กรงรัก เจ้าชายอสูรร้าย

ตอนที่ 33 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    11 ต.ค. 61

“คะ?”

“จนกว่าจะทำงานให้ครบหนึ่งเดือนแล้วต้องทำงานชดเชยวันที่เธออู้งานด้วย”

“แต่คุณไล่ฉันออกแล้วนี่คะ” ช่อลันดาย้อนถาม เพื่ออยากจะแน่ใจ ว่าเขาเปลี่ยนใจแล้วจริงๆ

“เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากจะพิสูจน์ตัวเอง ฉันจะให้โอกาสเธออีกสักครั้ง แต่ถ้าไม่กล้าก็เดินออกไปได้เลย” คนพูดไม่ได้รอให้เธอตอบรับก็เดินออกไป ปล่อยให้เธอและทุกคนอ้าปากค้าง สีหน้าออกอาการงุนงง มีแต่เธอที่หายตกใจแล้วกลั้นยิ้ม

มาเฟีย เวลาอ่อนข้อให้ใครก็ดูตลกดี กลัวเสียหน้าจนปัดตูดไปโน่นแล้ว

“ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านอัสโตรี่ ผมช่วยเอากระเป๋าไปเก็บครับ” พ่อบ้านส่งยิ้มกว้างๆ มาให้ เซเรน่าจึงตวัดค้อนให้สามี

“ไม่ต้องออกหน้าออกตาขนาดนั้นก็ได้นะ”

“นี่ฉันไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม พ่อง้องอนให้เขาอยู่ต่อ” การ์ลาตาโต หันมามองหน้าน้องชายอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

“ไม่ผิดหรอกค่ะคุณการ์ลา ฉันบอกแล้วไงคะว่าดวงเราสมพงษ์กัน เราจะได้เจอกันอีกนานค่ะ” ช่อลันดาส่งยิ้มหวานๆ ปานจะหยดให้แล้วช่วยพ่อบ้านเอากระเป๋ากลับเข้าไปเก็บ การ์ลากระทืบเท้าแรงๆ ด้วยความหงุดหงิด โดยเฉพาะเมื่อได้ยินแรงยุจากจีน่า

“ฉันว่ามันแปลกๆ นะคะคุณการ์ลา”

“แปลกยังไง”

“คุณเคยเห็นคุณฟาบีโออ่อนข้อให้ใครแบบนี้หรือคะ ขนาดคุณเป็นลูกแท้ๆ ยังไม่เคยเห็น นี่ไล่ออกแล้วแท้ๆ ยังเปลี่ยนใจได้”

การ์ลาเม้มปากตัวเองแน่น คล้อยตามเพราะตัวเองก็รู้สึกอย่างนั้นเช่นกัน

“ถ้าแม่นั่นหวังอะไรไปมากกว่าเป็นครูสอนฉันกับเจมส์ละก็ ได้เจอดีแน่” การ์ลากำมือแน่น สมองเฝ้าขบคิดหาทางเล่นงานช่อลันดา

 

ช่อลันดาเก็บของออกจากกระเป๋ากลับมาใส่ตู้ตามเดิม นึกขอบคุณฟาบีโอที่กล้าให้โอกาสเธอได้พิสูจน์ตัวเอง และเธอจะทำให้เขาเห็นว่าเธอทำได้มากกว่าที่พูด

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอด พอจัดกระเป๋าเสร็จเธอก็ออกมาจากห้อง เพื่อเริ่มต้นทำงาน หมดเวลาป่วยการเมืองของเธอแล้ว

เธอลงมาด้านล่าง น่าแปลกที่ได้เห็นฟาบีโออยู่ในชุดลำลองนั่งอยู่ห้องรับแขก ไม่ได้ออกไปไหน เธอมาทำงานที่นี่ก็หลายวันแล้ว ยังไม่เคยเห็นเขาร่วมกินมื้อเย็นกับลูกๆ เธอเดินผ่านหน้าเขาแต่ดูจะเสียมารยาทไปสักหน่อย หากจะไม่ทักทายอะไรเลยจึงเดินเข้าไปหา

“มีอะไร” ฟาบีโอเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงานแล้วมองหน้าเธอ สีหน้าเย็นชาเหมือนน้ำแข็งนั่นทำให้คำพูดที่เธอเตรียมจะขอบคุณเขาเลือนหายไปด้วย “ว่าไง มีปัญหาอะไรอีก”

“ปัญหาไม่มีหรอกค่ะ ฉันแค่จะขอบคุณเท่านั้น ที่ให้โอกาสฉันได้กลับมาทำงาน”

“ที่ให้ เพราะอยากจะรู้เหมือนกัน ว่าไอ้คนที่อวดตัวว่าถ้าไม่มีเธออยู่ ฉันก็จะไม่มีวันเจอครูที่ดีที่สุด มันจะเป็นยังไง หวังว่าวันนี้คงไม่ใช้วิธีอู้งานมาเอาชนะเด็กๆ อีก”

“ฉันกำลังจะไปสอนค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะมีใครยอมเรียนหรือเปล่า เพราะคงจะไม่พอใจที่คุณให้ฉันกลับมาทำงานที่นี่อีก”

“นั่นเป็นหน้าที่ของเธอที่จะต้องจัดการ”

“ฉันคิดว่าตัวเองจัดการได้แน่ค่ะ ถ้าคุณจะกรุณาเสียสละเวลาเข้าในห้องเรียนกับฉันด้วย” ช่อลันดาบอกทำให้ฟาบีโอไม่พอใจ

“เกี่ยวอะไรกับฉัน”

“เพราะคุณไม่เคยสนใจพวกเขาเลยยังไงละคะ” ช่อลันดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าของตัวเองให้พูดออกไป “ฉันทราบมาจากพ่อบ้าน ว่าคุณงานยุ่งมาก จนไม่มีเวลาให้ลูกๆ ข้อนี้ฉันเข้าใจ แต่ในเมื่อวันนี้คุณไม่ได้ไปไหน ก็เข้าไปนั่งในห้องนั้นเถอะค่ะ แค่นั่งไกลๆ คุณจะทำงานไปด้วยก็ได้”

“เพื่ออะไร?”

“เพื่อให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญค่ะ เพราะพวกเขากำลังรู้สึกเหมือนเป็นอากาศสำหรับพ่อตัวเอง” ช่อลันดากลืนน้ำลายเมื่อสบเข้ากับดวงตาวาวโรจน์ของเขา

“เธอ!

“ถ้าคุณตัดสินใจให้โอกาสฉันแล้ว ก็ขอให้เชื่อฉันสักหน่อยเถอะค่ะคุณอัสโตรี่” ช่อลันดาทำเหมือนเขาบ้าง นั่นก็คือบอกกับจูเซปเป้ที่เดินทำหน้าเซ็งๆ เข้ามาเมื่อสาวใช้ไปบอกว่าวันนี้เธอจะกลับมาสอนตามเดิมโดยไม่รอฟังคำตอบจากฟาบีโอว่า

“คุณพ่อจะเข้าไปเรียนกับเราด้วยค่ะ”



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

102 ความคิดเห็น