ม่านลวงซาตาน สนพ. สมาร์ทบุ๊ค

ตอนที่ 7 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    26 พ.ย. 59

“ใช่ นี่ไปอ้อนวอนตั้งนานนะกว่าเจ้าของจะขายให้ รถคันนี้เป็นรถเก่าของพ่อเขา อยากเก็บไว้เป็นที่ระลึกแต่ก็เดือดร้อนเรื่องเงิน”

“รถเก่าๆ เนี่ยนะถึงกับไปอ้อนวอน” นิลเนตรเบ้ปาก

“เนตรไม่รู้อะไร นี่มันรถยุโรปรุ่น” ม่านดาวพูดไม่ทันจบดี หนุ่มหล่อคนหนึ่งก็เดินผ่านเข้ามาแล้วโบกมือให้ หญิงสาวฉีกยิ้มกว้าง “บุญ”

กวีมุ่นคิ้ว มองสีหน้าดีอกดีใจของม่านดาวก็นึกได้ว่าเขาพนันอะไรกับเธอเอาไว้

“อ้อ” ชายหนุ่มลากเสียงยาว เห็นม่านดาวตรงเข้าไปเกาะแขนผู้ชายคนนั้นอย่างสนิทสนม นิลเนตรเองก็ขยับมาชิดกวีแล้วกระซิบถาม

“ใครน่ะกวี”

“แฟนม่านละมั้ง”

“แฟน? ม่านเนี่ยนะ” นิลเนตรมองหน้าเจ้าของแขนที่ม่านดาวกอดอยู่ ผู้ชายคนนี้หน้าตาดีมาก ติดจะเจ้าสำอางไม่ได้เหมาะกับผู้หญิงขาลุยอย่างม่านดาวเลยสักนิด

“ทุกคน นี่บุญทวี แฟนฉัน” ม่านดาวฉีกยิ้มแนะนำ บุญทวีส่งยิ้มให้ทั้งคู่แต่มากเป็นพิเศษเมื่อหันมาหากวีที่ยืนขมวดคิ้วมองจ้องอีกฝ่ายเขม็ง จนม่านดาวต้องกระทุ้งศอกเตือนสติเพื่อนแล้วเค้นเสียงลอดไรฟันบอก “แกอย่าลืมตัวสินังบริทนีย์ แกเป็นแฟนฉัน”

เท่านั้นบุญทวีก็เปลี่ยนท่าที แต่กวีก็จ้องเอาๆ จนคนถูกจ้องหน้าแดง

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” บุญทวีเก๊กเสียง

“ผมว่าเราต้องเคยเจอกันมาก่อนแน่ๆ”

“หืม?” บุญทวีเลิกคิ้วแล้วจ้องหน้ากวีตอบบ้างแล้วใบหน้าก็ค่อยๆ เผือดสีลง หันมามองม่านดาวที่สาธยายความรักจอมปลอมเจื้อยแจ้ว

“ฉันกับบุญคบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว แต่ฉันไม่ได้บอกใคร บุญเขาเรียนคนละมหาวิทยาลัย ช่วงนี้ฝึกงานก็เลยไม่ค่อยได้เจอกัน แต่บุญเขาดี๊ดีนะ ไม่เคยวอกแวก ไม่เคยมีข่าวกับผู้หญิงที่ไหนมาเข้าหู” ม่านดาวช้อนสายตาวิบวับขึ้นมองคู่รักกำมะลอในขณะที่กวีแอบลอบยิ้ม

“นังม่าน เพลาๆ หน่อย” บุญทวีก้มหน้าลงมาเตือนแต่ม่านดาวยังเจื้อยแจ้ว

“เราสองคนรักกันม๊ากมาก หลังเรียนจบก็จะแต่งงานกันทันที นี่ไง” หญิงสาวโชว์แหวนบนนิ้วนางข้างซ้าย แหวนหมั้นฉัน”

“ว้าว” กวีทำหน้าตื่นเต้นแต่ก็หลุดหัวเราะออกมา นิลเนตรหันมาตีคนข้างกาย

“ขำอะไรกวี”

“เปล่าสักหน่อย ก็แค่ขำ” ชายหนุ่มยิ้มทั้งปากทั้งตา ม่านดาวมองด้วยสายตาขุ่นขวาง

“ไม่เชื่อหรือไง”

“เชื่อสิ เชื่อว่าเธอกับคุณบุญทวีรักกันม๊ากมาก” ชายหนุ่มลากเสียงยาวแล้วเดินมาตบไหล่บุญทวี “ดีใจด้วยนะบุญ ไม่ยักรู้ว่าแกเปลี่ยนรสนิยม”

สีหน้ายิ้มๆ ของม่านดาวค่อยๆ เจื่อนลง น้ำลายในคอขมปร่า เสียงชักแกว่งๆ

 “ระรู้จักกันเหรอ”

“ฉันกับบุญทวีเคยเรียนประถมด้วยกันจนเรียนจบก็เลยแยกย้ายกัน บุญมันเคยจีบฉันแต่เผอิญจีบไม่ติด ไม่ได้เจอกันสิบปี ไม่คิดเลยนะว่า” กวีกลั้นยิ้มๆ

 ม่านดาวอายจนหน้าแดง คว้ารายงานบนโต๊ะได้ก็เดินแกมวิ่งหนีไปอีกทาง

“เฮ้ยนังม่าน” บุญทวีลืมตัวหลุดเสียงแหลมขึ้นมาทันที “รอก๊อน นังม่าน”

นิลเนตรมองตามด้วยสีหน้างงๆ ในขณะที่กวีหัวเราะงอหาย ไม่ยอมไขข้อข้องใจให้นิลเนตรได้รู้

“กวี หัวเราะอะไรเล่า”

“เปล่า แค่รู้สึกว่าแฟนม่านเขาน่ารักดี” กวีบอกแล้วก็หัวเราะออกมาจนน้ำตาเล็ด ไม่คิดเลยว่าม่านดาวจะกลัวเสียหน้าจนถึงขั้นทำแบบนี้



+++ ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ 



+++ เอาคลิปถวิลหาอดีตมาฝาก ใครเคยทำ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

271 ความคิดเห็น