ม่านลวงซาตาน สนพ. สมาร์ทบุ๊ค

ตอนที่ 86 : ยามรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    2 เม.ย. 60

ม่านดาวคลี่ยิ้มออกมาบางๆ ทั้งที่ยังหลับอยู่ แม้ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วแต่ความซ่านสุขยังไม่จางหายไปไหน ตรงข้ามกลับตลบอวลอยู่แม้กระทั่งในความฝัน หญิงสาววาดวงแขนมาโอบรัดหมอนข้างไว้แล้วซบหน้าลงไปหาเพราะคิดว่าเป็นเจ้าของร่างกำยำแต่สัมผัสที่แตกต่างนั่นทำให้คิ้วเรียวขยับย่น

ประตูเปิดเข้ามาก่อนที่เธอจะทันได้ลืมตาขึ้นมามอง ข้างเตียงไหวยวบเมื่อกวีนั่งลงข้างๆ วางถาดอาหารลงบนโต๊ะแล้วจูบไปบนปากอิ่มที่ลืมตาขึ้นมามองเขาด้วยอาการขัดเขิน

“ตื่นได้แล้วแม่แมวเซา”

“ก็ตื่นอยู่นี่ไง”

“หิวไหม ทำอาหารเช้ามาให้”

“หอมจัง” หญิงสาวบอกแล้วยันตัวลุกขึ้น ผ้าห่มที่แค่คลุมหน้าอกเอาไว้เมื่อคืนร่วงมากองที่เอว เจ้าของร่างตาโตตะครุบผ้ามาแต่กวีไวกว่าคว้าผ้าได้แล้วโยนออกไปไกล

“ไม่ใส่แล้วสวยกว่า”

“กวี ตาบ้า!” ม่านดาวยกมือมาปิดหน้าอกแต่ท่อนล่างกลับเปลือยเปล่า เธอละล้าละลังไม่รู้จะปิดตรงไหนก่อนดี “เอามานะ”

“ไม่ให้ ลงโทษที่ตื่นสาย” กวีตาเป็นประกายวับเมื่อมองร่างเปลือยเปล่าของม่านดาวที่พยายามหานั่นหานี่มาปิดให้วุ่นจนเขาต้องยกตัวเธอมานั่งตัก

“ปล่อยนะ โอ้ยอายจะแย่แล้ว” ม่านดาวทำหน้าจะร้องไห้ ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยแก้ผ้าต่อหน้าใครนอกจากตอนเด็กๆ เมื่อคืนนี้มันก็มืดสลัวไม่ได้โจ่งโล่งแจ้งแบบนี้

“เดี๋ยวปิดให้เองมา จะได้ปิดได้ทั้งท่อนบนท่อนล่าง” ไม่พูดเปล่าแต่กวีโอบฝ่ามือมาปิดหน้าอกเธอเอาไว้ซ้ำยังบีบเคล้าคลึงเล่นจนเธอแทบนั่งไม่อยู่ “ให้ปิดล่างให้ด้วยไหม”

“ตาบ้า”

“อะไรกันช่วยก็ยังบ่น ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ” ชายหนุ่มกระซิบตอบเสียงพร่า ขบเม้มเบาๆ มาบนติ่งหูนุ่ม ม่านดาวเกิดอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาว ช่องท้องมันเบาโหวง เหมือนมีผีเสื้อนับแสนกระพือปีกบินอยู่ในนั้น เสียงที่ห้ามเขาคราวนี้ดูอ่อนแรงไร้น้ำหนัก

“อย่าซี่”

“ก็ช่วยปิดให้ไง”

“ฮื้อนั่นเขาเรียกปิดที่ไหน โอ้ยขนลุกหมดแล้ว” ม่านดาวบ่นอุบเมื่อมือเขาขยับแรง ปากและจมูกซุกไซ้มาบนซอกคอ ทำให้อารมณ์วาบหวามที่ในเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เริ่มก่อตัวขึ้นมาช้าๆ “อื้อ

“อย่าดิ้นสิ”

“หิวแล้ว ทำอาหารมาให้กินไม่ใช่เหรอ พอได้แล้ว”

“ไข่ลวก” กวีบอกยิ่งทำให้คนฟังหน้าแดง

“ปล่อยซี่ จะได้ไปกิน”

“พลังงานยังมีเหลือไว้ใช้หมดก่อนค่อยกลับไปกินนะ” กวีดันตัวม่านดาวให้กลับไปนอนบนเตียง หญิงสาวผวาเฮือกเมื่อเขาก็ถอดเสื้อผ้าตัวเองออกไปเหมือนกัน

“จะจำทำอะไร” หญิงสาวถามคำถามที่ดูโง่เง่าที่สุดออกไป เธอกับเขาไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้น จะทำอะไรได้ นอกจาก

ฮื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

271 ความคิดเห็น

  1. #222 อาละวาก (@wasana191281) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 11:25
    น่ารักเชียวกวี หื่นๆๆๆ
    #222
    0
  2. #221 Flower Me (@suraya06) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 09:29
    ฟินค่ะ  

    #221
    0
  3. #220 ploy_aphinya (@ploy_aphinya) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 23:46
    กวีหื่นอ่าาาชอบๆๆ5555
    #220
    0
  4. #219 triratpay (@triratpay) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 22:59
    รอค่ะๆๆๆ
    #219
    0