SAO Alice x Kirito New underworld

ตอนที่ 4 : EP. 3 ความฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    20 ก.ย. 63

กลับมาแล้วคะ อาสึนะกลับมาบ้านหลังจากไปงานศพของคิริโตะ
แม่: ยินดีต้อนรับกลับจ้า
อาสึนะ: คะ อาสึนะตอบเสียงเศร้าๆ แล้วเดินขึ้นไปบนห้องของเธอ วางของลงแล้วนั่งบนเตียงเล่นมือถือสักพัก มีคนแสดงความเสียใจให้เธอเป็นระยะๆ อาสึนะนึกถึงคำพูดในคืนที่คิริโตะมาหาเธอ ฉันจะลืมเธอได้ยังไงคิริโตะ อาสึนะพูดกับตัวเองที่นอนกอดเข่าตัวเองอยู่ ฉันลืมเธอไม่ลงหรอกนะ ตาบ้า ใครจะไปลืมง่ายขนาดนั่น หัดรับผิดชอบคำพูดตัวเองบ้างสิ แล้วอาสึนะก็ร้องไหออกมา
อาสึนะร้องไห จนพล๊อยหลับไป

ในฝัน

อาสึนะ: ที่นี่ ที่ไหน อาสึนะพูดพร้อมกับมองไปรอบๆ มันเป็นป่าที่ไหนสักแห่ง อาสึนะลุกขึ้นยืนแล้วมองไปรอบๆ ไม่อะไรเลย
เอ้า กินสะ มีเสียงผู้ชายที่เหมือนกำลังใฟ้อาหารตัวอะไรสักอย่างอยู่
ให้ กินมากไปแล้วนะ คิริโตะ
อาสึนะเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกชื่อ คนรักของเธอ เธอจึงรีบวิ่งไปทางต้นเสียงทันที คิริโตะคุง ต้องใช่แน่ๆ คิริโตะคุง อาสึนะรีบวิ่งไปอย่างเร็ว อาสึนะมาโผล่ที่ทุ่งโล่งกว้างเล็กๆแห่งหนึ่ง เธอเห็นเด็กสองคนที่คุยกันอยู่
อาสึนะ: อลิซ อาสึนะเรียกชื่อคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ อลิซที่ยืนอยู่ข้างๆคิริโตะในชุดปกติ ทั้งคู่ดูมังกรสอง
อาสึนะจึงเรียกคิริโตะ
คิริโตะหันมาทางอาสึนะ มาแล้วเหรอ คิริโตะพูดขึ้นพร้อมโบกมือไปทางอาสึนะ
มาแล้วค้า มีเสียงเด็กผู้หญิงตะโกนขึ้น แล้ววิ่งทะลุตัวอาสึนะไป เหมือนเธอเป็นแค่อากาศ
อาสึนะได้แต่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
อลิซ: ช้าจังเลยนะ เซลก้า ว่าจะไม่รอแล้วนะเนี่ย รีบไปกันเถอะคิริโตะคุง
คิริโตะ: ไปกัน อามายูริ คิริโตะเรียกชื่อของมังกร แล้วขึ้นหลังของมัน ทั้งอลิซและเซลก้าก็ขึ้นตามมา เมื่อเรียบร้อยแล้วคิริโตะจึงสั่งอามายูริบินขึ้น
อาสึนะพยายามวิ่งตามไปแต่ไม่ทันเสียแล้ว ทั้ง3คน
อาสึนะ: คิริโตะ คิริโตะคุงงงงงง อาสึนะเรียกชื่อคิริโตะทั้งน้ำตา ก่อนที่เขาจะลับขอบฟ้าไป

อาสึนะตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เธอธุระประจำวันของเธอโดยที่ยังคิดถึงความฝันเมื่อคืนอยู่ เธอไปเรียนหรือเรียนอย่างไม่มีสมาธิ จนโดนอาจารย์ ดุไปหลายที

ถึงช่วงเย็น อาสึนะจึงเรียกรวมตัวที่ร้านของเอกิล

ไคล์: ช้าจังเลยนะวันนี้ ไคล์ทักอาสึนะที่รีบวิ่งมา
ทุกคนอยู่อยู่ในร้านกันครบหมดทุกคนแล้ว
เอกิล: นัดกันกะทันหันแบบนี้มีอะไรหรือป่าว

