พรหมลิขิต ขีดให้รัก อีบุ๊ก

ตอนที่ 42 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 มี.ค. 60

“ฉันทนไม่ไหวแล้วนะฟ่าง” มะนาวบอกขึ้น เมื่อทนยืนฟังอยู่นานแล้ว เธอกับข้าวฟ่างเพิ่งจะออกมาจากหอศิลป์ ตั้งใจจะไปซื้อของที่หน้ามินิมาร์ท แต่มะนาวก็ตาไวเห็นน่านน้ำเดินลัดเลาะมาทางคณะนิเทศศาสตร์ ข้าวฟ่างอยากรู้ว่านายน่านน้ำจะแก้ตัวเรื่องเธอว่ายังไงจึงเดินตามมาห่างๆ

และทันได้ยินในสิ่งที่เมษาร้องขอ….

“อย่า ฟังก่อน”

“แบบนี้มันดูถูกกันชัดๆ” มะนาวบอกขึ้นอย่างรู้เรื่องราวทุกอย่างดี เพราะข้าวฟ่างเล่าให้เธอฟังคร่าวๆ ระหว่างที่เธอสองคนเดินตามน่านน้ำมา

“ว่าไงคะพี่น่าน ถ้าพาแม่นั่นมาไม่ได้ เมย์ก็ไม่มีวันให้อภัยพี่หรอกค่ะ”

“แต่พี่กับยัยทอมนั่นไม่มีอะไรกันจริงๆ นะ เราเป็นศัตรูกันเสียด้วยซ้ำ แล้วพี่จะไปพาเขามาได้ยังไงเล่า เรียนที่คณะอะไรพี่ยังไม่รู้”

“ได้สิคะน่านน้ำ ข้าวฟ่างก็อยู่นี่แล้วไงล่ะ”  มะนาวที่ทนฟังอะไรต่อไปไม่ได้แล้ว ร้องเสียงหวานขึ้นก่อนลากข้าวฟ่างมาด้วยท่ามกลางความตกใจของน่านน้ำ เพราะไม่คิดว่าสองสาวจะอยู่แถวนี้ แต่ก็ดีเหมือนกันข้าวฟ่างจะได้อธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ได้

“เธอมาก็ดีเหมือนกัน ช่วยบอกแฟนฉันหน่อยว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน” ชายหนุ่มหันมาทางข้าวฟ่าง สีหน้าของเขาติดจะเว้าวอนแต่เธอก็รู้สึกหมั่นไส้มากกว่าเห็นใจ ดังนั้นสิ่งที่ทำจึงไม่ใช่ปฏิเสธข้อกล่าวหาของเมษาแต่กลับยิ้มเศร้าๆ ส่งไปให้แทน

“ถ้าน่านน้ำเห็นว่าฟ่างควรจะตอบอย่างนั้นก็ ได้ค่ะ”

“เธอพูดเหมือนฉันบังคับเธอ ก็ในเมื่อมันคือเรื่องจริง”น่านน้ำทำท่าร้อนใจ เพราะท่าทางของข้าวฟ่างทำราวกับคนอกหักและเขากำลังบังคับให้เธอปฏิเสธความสัมพันธ์

“ฟ่างเข้าใจค่ะที่น่านบอกฟ่างเมื่อคืน ว่าไม่อยากให้เมษาเสียใจถึงต้องให้ฟ่างบอกไปอย่างนั้นก่อน แล้วค่อยหาทางบอกเลิกทีหลัง แต่ฟ่างไม่ใช่คนชอบโกหกนี่คะ” หญิงสาวเล่นละครได้สมจริงจนมะนาวเองยังอ้าปาก คาดไม่ถึง

“พี่น่าน!” เมษาตาวาวโรจน์

“ขอโทษจริงๆ นะจ๊ะน้องเมย์ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะแย่งแต่เราสองคนรักกัน” ข้าวฟ่างถือโอกาสที่ชายหนุ่มยืนตะลึงตรงเข้ากอดแขนแสดงความเป็นเจ้าของ ซึ่งชายหนุ่มเองก็ตกตะลึงจนลืมชักแขนออก และข้าวฟ่างก็ทำในสิ่งที่ใครๆ ก็คาดไม่ถึงแม้แต่ตัวเธอเอง

นั่นก็คือการหอมแก้มเขาไปฟอดใหญ่!

“ยะยัยฟ่าง” มะนาวอ้าปากค้างซ้ำ ครางอย่างคาดไม่ถึง ไม่คิดเลยว่าเพียงแค่การแก้แค้น เพื่อนของเธอจะกล้าทำถึงเพียงนั้น

“เมย์ เมย์” น่านน้ำได้สติเมื่อเมษาวิ่งหนีออกไปอีกทางโดยมีเพื่อนในกลุ่มของเธอวิ่งตามไป ชายหนุ่มหันมาทางตัวต้นเรื่องอย่างคาดโทษก่อนวิ่งตามเมษาไปด้วย

“ยัยฟ่าง แก

“ฉัน เอ่อ….” คนทำเองก็อึกอัก เพราะไม่คิดเช่นเดียวกันว่าตัวเองจะกล้าทำ เพราะตอนทำไม่ทันได้คิด อารมณ์อยากแก้แค้นมันพาไป

 

ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่เธอคิดจะให้เพื่อนรักทั้งสองลองมีความรักดูบ้าง เพราะอาการของข้าวฟ่างกับใบเตยในวันนี้ดูเหม่อลอยต่างจากที่เคยเป็น อาหารหลายอย่างเธอต้องซื้อมาจากข้างนอก เพราะวันนี้ใบเตยเกิดไม่อยากทำอาหารขึ้นมา

อาหารมากมายตรงหน้าพร่องไปนิดเดียวทั้งสองคน สำหรับใบเตยนั้นไม่น่าแปลกแต่กับข้าวฟ่างที่ปกติกินไม่น้อยกว่าสองจานขึ้นไปกลับกินแค่ไม่กี่คำ

“เธอสองคนเป็นอะไร กับข้าวซื้อมาตั้งหลายร้อย” มะนาวบ่นขึ้น

“ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย พอดีวันนี้อิ่ม”

“อิ่ม“ แกยังไม่ได้กินอะไรเลย ฉันอยู่กับแกทั้งวัน เอหรือว่าอิ่มอก อิ่มใจ” มะนาวหรี่ตามองเพื่อนล้อๆ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นข้าวฟ่างหน้าแดง

“พูดอย่างนี้ต่อยปากกันดีกว่า”

“ฮะๆ อย่างนี้ค่อยเหมือนข้าวฟ่างคนเดิมหน่อย ล้อเล่นหรอกน่า ฉันรู้หรอกว่าแกน่ะเกลียดขี้หน้านายนั่นจะตายไป แกจะไปชอบเขาได้ยังไง้” แม้ปากจะพูดอย่างนั้นแต่นัยน์ตายิ้มล้อเลียน

“ไม่ได้ชอบ แล้วก็ไม่มีวันชอบ”

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร” มะนาวยักไหล่ ก่อนหันมาทางใบเตยบ้าง “แล้วแกล่ะใบเตย มีความรักกับเขาอีกคนหรือไง”

“บ้า ไม่ใช่สักหน่อย เตยก็เป็นของเตยอย่างนี้” คนพูดกลัวจะหลุดพิรุธอะไรออกมาจึงผุดลุกขึ้น “ไปนอนดีกว่า ปวดหัว”

“อ้าวทุกทีเห็นรอเก็บจาน” มะนาวบ่น


+++ จำหน่ายเฉพาะอีบุ๊กค่ะ

17 ความคิดเห็น