กรงรัก เจ้าชายอสูรร้าย

ตอนที่ 47 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 216 ครั้ง
    28 ต.ค. 61

“บอกว่าไม่กินไง ฉันแค่พาเจมส์มาตามสัญญา เธอก็พาเขาไปดูเครื่องเล่น”

“ถ้าจะแค่มาส่งอย่างเดียว มันจะต่างอะไรกับการที่สั่งให้พ่อบ้านพามาละคะ ไหนๆ คุณก็สละเวลามาแล้ว ก็ช่วยทำให้เต็มที่สักครั้ง” ช่อลันดาบุ้ยปากไปที่ไอศกรีมในมือเธอ ชายหนุ่มจึงก้มลงมากัดเข้าปากไปอย่างเสียไม่ได้ พอเห็นเธอหัวเราะก็ย้อนถามเสียงขุ่น

“ขำอะไร”

“ฉันเชื่อแล้วว่าคุณไม่ชอบกินของพวกนี้ ใครเขากัดไอศกรีมเหมือนกัดแอปเปิ้ลแบบนั้นละคะ ต้องใช้ลิ้นตวัดเข้าปาก แบบนี้” ช่อลันดาลงทุนทำให้ดู

ฟาบีโอกระตุกยิ้มขึ้นขำๆ เมื่อคราบช็อกโกแลตเปื้อนที่ปาก ใช้ลิ้นตวัดอาหารแบบนี้ ผู้หญิงคนอื่นคงทำแล้วเซ็กซี่แต่เธอทำออกมาแล้วมันดูเหมือนเด็กกะโปโลมากกว่า

“กินยังไงของเธอ เหมือนเด็ก”

ฟาบีโอใช้หลังมือตัวเองเช็ดคราบที่เปื้อนออกให้ หญิงสาวตกใจ คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำอย่างนั้นจึงได้แต่ยืนนิ่งแล้วส่งยิ้มแหยๆ มาให้

“ขอบคุณค่ะ แต่มือคุณ” ช่อลันดาดึงมือเขามาแล้วเช็ดคราบเปื้อนเข้ากับกางเกงตัวเองจนจูเซปเป้ต้องออกอาการงงงัน

“ทำไมต้องเช็ดกันไปมาด้วยฮะ”

“ช่างเถอะน่ะ จะเล่นเครื่องเล่นอะไรก็ไปเลือกสิ มีเวลาให้สองชั่วโมงนะ” ฟาบีโอเคาะปลายนิ้วมาบนนาฬิกาข้อมือ แต่ช่อลันดาส่งสัญญาณให้จูเซปเป้ เขาจึงเดินมาดึงมือของพ่อแล้วกึ่งลากกึ่งจูงออกไป “เฮ้จะทำอะไรของนายน่ะเจมส์”

“เล่นด้วยกันฮะ”

“ไม่เอา ฉันไม่เล่น ไม่เด็ดขาด” ฟาบีโอเสียงเข้ม ช่อลันดาเองก็คะยั้นคะยอให้เขาขึ้นเรือไวกิ้ง พอเขาไม่ยอมก็เปลี่ยนจากขอร้องเป็นท้าทาย

“ไม่กล้าหรือไงคะ ไม่คิดว่านักธุรกิจที่ทำอะไรได้ทุกอย่าง อย่างคุณ แค่เรือไวกิ้งก็ยังไม่กล้า สู้ผู้หญิงกับเด็กยังไม่ได้เลย”

“นี่!

