พรหมลิขิต ขีดให้รัก อีบุ๊ก

ตอนที่ 50 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 เม.ย. 60

“อะไรนะ เมย์ได้ยินผิดไปหรือเปล่า” น่านน้ำแทบจะสำลักน้ำที่กำลังดื่ม เมื่อได้ยินเธอบอกเขาว่าข้าวฟ่างจะร่วมประกวดนางนพมาศในวันนั้นด้วย

“ไม่ได้ยินผิดหรอกค่ะ เมย์ได้ยินมากับหู”

“อย่างยัยนั่นเนี่ยนะ” ชายหนุ่มพยายามกลั้นหัวเราะแต่ก็ทำไม่ได้ เมษาเองก็เกือบจะหัวเราะอยู่แล้วหากจะไม่จำได้ว่าตัวเองจำต้องเล่นบทนางเอกผู้แสนดี

“เฮ้อเมย์ก็ไม่รู้นะคะว่าเขาคิดยังไง เขาคงโกรธที่พี่น่านกลับมาคืนดีกับเมย์ก็เลยอยากเอาชนะ” หญิงสาวตีหน้าเศร้า

“ไม่มีทางที่ยัยนั่นจะชนะเมย์ไปได้หรอก”

“ไม่แน่หรอกค่ะ เขาก็สวยไม่เบาเหมือนกันนะคะ”

“สวย ยัยนั่นน่ะเหรอสวย อย่าว่าแต่ประกวดนางนพมาศเลย ต่อให้เป็นเทพีเงาะ ทุเรียน มะขาม ลำไยก็ยังไม่มีทางเป็นไปได้”

“ฮะๆ พี่ละก็” หญิงสาวป้องปากหัวเราะขบขัน ในใจไม่รู้สึกว่าตัวเองจะแพ้แม้แต่นิดเดียว แค่นึกถึงภาพข้าวฟ่างก้มลงกราบเท้าเธอ แค่นั้นก็สะใจ

“อยากจะเห็นจริงๆ ว่าเวลายัยนั่นแต่งตัวขึ้นเวทีจะเป็นยังไง” ชายหนุ่มบอกขึ้นอย่างที่ใจคิด อยากเห็นเหลือเกินว่าข้าวฟ่างตอนแปลงโฉมจะเป็นยังไง

“ก็คงจะเหมือนกะเทยมั้งคะ” เมษาบอกยิ้มๆ

“คงจะจริง” น่านน้ำอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ จู่ๆ ทอมบอยก็ลุกขึ้นมาแต่งตัวเป็นนางงาม คงจะสวยพิลึกจนกลายเป็นตัวตลกของทุกคน

 “เขาขอพนันกับเมย์ค่ะ”

“พนัน? อะไรเป็นเดิมพัน”

“พี่น่านค่ะ ถ้าเขาแพ้ เขาจะไม่ยุ่งกับพี่น่านอีก แต่ถ้าหากเมย์แพ้ เมย์จะต้องหันหลังให้กับพี่ ไม่ใช่แม้คนที่เคยรู้จัก”

“ข้าวฟ่างนะเหรอจะขอพนันแบบนั้น ไม่มีเหตุผลเลย”

น่านน้ำได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจจนกระทั่งเมษาขอตัวไปเรียน เขาจึงผุดลุกขึ้นและออกไปดักรอพบข้าวฟ่างที่หน้าคณะมนุษยศาสตร์ อดทนรอจนกระทั่งเห็นเธอเดินออกมาพร้อมกับเพื่อนในกลุ่มที่เขามักจะเห็นเป็นเงาตามตัวตลอดเวลา

“ขอคุยด้วยหน่อย” เขาบอกขึ้น ข้าวฟ่างเชิดใบหน้าขึ้นสูงก่อนย้อนถาม

“มีธุระอะไรกับฉันไม่ทราบ”

“ทำไม ไม่กล้าไป กลัวฉันเหรอ” เขาแกล้งยียวน เพราะทะเลาะกันมาหลายครั้งทำให้เขารู้ว่าควรจะจี้จุดยั่วโมโหเธอตอนไหน

