ม่านลวงซาตาน สนพ. สมาร์ทบุ๊ค

ตอนที่ 21 : ความลับที่ถูกเปิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    4 ม.ค. 60

ม่านดาวโทรศัพท์ถึงกวีหลายสิบสายแต่เพราะชายหนุ่มยังจมอยู่กับความเศร้าเล่นกีตาร์คนเดียวหลังระเบียงบ้านเงียบๆ จึงไม่ได้ยิน เขาฟุบหลับอยู่ตรงนั้นจนถึงหกโมงเช้า พอกลับเข้ามาอีกทีก็ตกใจกับจำนวนมิสคอลจากม่านดาวจึงรีบโทรกลับ

“ว่าไงม่าน โทรมาเกือบห้าสิบสาย เป็นอะไรอีก”

“นายนะสิที่เป็น อีตาบ้า”

“อะไร มาให้พรกันแต่เช้า”

“ตอนนี้อยู่ที่ไหน บอกมาตรงๆ ห้ามปิด”

“เชียงใหม่ไง เมื่อวานก็บอกไปแล้ว”

“แต่ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้รีบกลับมาทำงาน ฉันโทรหาเนตรแล้วนะ เขาบอกว่าเจอนายที่ไร่ที่เชียงใหม่แล้วก็จะอยู่ต่ออีกหลายวัน”

“ใช่” กวีตอบเนือยๆ สมองยังไม่อยากรับรู้อะไรมากนัก

 “นี่ฉันรู้นะกวีว่านายไม่ชอบทำงานบริษัท ชอบทำไร่ทำสวนแต่ว่านายต้องรับผิดชอบตรงนี้ให้เสร็จก่อน เอาไว้ให้เรียนจบแล้ว รับปริญญาแล้วก็ค่อยไปทำไร่ที่นั่นก็ได้นี่นา”

“ฉันมีงานด่วนต้องทำที่ไร่ทิพย์จริงๆ ตอนนี้ยังกลับไม่ได้ บอกแล้วไงว่าคุยกับทางพีดี กรุ๊ปแล้ว เขาอนุญาต อีกอย่างลืมไปแล้วหรือไงว่ายังอยู่ในช่วงวันหยุด” กวีแก้ตัว แต่คราวนี้ม่านดาวคิ้วขมวด

“นายอยู่ที่ไหนนะ”

“ไร่ทิพย์”

“เฮ้ย” หญิงสาวอุทานดังลั่นจนกวีต้องยกโทรศัพท์ออกมานอกหู

“อะไรของเธอ ร้องซะตกอกตกใจ”

“ก็สถานีโทรทัศน์ที่ฉันทำอยู่นะสิ มันมีรายการที่ต้องไปถ่ายทำที่ไร่ทิพย์ ฉันก็ต้องตามพี่ก้องไปทำงานที่นั่นด้วย”

“เฮ้ย จริงดิ” กวีทำหน้าตื่นเต้น ก็เพราะมีรายการจะมาถ่ายทำที่ไร่เขานี่แหละ มันทำให้เขาต้องขาดงานที่พีดี กรุ๊ปจนโดนพ่อบนหูชาแล้วชาอีก “อย่างงั้นเราก็จะได้เจอกันนะสิ”

“อยากหรือเปล่าล่ะ”

“ก็ต้องอยากอยู่แล้วสิ เราเป็นเพื่อนสนิทกันนี่นา”

“อือ” ม่านดาวหน้าหมองลง สำหรับเธอแล้วก็คงเป็นได้มากที่สุดแค่นั้นเอง “เดี๋ยวเจอกันนะ เอาอะไรจากกรุงเทพฯ ไหม จะเอาไปฝาก”

“มีอะไรนำเสนอล่ะ”

“ก็อยากได้อะไรล่ะ ที่นั่นหนาวมากหรือเปล่า จะได้หาซื้อผ้าพันคอกับเสื้อกันหนาวมาให้”

“นี่ ม่าน” กวีหัวเราะขำ “ที่นี่เชียงใหม่นะ ไม่ใช่เมืองกันดารที่ไหน ผ้าพันคอ เสื้อกันหนาวที่กาดในเมืองมีเยอะแยะ ถูกกว่าที่กรุงเทพฯ อีก”