“กล้าไหมละคะ”

“เป็นวิธีการต่อรองที่ไม่ฉลาด เพราะฉันรู้ว่าเธอแค่ต้องการยั่วโมโหฉัน ฉันอยากเล่นฉันก็จะเล่น แต่ถ้าฉันไม่อยาก แผนเด็กๆ แบบนี้ต้อนให้ฉันจนมุมไม่ได้หรอก” ฟาบีโอเดินกลับไปนั่งบนม้านั่ง เด็กชายจึงไม่ยอมขึ้นเครื่องเล่นทั้งที่อยากเล่นเต็มแก่ เขาเดินมานั่งบนม้านั่งเดียวกับพ่อ

“พ่อไม่เล่น ผมก็ไม่เล่นฮะ เพราะถ้าต้องเล่นคนเดียว ก็ไม่ต่างจากมากับพ่อบ้าน”

“ครูไง ฉันส่งเธอมาดูแลนายแล้วนี่”

“พ่อก็รู้ว่าผมไม่ชอบครูสักคนที่พ่อส่งมา เธอก็แค่คนที่ดีกว่าคนอื่น แต่ไม่ได้หมายความว่าผมชอบเธอนี่ฮะ แล้วใครจะไปเล่นกับคนที่ตัวเองยังไม่ชอบลงเล่า”

“นายนี่มันเรื่องมาก” ชายหนุ่มโครงศีรษะ ช่อลันดาตามมาได้ยินประโยคนั้นเข้าพอดี

“โอเคค่ะ ในเมื่อไม่ชอบฉัน ฉันก็ขอตัวออกไปซื้ออะไรกินทางโน้นแล้วกัน” ช่อลันดาก้าวฉับๆ ออกไปจากตรงนั้น วูบหนึ่งนั้นเขาคล้ายจะเห็นแวววูบไหวจากสายตาคู่นั้น

“พูดอะไรของนาย”

“ก็จริงนี่ฮะ ผมไม่อยากเล่นเครื่องเล่นกับคนอื่น โดยเฉพาะกับผู้หญิง เดี๋ยวก็มีเสียงกรี๊ด เดี๋ยวก็ร้องไห้ น่ารำคาญออกฮะ”

“แต่ฉันเห็นเหมือนเธอจะร้องไห้” ฟาบีโอมองตามแผ่นเล็กของช่อลันดาไป สีหน้าออกอาการเป็นห่วงนิดๆ เป็นความรู้สึกที่ทำให้เขาหงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อยเลย

“หรือฮะ?” เด็กชายเลิกคิ้ว “งั้นผมไปดูเอง”

“ไม่ต้อง” ชายหนุ่มตะปบแขนของจูเซปเป้ไว้ “ฉันไปเองดีกว่า นายเล่นเครื่องเล่นรอแล้วกัน ฉันรู้ว่านายอยากเล่นใจจะขาด แต่แค่อยากเรียกร้องความสนใจจากฉัน”

“เปล่านะฮะ”

“สรุปไม่อยาก?”

“ก็อยากฮะ” เด็กชายยิ้มแหย มองตั๋วในมือ กลัวอยู่เหมือนกันว่าหากครบสองชั่วโมงแล้วจะอดเล่น “ไปก็ได้ ฝากพ่อง้อครูแทนนะฮะ บอกว่าผมแค่ล้อเล่น”

เด็กชายวิ่งปรูดออกไปอย่างรวดเร็ว คนไม่อยากเล่น พอได้ขึ้นมาบนเครื่องเล่นแล้วก็เปลี่ยนเป็นคนละคนทำให้ฟาบีโอส่ายหน้า ทั้งโมโห ทั้งขำ

“แม่ตัวดีนั่น งอนเด็กก็เป็นรึไง” ฟาบีโอเดินมายังทิศทางที่ช่อลันดาเดินหนีมา ไม่สบายใจอยู่นิดๆ ที่ได้เห็นแววตาวูบไหวจากเธอเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา แววตาที่เขาไม่ค่อยจะได้เห็นจากเธอเท่าใดนัก ที่เห็นจนชินก็มีแต่สายตาที่แสดงความอยากเอาชนะและท้าทายเท่านั้น


+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 216 ครั้ง

102 ความคิดเห็น

  1. #37 AssasinX25 (@AssasinX25) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 22:15
    รออ่านนะคะ
    #37
    0