ม่านลวงซาตาน สนพ. สมาร์ทบุ๊ค

ตอนที่ 9 : สมหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    30 พ.ย. 59

คราวนี้หญิงสาวขืนตัวออกจากอ้อมกอดเขา ยิ้มเจื่อนเพราะไม่คิดว่าคนอย่างเธอจะต้องแต่งงานกับคนจนๆ อย่างเขาแต่ก็เออออห่อหมกไปก่อน

“จ้ะ”

“เย็นนี้เราไปฉลองกันนะเนตร วันนี้เนตรอยากกินอาหารร้านไหนบอกเลย”

“แน่ใจเหรอ ถ้าให้เนตรเลือกร้าน ระวังไม่มีเงินเติมน้ำมันรถนะ” หญิงสาวหัวเราะขึ้น ในใจคิดว่าสำหรับกวีแค่เข้าร้านอาหารธรรมดาก็หรูสุดแล้ว

“เต็มที่เลยสำหรับแฟนคนนี้ผมเลี้ยงได้อยู่แล้ว อย่างนั้นไปร้าน” กวีบอกชื่อร้านหนึ่งในโรงแรมหรู หญิงสาวตาโต ไม่อยากเชื่อหู

“แพงนะ”

“บอกแล้วไงว่าผมเลี้ยงเนตรได้” กวียืนยัน

เขาเองไม่ได้บอกใครแม้แต่ม่านดาว ว่าเขาเป็นลูกชายพฤกษ์ พีระดล เจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เขาไม่ได้ใช้นามสกุลพีระดล เพราะตอนเขาเกิดแม่ทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรง ท่านจึงไม่ยอมให้เขาใช้นามสกุลพ่อแต่ให้ใช้ของผู้เป็นตา มาตอนนี้แม่ต้องการให้เขากลับมาใช้นามสกุลพีระดลตามที่ควรจะเป็น แต่เขายังบ่ายเบี่ยงผัดผ่อนเรื่อยมา ดังนั้นคนภายนอกจึงไม่ได้นึกสงสัยเรื่องฐานะของเขา

เขาไม่อยากให้ใครคบหาเขาเพื่อหวังผลประโยชน์จึงเลือกที่จะปิดเรื่องนี้ต่อไปรวมทั้งนิลเนตรด้วย สำหรับเขาแล้วขอแค่รักกัน จะฐานะอย่างไรก็ไม่เห็นสำคัญ

“ก็ดี เย็นนี้มารับเนตรที่หอพักนะ เนตรจะแต่งตัวสวยๆ รอ” นิลเนตรพอใจ ถึงจะสงสัยว่ากวีจะเอาเงินจากไหนมาเลี้ยงอาหารร้านหรูๆ แพงๆ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของเธอ เขามีเงินพาไปก็พอแล้ว

 

ตอนที่ 4.

รักสมหวัง

านเลี้ยงเปิดตัวโครงการใหม่ของบริษัทในเครือ พีดี กรุ๊ป จัดขึ้นในโรงแรมในเครือตัวเอง มีแขกผู้หลักผู้ใหญ่มากมายมาร่วมงาน และทุกคนในบ้านพีระดลก็เข้ามาในงานพร้อมๆ กัน ยกเว้นก็แต่ศรีวรรณที่พฤกษ์กับคุณหญิงไม่ยินยอมให้มาด้วยแม้เจ้าตัวจะอ้างสิทธิการเป็นแม่ของศตายุก็ตาม

ทุกคนเข้ามาแสดงความยินดีกับศตายุ ที่ต่างก็คุ้นหน้าคุ้นตากันดีเพราะชายหนุ่มทำงานที่บริษัทก่อนหน้าจะเรียนจบปริญญาโทอย่างเป็นทางการ ทุกคนรู้แค่ว่าเขาเป็นลูกชายคนหนึ่งของพฤกษ์แต่ไม่มีใครกล้าซักไซ้ไล่เลียงว่าใครเป็นแม่ของศตายุ

“แบบนี้ก็พร้อมจะเป็นผู้บริหารหนุ่มไฟแรงอย่างเป็นทางการแล้วสิ” ผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งบอกยิ้มๆ ศตายุหัวเราะขึ้นแต่ก็ส่ายหน้า

“ผมขอเริ่มงานในตำแหน่งธรรมดาก่อนดีกว่าครับ ผมอยากให้ทุกคนยอมรับผมที่ความสามารถ ไม่ใช่เพราะผมเป็นลูกท่านประธาน”

“คนหนุ่มความคิดดี” คนถามพยักหน้าหงึกหงัก ทุกเสียงต่างชื่นชมแต่ศตายุจนกมลทิพย์หน้าตึงที่แทบไม่มีใครสนใจกวีเลยสักนิด

“กวี แกเห็นไหม เห็นอะไรไหม” กมลทิพย์ดึงแขนลูกชายไปอีกทาง เค้นเสียงลอดไรฟันถามขึ้นด้วยความเจ็บใจ “ทุกคนชื่นชมมันแต่กับแก จะหาคนมาถามไถ่สักนิดก็ไม่มี”

“ก็พี่ต้นเขาเก่งจริงๆ นี่ครับแม่ คนเก่งก็ต้องมีคนชมเป็นธรรมดา”

“อีกหน่อยคุณพ่อก็คงจะยกตำแหน่งประธานบริหารพีดี กรุ๊ปให้มัน”

“ก็ถูกแล้วนี่ครับแม่ ก็พี่ต้นเขาเป็นลูกชายคนโต คุณพ่อจะยกตำแหน่งนั้นให้ก็ไม่เห็นแปลก อีกอย่างแม่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบงานด้านนี้ แต่แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมสัญญาว่าจะทำให้แม่ภูมิใจให้ได้”

“ภูมิใจกับการที่แกมีความคิดอยากจะทำไร่ทำสวนนะเหรอ”

“เดี๋ยวนี้ทำไร่ทำสวนมันก็ไม่ได้แย่นะครับแม่ ทำดีๆ กลายเป็นมหาเศรษฐีก็มีถมไป และผมมั่นใจว่าผมเป็นหนึ่งในนั้น”

“แกมันความคิดไม่ได้เรื่อง ไม่ได้อย่างใจเลยสักอย่าง” กมลทิพย์เหนื่อยหน่ายใจที่จะพูด เพราะพูดกันมากี่ครั้งก็เข้าอีหรอบเดิม “ฉันไม่ยอมให้แกกลายเป็นชาวไร่ชาวสวนแล้วปล่อยให้ลูกนังศรีวรรณมีทุกอย่างเหนือแกหรอกนะ ฉันจะขัดขวางให้ถึงที่สุด”

“แม่ครับ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

271 ความคิดเห็น