พรหมลิขิต ขีดให้รัก อีบุ๊ก

ตอนที่ 26 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,038
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ม.ค. 60

“อะไรวะ ทำไมไม่ออกรถซักที”

“ฉันเจอเมษา” น่านน้ำบอกขึ้นแล้วลงจากรถวิ่งจ้ำอ้าวข้ามถนน ทั้งที่ยังมีรถราวิ่งกันขวักไขว่ท่ามกลางเสียงบีบแตรและเสียงกร่นด่าตามหลังของใครอีกหลายคน

“ไอ้น่าน ระวังรถ” ดนัยร้องตะโกนตามหลังแต่ไม่ทันเสียแล้วเพราะน่านน้ำสาวเท้าแกมวิ่งเข้าไปภายในร้านไอศกรีม

 สายตาของเขากวาดมองไปทั่วร้านแต่ก็ไร้เงาของคนรัก

ชายหนุ่มหยุดยืนคว้างอยู่เป็นนานต่อเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีจริงๆ ถึงได้ลงความเห็นว่าเขาตาฝาดและคิดไปเอง

เขาหัวเราะแก้เก้อ ก่อนหมุนตัวออกไปนอกร้าน สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ และก้าวข้ามถนนด้วยความระมัดระวัง สีหน้าของเขาแตกต่างจากตอนเข้ามาไปลิบลับจนดนัยที่ยืนชะเง้อรอคอยอยู่ถึงกับแปลกใจ

“ว่าไงวะ เจอตัวแฟนแกรึเปล่า” ดนัยถามในทันทีที่เพื่อนรักเดินมาใกล้รัศมีที่จะได้ยิน

“ฉันตาฝาดไปเองว่ะ ฉันนี่แย่จริงๆ เผลอเข้าใจผิดไปใหญ่โต ถ้าเมย์รู้เข้าคงเสียใจแย่” เมื่อเห็นว่าแฟนสาวไม่ได้คิดนอกใจแล้ว เขาจึงเดินไปขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ด้านคนขับตามเดิม

น่านน้ำไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่าขณะนี้เมษาเดินคลอเคลียกับคู่รักใหม่ของเธอขึ้นไปบนห้องนอนที่อยู่ด้านหลังร้าน

คู่ควงคนใหม่ของเธอเรียนอยู่ต่างมหาวิทยาลัย มีโอกาสได้รู้จักกันเมื่อไม่กี่วันมานี้ ตอนเธอออกไปเที่ยวแก้กลุ้มที่เห็นน่านน้ำจูบกับผู้หญิงอื่น

คู่ควงใหม่ของเธอเป็นเจ้าของร้านไอศกรีมร้านนี้ ที่เปิดตัวได้ไม่ถึงสองปีก็มีคนรู้จัก ดังนั้นเขาจึงมีรายได้เป็นของตัวเองมากพอที่หลายวันมานี้จะพาเธอท่องเที่ยวและซื้อของปรนเปรอให้ได้

 ส่วนน่านน้ำนั่นหรือ ก็แค่ของตายที่เธอจะทำทีเป็นโกรธเคืองเขาเพื่อหาโอกาสออกไปกับคนอื่นหรือกลับไปคืนดีเมื่อไหร่ก็ได้

เขาหลงเธอจะตาย จะสั่งให้หันซ้าย หมุนขวาก็ย่อมได้

“เมย์ชอบกระเป๋าที่ผมซื้อให้ใหม่ไหมครับ” เอกสิทธิ์เอ่ยถามขณะมือไม้ยุ่มย่ามไม่อยู่สุข เพราะมันซอกซอนไปทั่วต้นขาขาวผ่องที่โผล่พ้นกระโปรงตัวสั้น อวดสายตาของเขาเวลานี้ จมูกของเขาซอกซอนไปตามเรือนผมขณะสาวเจ้าก็เอนซบพิงตัวเองเข้ากับอกเขาบนโซฟาภายในห้องนอน

 เมษาเป็นคนสวย เขาติดตาต้องใจเธอตั้งแต่เห็นครั้งแรกในผับ ตอนนั้นเธอกำลังเต้นอย่างชนิดลืมโลกโดยไม่สนใจใคร ท่าทางของเธอบ่งบอกว่าคงเมามายอยู่ไม่น้อย

หนุ่มๆ หลายคนจ้องมองเธอตามันเป็น เพราะเสื้อผ้าที่เมษาสวมใส่นั้นพลิ้วไหวบางเบา ยามเมื่อยืนอยู่ใต้แสงไฟในผับที่ส่องสปอตไลท์ลงมาจึงมองเห็นแทบจะทุกสัดส่วน

เขาอาสาจ่ายค่าเหล้าให้เธอ และอีกฝ่ายก็ไม่คิดจะเกี่ยงงอน ความสัมพันธ์ของเขากับเมษาเป็นไปอย่างรวดเร็ว เพียงแค่รู้จักกันวันแรกเธอก็ยอมให้เขาไปส่งหอพัก แลกเบอร์กันและท้ายที่สุดก็นัดเจอกันอีกหลายครั้งรวมทั้งวันนี้ด้วย

กระเป๋าแบรนเนมด์รุ่นใหม่ล่าสุด ราคาหลายหมื่นบาท เป็นของกำนัลที่มากพอจะทำให้เธอยอมเดินตามเขาขึ้นมาถึงบนห้องอย่างง่ายดายและกำลังอิงแอบแนบชิดกับเขาอยู่ในขณะนี้

“ชอบมากค่ะ” มือเรียวหยิบกระเป๋าสีชมพูสดมาลูบคลำอย่างพอใจก่อนหันหน้าไปจุ๊บเบาๆ ที่ปลายคางเป็นการให้รางวัล

“แค่นี้เองเหรอ ใบละตั้งหกหมื่นนะ” เอกสิทธิ์ดึงตัวเธอเข้ามากอดแต่หญิงสาวเอียงหลบแล้วถือโอกาสเบี่ยงตัวออกมาอย่างละมุนละม่อม

“พูดแบบนี้ เอกกำลังดูถูกเมย์นะคะ เหมือนกับว่าให้ของเมย์แล้วต้องการสิ่งตอบแทน” หญิงสาวแสร้งทำเป็นตัดพ้อจนเอกสิทธิ์ที่ไม่ทันเกมต้องลุกขึ้นมากอดปลอบ

“อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ ผมไม่เคยคิดนะ”

“ถ้าไม่คิด อย่างนั้นเราลงไปข้างล่างกันนะคะ เมย์อยากกินไอศกรีมจัง ใครๆ ก็บอกว่าร้านนี้ไอศกรีมอร่อยมาก” เมษากอดแขนเขาอย่างประจบ

เอกสิทธิ์ถอนหายใจยาว มองร่างบางในชุดกระโปรงสั้นเลยเข่าสลับกับเตียงนอนอย่างเสียดาย ที่คิดว่าง่ายกลับไม่ง่ายเสียแล้ว

“ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้า จำต้องเดินนำเธอออกไปจากห้อง ท่ามกลางสายตาขบขันของเมษา หญิงสาวไม่ลืมหยิบกระเป๋าติดมือลงมาด้วย พลางยิ้มเยาะในใจ

 เธอปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ผู้ชายกอดจูบก็จริงแต่ไม่คิดจะมอบพรมจารีให้ใครง่ายๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งค่าตัวเธอเทียบไม่ได้เลยกับกระเป๋าราคาไม่กี่หมื่น

17 ความคิดเห็น