พรหมลิขิต ขีดให้รัก อีบุ๊ก

ตอนที่ 80 : ตอนที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,046
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ก.ย. 60

“นายหลอกฉัน” เมื่อนึกมาถึงตรงนี้มะนาวก็หน้าแดง รีบผลักเขาออกห่างทันที

“ผมไม่ได้หลอก ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมเคยทำอะไรบ้างที่เหมือนพวกกะเทยทำ นอกจากชอบทำอาหาร ไม่ชอบกินเหล้า ไม่สูบบุหรี่”

“แต่นาย นายตาบ้า” หญิงสาวทุบแรงๆ ไปบนหน้าอกของเขาด้วยความอับอายก่อนวิ่งกลับเข้าบ้านพักไปทันที ภูมินทร์มองตามหลังยิ้มๆ รู้สึกโล่งใจที่ได้บอกความในใจออกไปบ้าง แม้เธอจะไม่รับรักตอบเขาก็ตาม

 

ตอนที่ 18.

 

       “เสร็จแน่” ข้าวฟ่างยิ้มเย็นแล้ววางไพ่ในมือลง เธอกินติดต่อกันมาหลายตาแล้ว เงินตรงหน้าเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่น่านน้ำเริ่มหงุดหงิด เพราะเงินเริ่มร่อยหรอ ที่สำคัญเขาถูกข้าวฟ่างถากถางตลอดเวลาจนต้องหงายไพ่ในมือยอมแพ้

       “พอแล้ว”

“ในที่สุดฉันก็ชนะ” หญิงสาวยิ้มร่า นับเงินในมือไปมาแล้วส่ายร่อนตรงหน้าเขาเป็นเชิงเย้ยหยันทำให้ชายหนุ่มนึกเจ็บใจ

“ฉันง่วงต่างหาก พรุ่งนี้ต้องเดินทางตั้งแต่ตี 5 นี่มันตี 3 แล้ว” น่านน้ำมองนาฬิกาข้อมือแล้วอ้าปากหาวหวอดๆ

“เออ จริง ฉันคงเที่ยวแบบมีความสุขที่สุดในชีวิต เพราะมีเงินเต็มกระเป๋า แหมเงินของนายนี่ห้อมหอมนะ” ข้าวฟ่างเย้ยหยัน ถึงเงินของน่านน้ำจะยังไม่หมดแต่เขาก็คงเที่ยวอย่างไม่มีความสุขนัก แค่นี้เธอก็สะใจอย่างบอกไม่ถูกแล้ว

“แล้วฉันจะเอาคืน”

“ฉันจะรอ รีบมาเอาด้วยล่ะ” หญิงสาวยิ้มยั่วแล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจด้วยความเมื่อยขบ หลังจากที่ต้องนั่งแช่มานานหลายชั่วโมง ความง่วงจึงเริ่มเกาะกิน อีกแค่สองชั่วโมงก็ต้องเตรียมตัวเดินทางกันแล้ว หญิงสาวฟุบหลับลงกับพื้น ไม่ไกลจากสามหนุ่มนัก

ข้าวฟ่างรู้สึกว่าเพิ่งหลับไปไม่นาน นาฬิกาปลุกก็กรีดร้องดังขึ้น ทำให้ทุกคนต้องงัวเงียตื่น เธอเอื้อมมือมาปิดนาฬิกา ผ่านไปหลายนาทีกว่าจะนึกได้จึงสะดุ้งแล้วลุกพรวดขึ้น

“เฮ้ยใกล้ได้เวลารถออกแล้ว เร็วๆ”หญิงสาวปลุกสองสาวให้ลุกขึ้นแล้วรีบคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป ใบเตยลุกขึ้นอย่างกระชับกระเฉงเพราะหลับไปนานหลายชั่วโมง แต่มะนาวนั้นนอนไม่หลับ แม้จะนอนบนที่นอนปิ๊กนิกที่ลากออกมาด้านนอกห่างจากภูมินทร์ที่นอนขดตัวติดกับดนัย แต่ก็แอบมองเขาตลอดทั้งคืน ความรู้สึกขัดเขินอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนไม่ว่ากับผู้ชายคนไหนทำให้นอนไม่หลับ พอจะหลับนาฬิกาของข้าวฟ่างก็ปลุกขึ้น

“ขอนอนอีกหน่อยนะ”

“ไม่ได้ เร็วๆ เข้า” ข้าวฟ่างดึงแขนเพื่อนรักให้ลุกขึ้นแล้วกระซิบบอก” รีบแต่งตัวเร็วๆ ก่อนที่พวกผู้ชายจะตื่น เราจะแอบไป”

“ฮื่อ” มะนาวสัปหงกด้วยความง่วงงุน  อากาศข้างนอกหนาวเหน็บจนเต็มไปด้วยหมอกขมุกขมัว ทำให้เธอเพียงแค่ล้างหน้า แปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้าเท่านั้น แต่กระนั้นกลิ่นกายก็หอมไปทั่วห้อง

“แน่ใจเหรอฟ่างว่าเราจะไม่ปลุก” ใบเตยพยักพเยิดไปทางสามหนุ่มที่นอนหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว ในขณะที่สามสาวพร้อมจะออกเดินทาง

“ไม่ เร็วเถอะอีก 10 นาที”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

17 ความคิดเห็น