อาสึนะ: แน่นอนมีสิ เกี่ยวกับคิริโตะน่ะ 

สุกุ: เกี่ยวกับพี่เหรอคะ แล้วทุกคนก็นั่งล้อมวงในโตะ 

อาสึนะเริ่มเล่าความฝันของเธอให้ฟัง 

ไคล์: มันยังไม่อยู่จริงงั้นเหรอไอ้ อันเดอร์ อะไรนั้น มันถูกทำลายไปพร้อมกับคิริโตะแล้วไม่ใช่เหรอ 

ยุย: นั้นสิคะ หม่าม้า ในฐานข้อมูลไหนหรือเกมไหนๆก็ไม่มีชื่อของunderworld อยู่เลยนะคะ 

อาสึนะ: ไม่รู้สิ แต่ฉันคิดว่าฝันนั้นคือความจริง มันคือคิริโตะกับคุณอ..อลิซจริงๆ 

ชินอล: หรือว่ามันอาจจะไปสร้างตัวเองไม่ในอีกมิติหนึ่ง 

ไคล์: บ้าน่า มีที่ไหน มิตรงมิติอะไรนั้น

เอกิล: ฉันคิดว่ามันมีความเป็นไปได้อยู่นะ ฉันก็เคยได้ยินเหมือนกันน่ะ เขาน่าจะเรียกกันว่า ต่างโลกละมั้ง ที่ฉันเคยได้ยินว่ามันมีอยู่จริง 

ทุกคนก็คุยออกความคิดเห็นกันไป 


ตื่นได้แล้วถึงหมู่บ้านแล้วนะ คิริโตะปลุกทั้งพี่และน้องให้ตื่นหลังจากขี่อามารูยิกันมานาน 

อลิซ: ถึง..แล้วเหรอ ฮาว อลิซงัวเงีย

คิริโตะร่อนลงจอดที่หลังบ้านตัวเอง 


คิริโตะ: กลับมาแล้วครับบบ อ้าวไม่อยู่กันเหรอ คิริโตะวางถุงลงกับโตะแล้วไปจุดตะเกียง 


ตุบ ตุบบบ มีก้อนหินลอยเข้ามาในบ้านของคิริโตะ 

คิริโตะ: อะไรน่ะ ตู้มมมม มันได้ระเบิด คิริโตะลุกขึ้นมองดูข้างนอกเกิดไฟไหม้ชาวบ้านพากันวิ่งหนี กันวุ่นวาย คิริโตะหยิบดาบแล้วเปิดประตู 


กองทัพแดงมากมายได้เดินตรงมาทางนี้ ยามในหมู่บ้านได้ออกไปตั้งรับที่หน้าหมู่บ้านแล้ว คิริโตะจึงรีบวิ่งไปหาพวกเขา 

คิริโตะ: มันเกิดอะไรขึ้น คิริโตะถามยาม 

ยาม: ไม่รู้จู่ๆ เจ้าพวกนี้ก็บุกมา มันโยนระเบิดเข้าไปในหมู่บ้าน 

ตู้ม 

ยาม: ต้องต้านมันรออพยพเสร็จ ต้านให้นานที่สุด 

คิริโตะ: อืม คิริโตะหันมาทางกองทัพ คิริโตะชักดาบออกมา คิริโตะมองไปในหมู่พวกนั้นพบกับชายคนหนึ่งที่เดินนำหน้ากองทัพมา,


แล้วก็อีกคนที่ลอยอยู่บนอากาศแล้ว


คิริโตะกำดาบแน่น ฉันรู้สึกไม่ชอบแก2คนเป็นพิเศษ 

ยาม: 3 2 1 เอาเลย แล้วยามทั้งหมดรวมถึงคิริโตะได้วิ่งเข้าใส่กองทัพอย่างไม่กลัวตาย 

POH: 555 เข้ามาได้เลย POHได้ชี้ดาบไปทางคิริโตะ แล้วกองทัพแดงก็เริ่มโจมตีทันที 


เพร้ง เพร้ง เพร้ง!!!! เสียงดาบกระทบกัน เกิดการแลกชีวิตกันเกิดขึ้น 

คิริโตะ: พวกมันมีเยอะเกินไป เพร้ง คิริโตะพยายามฆ่าพวกมันอย่างเร็วที่สุดแต่เหมือนกลับพวกมันไม่ลดลงเลยมีแต่จะเพิ่มขึ้น ถึงแม้พวกมันอาจจะอ่อนแอแต่จำนวนของมันนั้นมากมายเกินต้าน ทำให้ฝั่งคิริโตะเริ่มค่อยเสียเปรียบขึ้นเรื่อยๆ 

คิริโตะโดนฟันที่หน้าพาก จนเลือดไหล  

ยาม: พวกมันมาอีกแล้ว มันล้อมหมู่บ้านไว้แล้ว 

คิริโตะ: ต้องรีบถอยก่อนนะครับ 

ยาม: ยังไม่ถ....  

