>ซะแล้ว ถ้าหากเขาคิดอีกสักนิด เขาจะยอมตอบตกลงไปก่อน ไม่ใช่เพราะเขาจะร่วมทำสงครามด้วยแต่เพื่ออาศัยอยู่ที่นั่นและหาข้อมูลเกี่ยวกับการข้ามเวลา ในเมื่อตัวกินโทกิในอดีตสามารถข้ามเวลามาหาเขาแถมยังย้อนเวลากลับมาได้อีก แปลว่าที่ไหนสักที่ที่กินโทกิในอดีตและตัวเขาในอนาคตนั้นต้องรู้จัก เพียงแต่ปัญหาคือเขาไม่ใช่กินโทกิในอดีตสักหน่อย แม้จะเป็นกินโทกิเหมือนกัน แต่กาลเวลาก็ทำหน้าที่ได้ดีเหลือเชื่อ เพราะเขาในตอนนี้นึกไม่ออกเลยสักที่

 

  ยังไงตอนนี้ก็ต้องหาที่ปลอดภัย...กินโทกิคิดในใจอย่างร้อนรน


เฟี้ยว! ฉึก!

 

กินโทกิพุ่งตัวหลบไปอีกด้านเมื่อหางตาและสัญชาตญาณของเขารู้สึกได้ถึงของมีคมที่พุ่งเข้ามาด้านหลัง เขาหันไปมองเล็กน้อยแต่ยังไม่หยุดวิ่ง สิ่งนั้นคือ หอก ของพวกชาวสวรรค์ และหอกนั่นมันทำให้กินโทกิรู้สึกเหงื่อตกไม่ใช่น้อย เพราะการที่จะมีชาวสวรรค์ออกมาเล่นงานเขาได้ในอาณาเขตของซามูไรขับไล่ต่างแดนนั้นมันแทบเป็นไปไม่ได้เลยสักนิด แต่ถ้าเกิดมีละก็ แสดงว่า ชาวสวรรค์บุกมาถึงอาณาเขตของซามูไรแล้ว

 “ชิ!” กินโทกิหลบตัวไปอีกด้านเมื่อหอกนั้นพุ่งมาราวกับจับทิศทางการเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างแม่นยำเหมือนกับบาซูก้าไม่มีผิด เขาจับหอกที่ปักอยู่บนพื้นดินที่ตอนนี้จมลึกมากๆดึงขึ้นมาและขว้างออกไป เมื่อหอกหายไปจากสายตานั้นก็มีเสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังออกมา

 ถ้าฝ่ายนั้นมีเครื่องจับทิศทางล่ะก็...เขาก็เป็นเครื่องจับทิศทางมนุษย์ล่ะนะ


               หอกนั่นพุ่งมาอีกเป็นสิบหอกและตามมาด้วยลูกบาซูก้า กินโทกิหลบได้หมดอย่างสวยงาม หอกเป็นสิบปักลงพื้นด้วยความเร็วสูงดังเป็นเสียงฉึกติดต่อกัน ส่วนลูกบาซูก้าตกลงพื้นแล้วก็ระเบิดออกจนฝุ่นดินกระจายกลายเป็นม่านควัน กินโทกิอาศัยจังหวะนั้นหยิบดาบจริงที่หล่นอยู่ข้างๆตัวบนพื้นมาใช้แทนดาบไม้ และเขาก็หยิบหอกมาไว้ในมืออีกข้างหนึ่ง

              

ดวงตาของกินโทกินั้นมีความเด็ดเดี่ยวเหมือนกับตัดสินใจอะไรบางอย่าง

 

เอาล่ะ ถ้าพวกแกอยากจะทำสงครามกับ <เพื่อนของข้ากันมากนัก ข้าก็จะไม่มีวันให้พวกแกได้สมหวัง!!!”  กินโทกิตะโกนเอ่ยวาจาสัตย์และทะยานตนฝ่าม่านควันที่เกิดจากแรงระเบิดเข้าไปจัดการกับกองทหารชาวสวรรค์ที่มีจำนวนนับหมื่นตัวเพียงคนเดียว

 

 -----------------------

 ร่างผมสีเงินได้มายืนอยู่หน้าร้านรับจ้างสารพัด เขาใส่เกราะสีดำปกปิดรอบตัวและสวมเสื้อคลุมสีขาว กางเกงซามูไรสีเทา ที่ศีรษะของเขายังคงคาดผ้าสีขาวที่เปิ้อนรอยเขม่าควันและรอยเลือด ในมือของเขานั้นตอนนี้กำดาบจริงที่เขาใช้ฟาดฟันศัตรูมามากมาย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งดาบ

เฮือก!

