กรงรัก เจ้าชายอสูรร้าย

ตอนที่ 11 : ผู้ชายใจดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 193 ครั้ง
    15 ก.ย. 61

ช่อลันดาก้มลงมองชุดนอนสีขาวที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่ แล้วมองมือตัวเอง มันยังคงสั่นเหมือนคนสติหลุด เห็นรถราผ่านไปมาก็หวาดระแวงไปหมด กลัวว่าโรแบร์โตจะตาย และถ้าเขาตาย ป่านนี้ตำรวจคงจะตามตัวเธอให้วุ่นไปหมด

หนี!

เมื่อสมองบอกตัวเองแบบนั้นหญิงสาวก็ผุดลุกขึ้น แต่เกิดอาการหน้ามืดจนเป็นลมหมดสติไปตรงข้างทาง ทำให้รถช็อปเปอร์คันหนึ่งที่แล่นผ่านมาด้วยความเร็วต้องเบรกกะทันหัน เจ้าของรถสบถอย่างหัวเสีย พอจอดรถและลงมาก็ตวาดลั่น

“ให้ตายเถอะ อยากตายก็อย่าทำให้คนอื่นเดือดร้อน” เขาเดินมาใกล้ พอเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงและเป็นลมหมดสติ ไม่ได้ตั้งใจจะล้มลงมาขวางทางรถก็ตกใจ “เฮ้คุณ”

มัสซีโมประคองหญิงสาวนิรนามให้ลุกขึ้น ตบไปบนหน้าเบาๆ เพื่อเรียกสติ พอเห็นว่าเธอยังเงียบอยู่จึงเดินไปหยิบขวดน้ำจากรถใส่ผ้าเช็ดหน้าแล้วเช็ดให้ น้ำเย็นๆ ปลุกสติของช่อลันดาให้ตื่นขึ้น

“คุณ!” หญิงสาวขยับตัวอย่างตกใจ “จะทำอะไรฉัน”

“ผมไม่ได้ทำอะไรคุณหรอกนะ ผมแค่เกือบจะขับรถชนคุณเท่านั้นเอง” เขาบอกแล้วประคองเธอให้ไปนั่งบนม้านั่งริมฟุตบาทแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ หญิงสาวรับมาเช็ดหน้าตัวเองแล้วเอ่ยขอบคุณ

“ขอบคุณนะคะ คุณ

“มัสซีโม มัสซีโม อัสโตรี่”

“อัสโตรี่?” หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้น เพราะรู้สึกคุ้นนามสกุลนี้ แต่ก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปแล้วแนะนำตัวเองขึ้น “ฉันช่อลันดาค่ะ เรียกฉันว่าช่อก็ได้”

“ชื่อแปลกดี เป็นผู้หญิงเอเชียสินะ” มัสซีโมมองจับมายังใบหน้าอ่อนใสแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้ เพราะหญิงสาวคนนี้หน้าเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้ที่เคยเห็นวางบนหัวเตียงของการ์ลา ตากลมโต ใบหน้ารูปไข่ ผมหยิกเป็นลอนตามธรรมชาติ ยามเจ้าตัวกะพริบตา แพขนตาหนากระเพื่อมไปมา

เคยเห็นที่ไหน

หน้าเหมือนใครบางคนที่เขารู้จัก แต่มันก็ติดๆ อยู่ในหัว นึกไม่ออกเสียที

“ค่ะ ฉันเป็นคนไทย แต่มาอยู่ที่นี่นานแล้ว”

“ถึงว่า สำเนียงเหมือนคนที่นี่เป๊ะเลย แล้วนี่จะไปไหน ถึงได้มาเป็นลมตรงนี้ จะให้พาไปหาหมอไหม” มัสซีโมเอ่ยถาม หญิงสาวจึงส่ายหน้าดิก

“ฉันมาหาเพื่อนค่ะ แต่เพื่อนไม่อยู่ ติดต่อก็ไม่ได้ ก็เลยนั่งรอ” ช่อลันดามองเสื้อตัวเองแค่แวบสั้นๆ แต่มัสซีโมก็มองเห็น เขาจึงมุ่นคิ้วขึ้น

“ให้ช่วยอะไรไหม?”

“เอ่อ” หญิงสาวอึกอัก เพราะถึงอย่างไร ผู้ชายคนนี้ก็เป็นคนแปลกหน้า กลัวว่าหากรับความช่วยเหลือจากเขา จะกลายเป็นว่าหนีเสือปะจรเข้แทน

“ผมเป็นตำรวจ”

“คะ?” ช่อลันดาแทบผงะถอย เมื่ออีกฝ่ายบอกอย่างนั้น “ตะตำรวจหรือคะ”

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า ผมเป็นตำรวจที่ไม่ได้คิดจะจับใครง่ายๆ พอจะบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” มัสซีโมมองกระเป๋าเดินทางที่หญิงสาววางเอาไว้ข้างกาย

ช่อลันดาตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง เพราะถึงอย่างไรหากโรแบร์โตเป็นอะไรไป ฟรันซัสโกก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่ อย่างน้อยมีตำรวจไว้เป็นที่ปรึกษาก็ทำให้อุ่นใจ

“หมอนั่นตายหรือเปล่า”

“ไม่รู้ค่ะ ตะแต่ฉันก็ฟาดเขาไปหนักเหมือนกัน มันตกใจจนทำอะไรไม่ถูก” ช่อลันดาเสียงสั่น ได้แต่ภาวนาในใจให้โรแบร์โตแค่บาดเจ็บเท่านั้นพอ

“งั้นไปดู”

“อะไรนะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 193 ครั้ง

102 ความคิดเห็น