“ได้ ที่ไหน เมื่อไหร่”

“อยู่ตรงนี้แหละ ฉันกับยัยเตยจะไปรอตรงโต๊ะนั้น” มะนาวชี้มือไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนที่อยู่ไม่ไกลนัก รู้สึกไม่ไว้วางใจน่านน้ำจึงไม่อยากให้เพื่อนห่างตา โดยเฉพาะใกล้วันประกวดมาแล้วอย่างนี้ เธอกลัวว่านายน่านน้ำจะร่วมมือกับคนรักกลั่นแกล้งข้าวฟ่าง

“ว่ามาสิ” ข้าวฟ่างเร่งรัดเมื่อเพื่อนทั้งสองเดินออกไปแล้ว

“เธอจะประกวดทำไม มีเหตุผลอะไร” เขาถามขึ้น สีหน้าแสดงความอยากรู้จริงจัง เขาไม่เข้าใจว่าข้าวฟ่างจะอยากเอาชนะเมษาไปทำไม เพราะถึงอย่างไรมันก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลย ถึงจะไม่ถูกกันนัก เขาก็ไม่อยากเห็นเธอต้องขายหน้า

“เรื่องของฉัน”

“เธอชอบฉันเหรอ”จู่ๆ เขาก็ถามขึ้น ทำเอาหญิงสาวอ้าปากค้าง

“อะไรนะ”

“ถ้าเธอไม่ชอบฉัน เธอจะพนันกับเมษาอย่างนั้นทำไม ทำไมเธอจะต้องเอาตัวฉันเป็นเดิมพันด้วยการขอให้เมษาไปจากฉัน นอกจากว่าเธอชอบฉัน”

“นายมันบ้าไปแล้ว ทุเรศ ไอ้คนหลงตัวเอง” หญิงสาวเบ้ปาก

“ไม่ใช่ก็แล้วไป แต่ถ้าใช่ละก็ ต้องขอแสดงความเสียใจด้วย เพราะฉันไม่คิดว่า ฉันจะรักคนอื่นที่ไม่ใช่เมษา โดยเฉพาะทอมอย่างเธอ”

เผี๊ยะ!

ฝ่ามือเรียวฟาดไปบนใบหน้าของเขาอย่างโกรธจัดก่อนจะเดินแกมวิ่งออกไปเลย มะนาวกับใบเตยรีบวิ่งตามอย่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยมีสายตาของน่านน้ำมองตามหลังไป ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าพูดอะไรผิดจนถูกตบ

“ฟ่าง เป็นอะไร”

เมื่อข้าวฟ่างวิ่งมาไกลและหยุดหอบด้วยความเหนื่อยแล้ว มะนาวก็เอ่ยถามขึ้น ข้าวฟ่างกำมือแน่นอย่างเจ็บใจก่อนยกขึ้นปาดน้ำตาที่หลั่งรินออกมา นั่นยิ่งทำให้มะนาวกับใบเตยตกใจมาก เพราะเป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมาที่เธอสองคนเห็นหยาดน้ำตาของข้าวฟ่าง

“ข้าวฟ่าง นายนั่นทำอะไรเธอ” ใบเตยรีบดึงตัวเพื่อนมากอดปลอบ ข้าวฟ่างสะอื้นฮัก มือกำแน่นจนร่างบางสั่นสะท้าน ในชีวิตเธอไม่เคยรู้สึกโกรธและเกลียดใครมากเท่านี้มาก่อน

“นายนั่นดูถูกฉัน อย่างที่ไม่เคยมีใครดูถูกมาก่อน”

“ผู้ชายอะไรนะ น่ารังเกียจที่สุด”แม้จะยังไม่รู้ว่าทั้งคู่พูดคุยอะไรกันก่อนหน้านี้ แต่มะนาวก็ขอบริภาษน่านน้ำเอาไว้ก่อนเพื่อเอาใจเพื่อนรัก

“ฉันต้องชนะ เข้าใจไหมมะนาว ฉันจะไม่มีวันแพ้” ข้าวฟ่างไม่ตอบคำถามนั้นแต่หันมาคว้าไหล่ของมะนาวเขย่าจนหัวคลอน

