พรหมลิขิต ขีดให้รัก อีบุ๊ก

ตอนที่ 21 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ม.ค. 60

“เสียงเอะอะอะไรกันแต่เช้าน่ะ” ข้าวฟ่างผลักประตูออกมาพลางหาวหวอดๆ ไปด้วย เสียงเอะอะตึงตังดังมาจากบ้านข้างๆ รบกวนการนอนของเธออย่างหนัก ทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดแท้ๆ ตั้งใจว่าจะนอนหลับให้เต็มอิ่ม เพราะเมื่อคืนนั่งทำโปรเจกต์จนเกือบสว่าง

“ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยคงมีคนมาเช่าใหม่” ใบเตยที่นั่งดูการ์ตูนอยู่ละสายตาจากหน้าจอแล้วหันมาตอบ เพราะเธอตื่นเช้าที่สุดในบ้าน มีหน้าที่ตระเตรียมอาหารเอาไว้รอท่าเพื่อนรักทั้งสองที่หากเป็นวันหยุดกว่าจะตื่นก็เกือบเที่ยง

“อะไรกัน วันก่อนก็มีคนเสียงดังเพราะย้ายออก วันนี้เสียงดังเพราะย้ายเข้า เจริญล่ะ” ข้าวฟ่างหน้าตูมเพราะหงุดหงิดที่นอนหลับไม่เต็มที่

“เดี๋ยวก็คงเสร็จแล้วล่ะ ฉันออกไปดูรอบหนึ่งแล้ว เห็นเหลือของไม่กี่อย่าง”

“ทีเราไม่เห็นต้องขนอะไรมาวุ่นวาย” หญิงสาวเบ้ปากเดินไปเปิดม่านเยี่ยมหน้าออกไปมอง “ผู้ชาย เฮ้อคงวุ่นวายตายเลย”

“ไม่มั้ง ต่างคนต่างอยู่ คงไม่มีอะไร”

“ว่าได้เหรอ อย่าให้ส่งเสียงดังรบกวน หรือกินเหล้าเมายาก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นฉันขอกลับบ้านดีกว่า” ข้าวฟ่างหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนอนไปหากแล้วกลับเปลี่ยนใจเดินไปเคาะประตูห้องนอนของมะนาวแทน

“อะไรกันยัยฟ่าง มาเคาะห้องฉันทำไมแต่เช้า แล้วนี่เสียงอะไร” มะนาวงัวเงียมาเปิดประตู ใบหน้าขาววอกไปด้วยครีมพอกหน้า

“มีคนใหม่ย้ายมา เสียงดังหนวกหู ห้องฉันใกล้บ้านหลังนั้น ฉันไปนอนห้องแกดีกว่า” คนพูดไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตเพราะถือวิสาสะเข้าไปทิ้งตัวลงนอนอีกด้านขวางจนมะนาวหาที่ว่างไม่ได้จึงเปลี่ยนใจลุกออกไปอาบน้ำแทน เพราะวันนี้ต้องออกไปถ่ายรูปเก็บข้อมูลที่อยุธยา

ราวๆ เกือบหนึ่งชั่วโมงมะนาวถึงได้แต่งตัวเสร็จ ในชุดทะมัดทะแมงแต่ก็ดูเรียบหรูออกมานอกห้อง ในคอคล้องด้วยกล้องถ่ายรูปราคาแพง

“จะไปแล้วเหรอ แน่ใจนะว่าไม่ให้ไปเป็นเพื่อน” ข้าวฟ่างที่ตื่นขึ้นพอดีเดินมาเกาะประตูถาม ผมเผ้ายังยุ่งเหยิงแต่ก็รู้สึกดีขึ้นที่ได้หลับต่ออีกนิด

“ไม่ต้องหรอกจ้ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะฉันมีคนไปเป็นเพื่อน ว่าแต่พวกเธอเถอะ ให้มันคืบหน้านะงานน่ะ” มะนาวทำหน้าเคร่งขรึมแม้จะรู้ดีว่าตัวเองต่างหากที่ทำงานช้ากว่าคนอื่น เพราะมักจะเบี้ยวออกไปกับบรรดาหนุ่มๆ ในสต็อกเสมอ

