พรหมลิขิต ขีดให้รัก อีบุ๊ก

ตอนที่ 56 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 พ.ค. 60

หลังจากที่เลี้ยงฉลองกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว คราวนี้ก็ถึงคราวต้องไปทวงถามคนแพ้พนันอย่างเมษาบ้างแล้ว แต่ฝ่ายนั้นหลบหน้าหลบตาไม่ยอมมาเรียน

“คงอาย” มะนาวเบ้ปาก นี่หากข้าวฟ่างเป็นคนแพ้ ฝ่ายนั้นคงรีบแจ้นมาหาเรื่อง

“ช่างเขาเถอะ ฉันก็ไม่ได้หวังจะให้ทำหรอก แค่ต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีกก็พอแล้ว” ข้าวฟ่างตั้งท่าจะเดินกลับแต่ถูกน่านน้ำเดินตรงเข้ามาหาอย่างเอาเรื่อง

“เธอคิดจะมาหาเรื่องอะไรเมย์อีก แค่นี้ยังไม่พอเหรอ”

“มากไปแล้วนายน่านน้ำ แฟนของนายต่างหากที่แกล้งเพื่อนฉัน เขาเป็นคนท้าข้าวฟ่างเองว่าหากเขาแพ้ เขาต้องตะโกนขอโทษเพื่อนฉันจากหน้าคณะไปถึงหอศิลป์ แล้วถ้าหากข้าวฟ่างแพ้ ต้องกราบเท้า คิดดูเองนะว่าใครกันแน่ที่หาเรื่อง” มะนาวออกรับแทน

“เธอก็เลยใช้วิธีการสกปรก” น่านน้ำยิ้มเยาะทำเอาข้าวฟ่างกำมือแน่นอย่างเจ็บใจ

“คนของนายต่างหากที่ทำ หลักฐานก็มีอยู่ อย่ามาหาเรื่องกันดีกว่า ฉันไม่ให้ยัยนั่นทำตามสัญญาก็ได้แต่อย่ามายุ่งกับฉัน รวมทั้งตัวนายด้วย”

“เมษาไม่ใช่คนอย่างนั้น”

“แล้วเป็นคนยังไงไม่ทราบ เป็นเมษาที่แสนดี ซื่อสัตย์ น่าสงสารอย่างนั้นเหรอ กลับไปกินหญ้าเลยไป๊” ข้าวฟ่างจิ้มนิ้วไปบนหน้าอกของเขาแรงๆ อารมณ์ขุ่นมัวมีมากกว่าปกติ อยากจะรู้นักถ้าได้เห็นว่าคนรักที่แสนดีของเขาแอบคบกับผู้ชายคนอื่นจะว่ายังไง

“มากไปแล้วนะข้าวฟ่าง” ชายหนุ่มฉุนจัดที่เธอมาว่าแฟนของเขาต่อหน้าอย่างนี้ แต่ข้าวฟ่างไม่มีทีท่าหวาดหวั่นกับท่าทางฉุนเฉียวของเขา ตรงข้ามกลับหยักริมฝีปากขึ้นสูงเยาะหยัน

“ตรงไหนไม่ทราบ ตรงที่บอกว่านายควรไปกินหญ้าน่ะเหรอ ไม่มากไปหรอก” เธอยักคิ้วให้แล้วคว้าแขนมะนาวเดินออกไปเลย น่านน้ำเจ็บใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

 

ทางด้านเมษา เมื่อแพ้พนันให้กับข้าวฟ่างแล้วก็อับอายมาก ไม่กล้าไปเรียนหลายวัน พอน่านน้ำมาหาที่บ้าน เธอก็ออดอ้อนเรียกคะแนนสงสารตบท้ายด้วยการใส่ร้ายข้าวฟ่างอย่างออกรส

“เขาไปหาเมย์ที่คณะจริงๆ ใช่ไหมคะ เห็นไหมล่ะ เมย์บอกแล้ว เขาตั้งใจจะเยาะเย้ยเมย์ ทั้งที่เขานั่นแหละใส่ร้ายเมย์”เมษาเสียงเครือปนสะอื้นจนชายหนุ่มสงสาร

“พี่เชื่อว่าเมย์ไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่นอน” น่านน้ำเอื้อมมือมากุมมือของเธอเอาไว้ อยากจะทำมากกว่านั้นแต่เพราะเห็นว่าไม่เหมาะสมจึงได้ชักมือกลับ เมษาแอบทำหน้าขัดใจเล็กน้อยแต่ก็เปลี่ยนเป็นตีหน้าเศร้าเหมือนเดิม

“รองเท้าของเขา ใครจะไปทำอะไรอย่างนั้นได้ ถ้าเมย์ทำจริง เมย์จะใส่รองเท้าคู่นั้นได้ยังไง จริงไหมคะ” เมษายังคงสะอื้น

“จ้ะ แต่พี่ไม่คิดเลยนะว่าข้าวฟ่างจะใช้วิธีสกปรกอย่างนั้นได้ ไม่รู้อยากจะชนะอะไรขนาดนั้น” น้ำเสียงของน่านน้ำบ่งบอกถึงความไม่พอใจฉายชัด

“พี่น่านไงคะ เขาชอบพี่ เลยอยากเอาชนะเมษา”

“โธ่ เรื่องอื่นน่ะพี่เชื่อเมย์นะ แต่เรื่องนี้พี่ไม่เชื่อ คนอย่างยัยทอมนั่นนะเหรอจะชอบพี่ ถ้าบอกว่าชอบเมย์ก็ว่าไปอย่าง”ชายหนุ่มส่ายหน้าแล้วหัวเราะขึ้น