“ก็ได้ๆ งั้นเอาของกินไหม น้าลีกลับบ้านนอกมา ได้น้ำพริกมาหลายกระปุก”

“ที่นี่ภาคเหนือ น้ำพริกกับไส้อั่วมีให้กิน”

“เออ ลืม” หญิงสาวหัวเราะแห้งๆ กวีหัวเราะตามแล้วหยุดไปพักใหญ่จึงบอก

“ม่าน ขอบใจมากนะ”

“ฉันก็จะเอาไปอยู่แล้วไง ก็จะติดกระเป๋าไปเผื่อๆ”

“จะอะไรก็ช่างเถอะ แต่ก็ขอบใจมากที่นึกถึง เอาไว้เจอกันนะ ขอตัวออกไปทำงานก่อน ไปสายเดี๋ยวเขาพานไล่ออก” กวีบอกแล้ววางสายไป แต่ก็อดยิ้มกับโทรศัพท์ไม่ได้

 

นิลเนตรพยายามหลบหน้าหลบตากวี อยากจะกลับกรุงเทพฯ เสียวันนี้แต่พ่อไม่ยอม ขู่ว่าถ้าเธอกลับก่อนก็จะไม่ได้เงินสองหมื่นกลับไปด้วยทำให้เธอจำใจต้องอยู่ต่อ

หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่เจอกวีอยู่แถวนี้ เบื่อหน้าเขาเต็มทน เพราะอยากประชดแฟนเก่าแท้ๆ ถึงได้ตกปากรับคำรับรักกวีทั้งที่ไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับเขา

จริงอยู่ ในบรรดาผู้ชายที่มาชอบเธอทั้งหมด เธอชอบกวีมากที่สุดเพราะเขาหน้าตาดีมากกว่าใคร แล้วยังดีกับเธอเสมอต้นเสมอปลาย เคยดีกับเธออย่างไรก็ดีอย่างนั้น แต่ก็นั่นแหละ

นิลเนตรบิดปากขึ้น เด็ดดอกบานบุรีมาดอกหนึ่งแล้วกำแน่นจนมันช้ำอยู่ในมือ ความรักสำหรับเธอแล้วมันกินไม่ได้ ถ้าเธอแต่งงานกับกวีก็ต้องจมปลักอยู่ในไร่ในสวน แล้วเธอก็คงจะหนีเขาไปเพราะทนลำบากกัดก้อนเกลือกินไม่ไหวเหมือนที่แม่หนีพ่อไป ถึงตอนนั้นเขาจะยิ่งเสียใจ ให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ มันดีสำหรับกวีแล้ว

“เนตร” กวีตรงเข้ามาหา หญิงสาวตกใจ มองหน้ามองหลัง

“มาเงียบๆ นะกวี เดี๋ยวพ่อก็มาเห็นเข้า”

“ทำไมเราจะต้องหลบๆ ซ่อนๆ ขนาดนี้ด้วยเนตร ทำไมหรือว่าผมไม่ได้ร่ำรวย ไม่ได้มีเงินมากพอที่เนตรจะอวดพ่อ อวดใครๆ ได้ว่าผมเป็นแฟน”

ตอนแรกหญิงสาวจะแก้ตัวเหมือนอย่างที่เคยแก้ยามที่กวีพูดจาตัดพ้อเธอ แต่ครั้งนี้หญิงสาวเอาแต่เงียบจนเขาหงุดหงิด

 “ว่าไงละเนตร แก้ตัวมาสิ”

“เนตรไม่มีอะไรจะแก้ทั้งนั้น”



ฝากอีบุ๊กด้วยจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

271 ความคิดเห็น

  1. #243 Chariyaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 20:06
    กินวิตามินเยอะๆก็ดีนะ หลงรูป หลวภาพมายาที่เค้าสร้างไว้ก็แบบนี้แหละ ทีกับคนหวังดีกลับให้แค่เพื่อน หาผู้ใหม่ให้ม่านเถอะ
    #243
    0
  2. #11 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 03:06
    เฮ้อ อิตากวีเอ้ย จะออกจากปลักโคลนได้ยัง
    #11
    0