คิริโตะ: ยาม ยามคนนั้นโดนแทงทะลุ คิริโตะมองไปรอบๆ ยามหลายคนกำลังถูกฆ่า หยุดนะเว้ย เอนฮานต์อามาเมนต์ เมื่อร่ายจบคิริโตะเหวี่ยงดาบของเขาไปรอบตัวเอง ทำให้พลังของดาบกวาดทหารแดงมากมายให้หายไป คิริโตะตั้งสติสักพัก 

POH: น่าสนุกดี POH เตะท้องคิริโตะจนกระเด็น 

คิริโตะ: แอ่ก แอ่ก คิริโตะลุกขึ้น เอนต์ฮานต์..... คิริโตะโดนเตะอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขายังทรงตัวได้ แล้วPOH ก็พุ่งใส่คิริโตะแต่เขารับการโจมตีนั้นไว้ได้ 

POH: ตอนนี้แกน่ะไม่เหมาะเป็นคู่ต่อสู้ของฉันหรอก POHได้ปัดดาบคิริโตะทิ้ง แล้วเปลี่ยนดาบด้านไม่คมของเขา แล้วเริ่มใช้มันทุบตีคิริโตะ 

คิริโตะ:อ้ะ อ้ะ อ้ะ คิริโตะไม่มีดาบแล้วจึงไม่สามารถป้องกันตัวเองได้ 

POH: ไม่ได้เรื่องๆ ไม่ได้เรื่องงงง POH ใช้ดาบฟาดท้องคิริโตะจนกระเด็น 


ตู้ม คิริโตะไปตกกลางหมู่บ้าน ที่ๆคนในหมู่บ้านรวมตัวกันอยู่ 

แล้วกองทัพแดงก็ค่อยๆพากันเดินมาล้อมคนในหมู่บ้านไว้ 

อลิซ: คิริโตะคุง อลิซมาดูร่างของคิริโตะที่สลบอยู่แล้วอุ้มมาไว้ตรงกลาง 

POH: คุกเข่า ต่อหน้าข้า เมื่อทุกคนได้ยินจึงหันไปทางเสียง วันนี้ที่ฉันมาก็แค่ลองพลังของกองทัพข้า เห็นว่าหมู่บ้านมันน่าอยู่ข้าเลยมาบุก อยากได้หมู่บ้านนี้จริงๆเลย5555 

พ่อของคิริโตะลุกขึ้นโต้ตอบ: ไม่เราจะไม่ยกหมู่บ้านนี้ให้ใครทั้งนั้นไม่ว่ามันจะมีมากแค่ไหน 

แม่ของคิริโตะ: ใช่ เราจะไม่มอบมันให้กับแกหรอก

POH: แกคิดว่าแค่2คนจะทำอะไรได้ ดูคนอื่นเขากลัวกันหัวห่ดหมดแล้ว เสียเวลา POH ใช้หนวดบ้างอย่างแทงทะลุทั้งคู่จนตาย 

POH: พวกแกจะทำอะไรก็ทำ ฉันเบื่อแล้ว แล้วPOHก็บินออกไป กองทัพแดงค่อยเดินเข้ามาหาคนในหมู่บ้านอย่างกระหายเลือด 

อลิซหยิบดาบของคิริโตะขึ้นมาแล้วปักลงพื้น อย่างฉันจะทำอะไรได้คิริโตะ ช่วยฉันช่วยทุกคนในหมู่บ้านที 

แล้วคิริโตะก็เอื้อมมือมาจับดาบ แล้วทั้ง2คนก็พูดพร้อมกันว่า Release Rcellection. เกิดแสงสว่างที่พื้น มีดอกไม้ต้นหญ้าพุดขึ้นที่พื้นแล้วค่อยๆรามไปทั่วพื้นเมื่อสิ่งเหล่านั้นโดนตัวทหาร ทำให้พวกเขาทั้งหมดกลายเป็นต้นไม้ 

