ม่านลวงซาตาน สนพ. สมาร์ทบุ๊ค

ตอนที่ 76 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 มี.ค. 60

ม่านดาวแอบจองตั๋วเครื่องบินได้เที่ยวบินเดียวกับกวี ตอนที่คนงานขับรถไปส่งเขาที่สนามบิน เธอให้มาลีบอกกับเขาว่าเธอมีธุระด่วนกับเพื่อนที่เชียงใหม่ไม่ได้ไปส่งเขาด้วยแต่ความจริงเธอไปถึงก่อนเขาและขึ้นมานั่งบนเครื่องในเวลาไล่เลี่ยกับเขาแต่เธอสวมวิกผมสีทอง สวมแว่นกันแดดแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด

 กวีที่มัวแต่ร้อนใจเรื่องแม่จึงไม่ทันสังเกตว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้านหลังก็คือม่านดาวคนที่เขาพยายามโทรศัพท์ถึงเธออยู่หลายหนก่อนขึ้นเครื่อง

หลังลงจากเครื่องก็มีรถมารับรับกวีที่สนามบิน หญิงสาวรีบเรียกแท็กซี่ให้ตามไปแต่ขับออกมาไกลจนแท็กซี่เริ่มบ่น “มันไกลแล้วนะคุณ ออกนอกเมืองแล้วด้วย”

“หนูเหมาค่ะพี่ ไปส่งหนูหน่อยนะคะ”

“ก็ได้ครับ” แท็กซี่บอก ตาเหลือบมองมิเตอร์ ม่านดาวเปิดดูกระเป๋า ในนั้นมีเงินอยู่หลายพันก็ได้แต่หวังว่ากวีจะไม่พาเธอออกไปไกลนัก

“ไปไหนของเขานะ”

“น่าจะไปนนทบุรีนะครับ” คนขับรถบอก ม่านดาวทำหน้าครุ่นคิด

“ก็ไหนว่าไปกรุงเทพฯ”

หญิงสาวว้าวุ่นใจ นั่งรถเกือบสามชั่วโมงจึงเห็นเขาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง บ้านใหญ่และหรูมากซ้ำนามสกุลที่ติดอยู่หน้าประตูบ้านก็ทำให้เธออึ้งๆ

บ้านนาฎฤดี

ม่านดาวจ่ายเงินให้แท็กซี่ซึ่งกินเงินเธอไปมากพอดู เธอเห็นเขาเข้าไปในบ้านหลังนั้นอยู่นานแล้ว ส่วนเธอได้แต่ยืนตากแดดจนแสบแขนไปหมด ครู่ใหญ่สาวใช้คนหนึ่งจึงออกมาจากบ้านเพื่อไปซื้อของ เธอจึงรีบเข้ามาซักถาม

“พี่คะ ผู้ชายที่เข้าไปเมื่อกี้นี้เป็นอะไรกับเจ้าของบ้านคะ” เธอถามเพราะนามสกุลของเขาตรงกับป้ายที่ติดหน้าประตู

“อ้อคุณกวี เป็นหลานชายเจ้าของบ้าน”

“หลานชาย”

“ใช่ ขอตัวก่อนนะ จะต้องออกไปตลาด ลูกสาวท่านเกิดอยากกินอะไรที่ในตู้เย็นไม่มี” สาวใช้บ้านคุณพลเทพอดบ่นไม่ได้

 ม่านดาวพยักหน้ารับ อีกเรื่องแล้วที่กวีหลอกเธอที่นอกจากเขาจะเป็นเจ้าของไร่ทิพย์แล้วยังเป็นหลานชายของเศรษฐี มีอะไรอีกนะที่เขาโกหกเธอ

 

กวีนั่งเผชิญหน้ากับกมลทิพย์ที่มองจ้องเขาไม่วางตา เขาไม่ได้กลับบ้านพีระดลมาสิบวันแต่เขาดูคล้ำลงไปมากเกินกว่าที่จะบอกว่าขอมาพักผ่อนหลังเรียนจบสักเดือนถึงจะเข้าไปทำงานที่พีดี กรุ๊ป

“ไปไหนมา”

“บ้านเพื่อนครับแม่”

“แกมีเพื่อนที่นี่?”

“ก็

กมลทิพย์มองจ้องลูกชายอย่างจับผิด กวียิ้มสู้ แต่กมลทิพย์เดินมาสำรวจตามเนื้อตัว นอกจากหน้าเขาจะคล้ำกว่าเดิมแล้ว ข้อมือยังมีรอยขีดข่วน มือก็ด้านเหมือนคนทำงานหนัก

“ถอดเสื้อแขนยาวนั่นซิ”

“ถอดทำไมครับแม่”

“แม่บอกให้ถอด” กมลทิพย์เสียงเข้ม พอกวีถอดเสื้อออกมาก็ค้นตามกระเป๋าเสื้อเขาแล้วดึงเศษตั๋วเครื่องบินออกมา กวาดสายตามองครู่หนึ่งจึงมองจ้องตาเขา “ตั๋วเครื่องบินกรุงเทพฯ เชียงใหม่วันนี้”

“เอ่อ

กมลทิพย์กำตั๋วนั่นแน่นจนยับคามือ หายใจหอบจนชายหนุ่มต้องเข้ามาประคอง

“แม่ครับ”

“บอกฉันมา บอกฉันมา!” กมลทิพย์กรี๊ดลั่น อาการหอบเพราะโรคเครียดมีมากขึ้นจนคุณพลเทพกับกวีตกใจ “บอกมา”

“บอกแม่เขาไปเถอะกวี มันไม่มีประโยชน์ที่จะมาปิดบัง”

“ครับแม่ ผมยอมแพ้แล้ว”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

271 ความคิดเห็น