สาวน้อยผมทรงอาหมวย ตาสีน้ำเงินคู่โต สวมชุดจีน สะดุ้งราวกับโดนน้ำร้อนลวก เธอหันไปมองทางประตูหน้าร้านที่ตอนนี้ปิดสนิทแต่ราวกับแสงไม่สามารถส่องผ่านเข้ามาในร้านได้เหมือนมีอะไรยืนบังอยู่ทางประตู เธอหันไปลูบหัวซาดาฮารุ ซึ่งซาดาฮารุเองนั้นก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ มันจึงสั่นราวกับหวาดกลัวอะไรบางอย่างอย่างกับที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ซาดาฮารุ อั๊วว่านั่นไม่ใช่กินจังหรอกน่อ อีตานีทนั่นไม่มีทาง...” คางุระยังพูดไม่จบ กินโทกิอดีตก็ถีบประตูและพุ่งเข้ามาในบ้านด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ กินโทกิหยุดอยู่ตรงหน้าคางุระเขามองคางุระอย่างเย็นชา คางุระที่ตั้งตัวไม่ทันบวกกับซาดาฮารุ กินโทกิก็ง้างดาบในมือขึ้นสุดแขนและฟันลงมาใส่คางุระอย่างไม่มีการออมแรง

ฉัวะ!!!

 สาวหมวยถูกฟันเข้าที่บริเวณตั้งแต่ไหล่ขวาไปจนถึงเอวด้านซ้าย เธอกระเด็นไปด้านข้างและขูดไปกับพื้นอย่างรุนแรง กินโทกิค้างในท่าฟันดาบ สายตาของเขานั้นไม่แสดงถึงอะไรทั้งสิ้น ราวกับที่ฟันทิ้งไปเมื่อครู่เป็นเพียงศัตรูที่ผ่านมาและผ่านไป ซาดาฮารุนั้นเมื่อเห็นคนที่เก็บมันมาถูกทำร้าย มันจึงเกิดอาการคลั่งอย่างไม่ต้องใช้นมรสสตรอว์เบอร์รี ซาดาฮารุตัวใหญ่ขึ้นจนแถบทะลุเพดานของร้านรับจ้างพัง แต่กินโทกิไวกว่า เขาฟันเข้าที่ขาหน้าของซาดาฮารุจนเลือดสีแดงกระฉูดมาเปรอะหน้ากินโทกิ แต่สีหน้าเขายังคงเย็นชา ซาดาฮารุล้มลงไถลไปด้านหน้าเล็กน้อยเกือบทับกินโทกิแต่เขากระโดดหลบมาได้ เขาปลายตามองซาดาฮารุ พลางเอ่ย

 “ยังไงเจ้าก็ได้ตามไปแน่ พวกชาวสวรรค์!” กินโทกิง้างดาบในมือและฟันเข้าไปที่หลังของซาดาฮารุอย่างจัง ซาดาฮารุร้องอย่างเจ็บปวดและสายตาที่มองกินโทกินั้นก็มองอย่างเจ็บปวดด้วยเช่นกัน จนสติของมันดับวูบไป

 กินโทกิสะบัดดาบไปด้านข้างเกิดแสงสีเงินเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวอย่างสวยงามพลางเก็บดาบเข้าฝักและเดินย่ำพื้นที่นองไปด้วยเลือดออกไปทางประตูร้านรับจ้าง...คางุระที่ถูกฟันมองแผ่นหลังของเจ้าของผมสีเงิน บริเวณดวงตาของเธอมีน้ำหยดใสๆไหลรินออกมา เธอเอ่ยเบาๆว่า

 "นั่น...ไม่ใช่...กินจัง..หรอกน่อ...อั๊ว..จำ..ได้" และหมดสติไป

 

 ชินปาจิที่ไปจ่ายตลาด(?)มาเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ซึ่งเพลงนั้นเป็นเพลงที่เทราคาโดะ โอซือพึ่งออกแผ่นล่าสุด ชินปาจิเดินไปเต้นไป จนกระทั่งมาหยุดอยู่ภายในตัวบ้านอย่างไม่รู้ตัว เขายิ้มจนตาปิดกันอย่างอารมณ์ดีพลางเอ่ยว่า

 

 “คางุระจางผมกลับมา....แล้ว..” ชินปาจิปล่อยถุงจ่ายตลาดออกจากมือ พลางมองคางุระกับซาดาฮารุที่นอนจมกองเลือด

 

คะ...คะ....คางุระจัง!!! ซาดาฮารุ!!!” ชินปาจิวิ่งเข้าไปหาซาดาฮารุพลางเอ่ยเหมือนคนเสียสติ

 

 “ซะ...ซาดาฮารุ ฝีมือใครกัน..ฝีมือใครกัน ฝีมือใครกัน!!!” ชินปาจิผละออกจากซาดาฮารุและ
พยายามเดินไปหาร่างที่โดนย้อมไปด้วยสีเลือด

 

 “คะ...คะ คางุระ จัง คางุระจัง!” ชินปาจิเดินเข้าไปอุ้มร่างนั้นขึ้นมาพลางรีบตรวจดูลมหายใจด้วยมือที่สั่นเทา....

 

 “ธ...เธอจะต้องไม่เป็น...อะไร!!!” และชินปาจิก็แบกคางุระกับซาดาฮารุออกจากร้านไปด้วยความร้อนรน


TBC.

 

 

 



SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #14 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 01:25
    พล็อตสุดยอดทำไมพึ่งมาเจอนะ!!
    #14
    0
  2. #8 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 00:14
    เฮ้ย!!!  อย่าเป็นอะไรไปน๊า!!!
    #8
    0