จากนั้น ก็มีฝนตกลงมา แล้วบาดแผลและอาการบาดเจ็บของคิริโตะอลิซและทุกคนในหมู่บ้านถูกรักษาจนหาย แล้วคิริโตะก็ปล่อยดาบ 

อลิซ: ขอบคุณนะคิริโตะ อลิซกำมือคิริโตะแน่น พักผ่อนซะนะ มีเรื่องอะไรเดี้ยวปลุก 

คิริโตะ: อืม คิริโตะตอบอลิซเบาๆ 


คิริโตะลืมตาขึ้นที่ห้องๆหนึ่ง

ตื่นแล้วเหรอ มีเสียงคนทักคิริโตะ เขาจึงหันไปทางเสียงเรียก 

คิริโตะ: ไง อลิซ นี่ฉันหลับไปกี่วันเนี่ย 

อลิซ: 3 วันแล้ว 

คิริโตะ: นานขนาดนั้นเลยเหรอ 

อลิซ: ไม่เป็นไรหรอก นายตื่นทันอาหารเช้าพอดี เดียวฉันไปเอามาให้นะ แล้วอลิซก็รีบเดินออกจากห้องไป คิริโตะมองดูร่างกายของตัวเอง 

คิริโตะ: ก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากนี่ คิริโตะเมื่อเห็นผ้าพันที่ตัวของเขานั้นมีน้อยจึงดีใจ 

นั้นก็เพราะว่าฉันช่วยรักษาให้ยังไงล่ะ มีเสียงผู้หญิงเอ่ยขึ้น คิริโตะหะนไปตามเสียง เจอผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง ที่อยู่ในชุดจอมเวทย์หรืออะไรสักอย่าง 


คิริโตะ: เอ่อ ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยรักษา ผม คิริกายะ คาสึโตะ เรียกว่า คิริโตะก็ได้ครับ แล้ว คุณชื่ออะไรครับ คิริโตะ แนะนำตัวก่อน 

ฉันชื่อว่า คาร์ดีนาว เป็นบาทหลวงสูงสุดของโบสถ์นี่ 

คิริโตะ: คุณ คาร์ดีนาว ยินดีที่ได้รู้จักครับ 

คาร์ดีนาว: เช่นกันคุณ คาสึโตะ 

คิริโตะ: เรียกคิริโตะก็ได้ครับ ไม่เป็นไร

คาร์ดีนาว: งั้น คิริโตะคุง 

คิริโตะ: อย่างงี้ก็ได้ครับ ขอบคุณอีกครั้งนะครับที่ช่วยผมใว้ แล้วคนอื่นๆในหมู่บ้านล่ะครับ 

คาร์ดีนาว: พวกเขารักษาตัวอยู่ที่นี่ เสียใจด้วยนะเรื่องพ่อกับแม่เธอ 

คิริโตะ: เรื่องนั้น ผมรู้แล้วครับ คิริโตะตีหน้าเศร้าเมื่อคาร์ดีนาวเห็นอย่างงั้นจึงเปลี่ยนเรื่องคุย

คาร์ดีนาว: เธอน่ะ เก่งดีนี่เรื่องการใช้ดาบน่ะ 

คิริโตะ: นิดหน่อยครับ 

คาร์ดีนาวหยิบดาบของคิริโตะขึ้นมาดู แล้วถามคิริโตะ ดาบเล่มนี้สิน่ะ ที่ทำให้ทหารสีเลือดพวกนั้นกลายเป็นต้นไม้กันหมด 

คิริโตะ: ครับ 

คาร์ดีนาว: เธอใช้มันได้ครองมากเลยสิน่ะ วิชาที่เธอร่ายน่ะ พวกอัศวินหรือแม้แต่ฉันก็ตามก็ไม่สามารถร่ายวิชานั้นให้สมบรูณ์ 

คิริโตะ: วิชา.... งั้นเหรอครับ 

คาร์ดีนาว: เธอน่ะ ผ่านเกณฑ์ทุกอย่างที่จะเป็น อัศวิน บรูณภาพได้สบายโดยไม่ได้คัดเลือกเลย เพียงแค่เธอร่ายวิชานั้นได้อย่างสมบรูณ์ เธอทั้งคู่อาจจะเป็นคนในคำทำนายที่มาจะสามารถเปิดประตูทั้ง4ทิศได้และจะสร้างเส้นทางในการติดต่อกับอาณานิคมอื่นก็เป็นได้ แล้วเธอจะรับไว้ไหมล่ะ คิริโตะ 


จบ

..............................................................................








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น