“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี จะเหลือก็แต่ภาพในส่วนของเธอนั่นแหละ ฉันเองก็จะเอาภาพที่ไปถ่ายมาเมื่อเดือนที่แล้วไปล้างที่มหาวิทยาลัย ” ข้าวฟ่างบอกขึ้น ในกลุ่มของเธอ มีเธอคนเดียวเท่านั้นที่ล้างรูปเป็น เพราะเคยชื่นชอบการถ่ายรูปด้วยฟิล์มเป็นพิเศษ จึงตามไปหัดกับพวกชมรมถ่ายรูปจนสามารถทำได้ดี

เดิมทีเธอตั้งใจจะเป็นคนออกไปถ่ายรูปเสียเอง แต่มะนาวขอทำงานนี้ เพราะคู่รักใหม่เป็นอาจารย์สอนถ่ายรูป ซึ่งคงจะดีกว่าที่เธอคิดจะถ่ายเองเป็นแน่

“งั้นก็คงเหลือเตยเฝ้าบ้านคนเดียวสิ” ใบเตยถอนหายใจ ใจจริงก็อยากไปกับมะนาวแต่ก็ไม่อยากจะไปเป็นก้างของมะนาวกับคนรักใหม่ แต่ครั้นจะไปกับข้าวฟ่างเธอก็กลัวห้องมืดที่ข้าวฟ่างต้องขลุกอยู่เป็นวันกว่าจะล้างรูปเสร็จ

“แหงล่ะจ้ะ เธอมีหน้าที่ต้องทำในส่วนที่เป็นรายงานให้เสร็จ เพราะเธอพิมพ์งานได้เร็วที่สุดและเป็นระเบียบเรียบร้อย ไปละนะ” มะนาวหยิกแก้มยุ้ยๆ ของใบเตยก่อนเดินสะบัดสะโพกออกไป ข้าวฟ่างเองก็ขอตัวออกไปอาบน้ำบ้าง ไม่ถึง 15 นาทีก็ออกมา

“เร็วกว่ามะนาวตั้ง 4 เท่า”

“ก็แหงล่ะ ฉันไม่ได้สวยเป็นนางงามเหมือนยัยมะนาวนี่ ที่จะเป็นสาวหลงเงานั่งมองตัวเองในกระจกอยู่ได้ตั้งชั่วโมง” ข้าวฟ่างบิดปากขึ้น ในมือมีกระดาษสำหรับอัดภาพม้วนใหญ่และกระเป๋าสะพายกล้อง แต่ไม่ลืมเดินไปเปิดตู้เย็นคว้านมและขนมยัดไปเต็มกระเป๋า

“ไม่กินข้าวก่อนเหรอ ทำข้าวผัดเอาไว้”

“ไม่ล่ะ เดี๋ยวแดดจะร้อน ผิวเสียแย่เลย” ข้าวฟ่างทำท่ากรีดกรายเลียนแบบมะนาวพร้อมกับเดินสะบัดสะโพกออกไปขึ้นรถมอเตอร์ไซค์คันเก่ง

 ใบเตยหัวเราะเบาๆ ตามหลังก่อนเดินไปทรุดตัวลงนั่งพิมพ์งานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายบ้าง

หญิงสาวนั่งทำงานง่วนอยู่อย่างมีสมาธิแต่ไม่นานก็มีเสียงเปิดเพลงลั่นมาจากข้างบ้าน

ใบเตยชะงักมือแล้วชะเง้อมองออกไปด้านนอก ตอนนี้พวกเขาหยุดขนของกันแล้วแต่เปลี่ยนมาเปิดเพลงดังลั่นแทน

เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามจดจ่อสมาธิให้อยู่กับงานตรงหน้าแต่ก็ทำไม่ได้ดั่งใจเพราะเสียงนั้นแทนที่จะเบาลงกลับดังขึ้นเรื่อยๆ

ใบเตยปิดหน้าคอมพิวเตอร์เอาไว้ เพราะเห็นว่าขืนทนนั่งต่อไปก็ไม่มีทางที่จะทำงานได้ สมาธิแตกกระเจิงไปตั้งแต่ที่เพื่อนบ้านของเธอเปิดเพลงร็อกเพลงต่อมาแล้ว แต่เพราะนิสัยเรียบร้อยและไม่เคยระรานใคร เธอจึงทนเงียบเฉยอยู่ และแอบภาวนาให้อีกฝ่ายเงียบเสียงลงบ้าง

 

+++ โหลดที่นี่ค่า

17 ความคิดเห็น