พรหมลิขิต ขีดให้รัก อีบุ๊ก

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 1 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ม.ค. 60

ส่วนข้าวฟ่างเองหลังจากถูกอาจารย์ประจำรายวิชาหักคะแนนที่เข้าเรียนช้าในวันนี้ก็ยิ่งทำให้อารมณ์หงุดหงิดของเธอเพิ่มสูงขึ้น ดังนั้นวันนี้เพื่อนสนิททั้งสองของเธออย่างมะนาวกับใบเตยจึงเข้าหน้าไม่ติด

“นี่ เป็นอะไรน่ะฟ่าง หน้าบูดเป็นตูดลิง” มะนาวแหย่ หวังจะได้เห็นเพื่อนรักอารมณ์ดีขึ้นบ้างแต่ผลที่ได้รับกลับตรงกันข้าม

“ไม่มีอารมณ์จะพูด”

“เอ้าไม่พูดก็ไม่พูด ถ้าแกไม่อยากเล่าพวกเราก็ไม่อยากฟัง ใช่ไหมเตย” มะนาวหันไปพยักพเยิดกับใบเตยเพราะรู้นิสัยอีกฝ่ายดี ว่าสำหรับข้าวฟ่างนั้นถ้าอยากจะรู้อะไรละก็ต้องอยู่เฉยๆ เอาไว้ แล้วเจ้าตัวจะอดรนทนไม่ไหวเอง

“บอกก็ได้”

“ไม่เห็นจะอยากรู้” มะนาวเดินเร็วๆ ไปทรุดตัวนั่งลงบนม้าหินอ่อนหน้าหน้าคณะ

 ใบเตยต้องพยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้เต็มที่เมื่อเห็นสีหน้าข้าวฟ่างที่เดินตามหลังมางอนๆ

“ฉันจะเล่า แต่อย่าให้ฉันรู้เชียวนะว่าไอ้บ้านั่นเป็นใคร”

“ใครล่ะ”

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่มันเดินชนฉันเมื่อเช้า เลยต้องเสียเวลาจนโดนอาจารย์หักคะแนน คอยดูนะถ้าฉันสอบไม่ผ่านละก็จะจองล้างจองผลาญให้ถึงชาติหน้าเลยคอยดู” มือเรียวทุบไปบนโต๊ะหินอ่อนเต็มแรงก่อนจะทำหน้าแหยด้วยความเจ็บ

“สมน้ำหน้า โต๊ะมันไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยซะหน่อย คนที่เธอต้องไปทุบน่ะคือผู้ชายคนนั้น ว่าแต่ว่า เขาหล่อไหม ผู้ชายที่เกิดอุบัติเหตุรักกับแกน่ะ ถ้าหล่อฉันขอนะ” มะนาวขยับหน้ามากระซิบ

“บ้าน่ามะนาว พูดอะไรอย่างนั้นน่าเกลียด” ใบเตยหยิกแขนเพื่อนรักเบาๆ แต่มะนาวแกล้งร้องโอดโอยเกินจริง ค่อยทำให้ข้าวฟ่างยิ้มออก

เธอสามคนเป็นเพื่อนรักกัน เพราะเรียนด้วยกันมาเกือบ 4 ปี ทำอะไรก็ทำด้วยกัน ตัวติดกันเป็นแฝดสามท่ามกลางความแปลกใจของหลายคนเพราะเธอทั้งสามบุคลิกแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว

ข้าวฟ่าง สาวห้าวประจำกลุ่ม ที่หากใครรังแกเพื่อนรักทั้งสองก็พร้อมจะสู้ตายถวายหัว แต่ก็นับว่าสวยที่สุดในกลุ่มด้วย ใบหน้าหวาน ดูจิ้มลิ้มพริ้มเพรา แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ได้แต่งแต้มอะไรเลยนอกจากแป้งเด็กกับลิปกลอสซึ่งออกจะขัดกับท่าทางทอมบอยที่แสดงออก

เธอรักและหวงเพื่อนจนไม่อยากให้ผู้ชายที่ไหนเข้าใกล้ และไม่ว่าผู้ชายที่ไหนคิดจะมาขายขนมจีบเพื่อนรักทั้งสองก็มักจะผ่านด่านข้าวฟ่างไปไม่ได้ ทำให้เธอถูกมองเป็นพวกผิดเพศแล้วสองสาวก็เป็นคู่รัก

มะนาว สาวเปรี้ยวจี๊ดจนเข็ดฟันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ลูกสาวคนเล็กของเจ้าสัวร้านทอง ทุกสัดส่วนในร่างกายต้องได้รับการปรุงแต่งอย่างดีเยี่ยมก่อนเยื้องกายออกจากบ้าน ชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่วแต่ก็ยังไม่คิดคบใคร ตามคติประจำใจส่วนตัวว่า แรดแต่ไม่ร่าน

เธอยังไม่คบหาใครจริงจัง เพราะเชื่อมั่นในสายตาของข้าวฟ่าง หากมองว่าใครไม่ดีแล้วก็มักจะเป็นตามนั้นเสมอ

ใบเตย สาวหวาน พูดน้อย เรียบร้อยอ่อนหวาน ประดุจผ้าพับไว้ มักจะเป็นฝ่ายยอมและคล้อยตามเพื่อนอยู่เสมอ ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ไม่กล้าแสดงออก ความพูดน้อยทำให้ข้าวฟ่างพอใจ เพราะพูดด้วยแล้วไม่มีคนขัดคอ

“หล่อมาก หล่อลากไส้เลยล่ะ ถ้าเธอเจอมันก็ช่วยลากไส้มันออกมาด้วย เอามาสับๆ เอาไปให้เป็ดกิน” ข้าวฟ่างบอกอย่างเข่นเขี้ยวทำเอาสองสาวลอบกลืนน้ำลาย เพราะหากใครได้เอาตัวเข้ามาทำให้ข้าวฟ่างเหม็นขี้หน้าแล้ว อย่าหวังเลยว่าชีวิตจะสงบสุขง่ายๆ

“อย่าโมโหเลยน่าข้าวฟ่าง ก็แค่เดินชนกัน มันเป็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา” ใบเตยปลอบใจแต่ข้าวฟ่างเบ้ปาก ดวงตาสีเข้มภายใต้แพขนตาหนาวาวโรจน์

“ถ้ามันชนฉันแล้วขอโทษจะไม่ว่าอะไรสักคำ แต่นี่มันเป็นฝ่ายมาชนฉันเอง ทำสมุดรายงานฉันเปื้อน นอกจากจะไม่ขอโทษแล้วนะ ยังมากล่าวหาฉันอีก”

“แกจำหน้ามันได้ไหม เดี๋ยวไปสืบมาให้” มะนาวหันมาถามจริงจัง

“ต่อให้ถูกสับเป็นหมื่นๆ ชิ้น ฉันก็จำได้”

“เออ ดี แต่เอาไว้ก่อนแล้วกัน ตอนนี้หิวแล้ว เราไปหาอะไรกินกันดีกว่า จะได้อารมณ์เย็นขึ้นบ้าง” มะนาวพูดเสร็จก็ผุดลุกขึ้น มือเรียวที่ทาเล็บหลากสีคว้าหมับเข้าที่แขนเพื่อนรักทั้งสองคนละข้าง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

17 ความคิดเห็น