เมษาเองก็ครุ่นคิด หากข้าวฟ่างไม่ได้ชอบน่านน้ำแล้วชอบใคร อย่าให้เธอรู้ เธอจะขัดขวางให้ถึงที่สุด

“แล้วพี่น่านรู้ไหมคะ ว่ายัยนั่นชอบใคร” เมษาหยั่งเชิง

“พี่จะไปรู้ได้ยังไงละจ๊ะ”

“นั่นสิคะ พี่น่านจะรู้ได้ยังไง” เมษาทวนคำพูดของชายหนุ่มอย่างครุ่นคิด และคิดได้ว่าพรุ่งนี้เธอควรจะไปเรียนเสียที จะได้แอบสืบข่าวคราวด้วยว่านอกเหนือจากน่านน้ำแล้ว ข้าวฟ่างมีทีท่าจะชอบใคร

“แล้วเมย์จะไปเรียนตอนไหนล่ะ พี่จะมารับ ไม่ต้องกลัวหรอกนะ พี่ไม่ยอมให้ยัยนั่นมาหาเรื่องเมย์เป็นอันขาด ช่วงนี้งานพี่คืบหน้าแล้ว มีเวลาให้เมย์มากขึ้น” ชายหนุ่มบอกขึ้น คาดหวังจะเห็นคนรักดีใจกับการที่เขามีเวลาให้เธอมากขึ้นตามที่เธอเคยเรียกร้อง แต่เขากลับเห็นเมษาทำหน้าแปลกๆ หากไม่ตาฝาดดูเหมือนเขาจะเห็นเมษาทำหน้าผิดหวัง

“เมย์ไม่ดีใจหรือจ๊ะ”

“ดะดีใจสิคะ” หญิงสาวรีบปรับสีหน้าเป็นดีใจพร้อมกับเปิดรอยยิ้มกว้าง แม้ในใจจะกำลังเสียดาย เพราะตอนนี้เธอต้องการของปลอบใจจากเอกสิทธิ์ ที่สัญญาว่าพรุ่งนี้ถ้าเธอยอมออกไปเที่ยวผับกับเขาจนเวลาผับเลิกได้ เขาจะให้ต่างหูเพชรที่เธอเคยอยากได้

“งั้นพรุ่งนี้หลังเลิกเรียนเราไปดูหนังกันนะ”

“เอ่อคือ พรุ่งนี้เมย์ไปไม่ได้ค่ะ นัดกับแม่เอาไว้ว่าเราจะไปซื้อของด้วยกัน เห็นช่วงนี้แม่บ่นเหงาๆ บอกว่าเมย์ไม่ค่อยมีเวลาให้” หญิงสาวหาข้ออ้าง เป็นข้ออ้างที่ชายหนุ่มปฏิเสธไม่ได้เสียด้วย แถมเขายังไม่มีข้อสงสัยอะไรเลย

 

เมษาหักความอายมาเรียนจนได้ เพราะเป็นวิชาสำคัญแต่เหนือสิ่งอื่นใดนั้น เป็นเพราะตัวเธอต้องการสืบเรื่องหัวใจของข้าวฟ่าง หากเธอรู้ว่าใคร ต่อให้ยากเย็นแค่ไหนเธอก็จะแย่งเขามา

“พวกแกไม่รู้เลยเหรอ” เมษากัดริมฝีปากครุ่นคิด เมื่อเพื่อนๆ ในกลุ่มไม่มีใครรู้เลยว่านอกจากเป็นคู่กัดกับน่านน้ำแล้ว เคยเห็นข้าวฟ่างพูดจาหรือสนิทสนมกับใคร

“จะไปรู้ได้ไงเล่า เมื่อก่อนเราก็ไม่ให้ความสนใจแม่นั่นอยู่แล้ว เพิ่งมาสนใจก็ตอนที่แกบอกว่าไม่ถูกชะตาแล้วก็ตอนที่ยัยนั่นชนะการประกวดนั่นละ”เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งบอกขึ้นทำให้เมษาตาขวางหันมาตวาดแว๊ดอย่างไม่สบอารมณ์

“หุบปากไปเลยนะนังส้ม แล้วห้ามแกพูดเรื่องนี้อีก”

“เออ ลืมไป” ผู้เป็นเพื่อนยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ลืมไปเสียสนิทว่าเมษาไม่เคยยอมแพ้ใครง่ายๆ ถ้าชนะละก็คนแพ้จะกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักไปหลายวันแต่ถ้าแพ้ ทุกคนต้องหุบปาก ทำทีเป็นลืมไปว่ามีเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นเลยได้ยิ่งดี

“จ้างคนสืบให้สิแก” เพื่อนอีกคนแนะนำขึ้น

“ใครล่ะ แกหามาให้ได้ไหม”

“ของแค่นี้เอง ได้อยู่แล้ว แฟนฉันเรียนคณะเดียวกับแม่นั่น”

“ดี….ฉันต้องการข้อมูลเร็วที่สุด ว่าแม่นั่นคบใครเป็นพิเศษแล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ชื่ออะไร ทำงานที่ไหน” เมษาบอกถึงความต้องการของตัวเองพร้อมกับหยิบเงินในกระเป๋าถือวางลงตรงหน้าเพื่อน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

17 ความคิดเห็น