“จะจ้ะ เธอจะต้องชนะ”

“คนอย่างฉันไม่เคยแพ้ใคร ฉันจะแพ้ให้นายน่านน้ำกับแฟนดูถูกฉันไม่ได้” ข้าวฟ่างบอกขึ้นด้วยดวงตาแข็งกร้าว

 

หลายวันมานี้มะนาวกับใบเตยได้เห็นว่าข้าวฟ่างจริงจังกับการซ้อมมากขึ้น ไม่อิดออดเรื่องการกินอาหารและการมาร์กหน้าอย่างทุกครั้ง เรื่องที่เข้าประกวดมีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ แม้แต่พ่อแม่ของเธอรวมทั้งพี่ชายเธอก็ยังไม่กล้าบอก

“เหนื่อยจัง” ใบหน้างามพราวไปด้วยเหงื่อเม็ดเป้ง เพราะออกกำลังกายอย่างหนักหลังเลิกเรียน จากนั้นก็จะเป็นเวลาดูแลผิวพรรณ หัดเดินและกินอาหาร

“โอโห วันนี้ขยันน่าดูเลยนะครับ” ภูมินทร์ที่แวะเวียนมาหามะนาวหลายครั้งจึงได้รู้ว่าข้าวฟ่างจะประกวดนางนพมาศร้องทักขึ้นเมื่อเขากลับมาจากมหาวิทยาลัยแล้วเห็นว่าข้าวฟ่างกับมะนาวกำลังเปิดเพลงเต้นแอโรบิกกันอยู่

“เข้ามาก่อนสิพูร์มี่” มะนาวกวักมือเรียกแล้วเดินไปเปิดประตูรั้วให้กับเขา แต่ภูมินทร์ส่ายหน้าพร้อมกับบอกขึ้น

“วันนี้เพื่อนนัดกันทำงานครับ ผมต้องไปเตรียมอาหารว่าง”

“แหมแม่บ้านแม่เรือนจริง” มะนาวปิดปากหัวเราะร่วน แต่ชายหนุ่มยังมีทีท่างงงันกับท่าทางของเธอ ว่าจะถามหลายครั้งแล้วแต่เธอก็ไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาเลย

“เรียกว่าพ่อบ้าน พ่อเรือนดีกว่านะครับ”

“เอาเถอะ จะเป็นพ่ออะไรก็ช่าง วันงานอย่าลืมเชียร์ข้าวฟ่างด้วยก็แล้วกัน เขามีนับจำนวนดอกไม้กับพวงมาลัยด้วยนี่”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ เอ๊ะโน่นไงเสียงรถเพื่อนผมมาแล้ว” ภูมินทร์ชี้มือไปยังมอเตอร์ไซค์สองคันที่วิ่งตามกันมาแล้วมาจอดหน้าบ้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่ข้าวฟ่างเต้นแอโรบิกเสร็จแล้วหันมาพอดี หญิงสาวชะงักมือที่ถือผ้าขนหนูซับเหงื่อ

“นายน่านน้ำ!

“เธอ….” ชายหนุ่มเองก็ดูตกใจไม่น้อย ก่อนเพ่งพิจารณาข้าวฟ่างที่ดูผอมเพรียวลงผิดตา หน้าตาก็ดูสดใสขึ้น

“นายมาทำอะไรที่นี่ อย่าบอกนะว่ามาสืบข่าว” มะนาวแหวกลับท่ามกลางสายตางุนงงของภูมินทร์ที่รีบชี้แจง

“เพื่อนผมเองครับ ดนัยกับน่านน้ำ พวกเราอยู่ที่นี่”

“อยู่ที่นี่ บ้านหลังนี้นะเหรอ” ข้าวฟ่างเสียงหลง ไม่คิดเลยว่าศัตรูหมายเลขหนึ่งของเธอจะมาอยู่ใกล้ตาขนาดนี้แต่เธอไม่เคยรู้ตัว

โหลดที่นี่ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

17 ความคิดเห็น