ม่านลวงซาตาน สนพ. สมาร์ทบุ๊ค

ตอนที่ 2 : ผู้ชนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    21 พ.ย. 59

“นังวรรณ แกไปได้แล้วก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” คุณหญิงชักทนไม่ไหว ศรีวรรณบิดปากเยาะๆ อุ้มลูกขึ้นมากระเตงแล้วหมุนตัวไปแต่กมลทิพย์ที่แทบจะลืมว่าตัวเองท้องแก่อุ้ยอ้ายเดินเข้ามาขวางไว้ สีหน้าที่ดูเย่อหยิ่งตลอดเวลาหวาดหวั่นชวนให้ศรีวรรณสะใจ

“เดี๋ยวก่อน”

“มีอะไรคะคุณผู้หญิง” ศรีวรรณยียวน “ดิฉันอยู่ตรงนี้นานนักไม่ได้หรอกนะคะ เพราะดิฉันถูกสั่งห้ามไม่ให้มาที่นี่มาตั้งแต่….

“ตั้งแต่อะไร”

“ก็ตั้งแต่คุณเข้ามาที่นี่นะสิคะ”

“นังศรีวรรณ!” คุณหญิงศกุนตลาเสียงเข้มแต่ศรีวรรณเพียงแค่หัวเราะหยันๆ กมลทิพย์เจ็บใจชี้นิ้วสั่นๆ มาหาแล้วตวาด

“แกเป็นเมียคุณพฤกษ์ใช่หรือเปล่า”

“อุ้ยตาย ดิฉันไม่กล้าอาจเอื้อมหรอกค่ะ” ศรีวรรณหัวเราะร่วนอย่างสะใจแล้วอุ้มลูกเดินหนี กมลทิพย์ขยับจะตามแต่นิ่วหน้าเพราะเกิดปวดท้อง

“โอ้ย”

“เป็นอะไรแม่ทิพย์” คุณหญิงกับอ่อนตรงเข้ามาประคอง อ่อนตาโตชี้นิ้วมายังหว่างขาของเจ้านาย น้ำหูน้ำตาไหลด้วยความกลัว

“นะน้ำค่ะ น้ำคร่ำ”

“ตายแล้วๆ ไปตามรถมาเร็วเข้า แม่ทิพย์จะคลอดลูก” คุณหญิงร้องเรียกคนรับใช้ให้วุ่น “นังอ่อนบอกใครก็ได้ตามพ่อพฤกษ์มาที”

ศรีวรรณหันมามองความโกลาหลข้างหลังแล้วบิดริมฝีปาก ดวงตาลุกโชนด้วยแรงแค้น

“ดี ขอให้ตายห่ากันทั้งแม่ทั้งลูก”

 

พฤกษ์หงุดหงิดจนไม่อยากกลับมาบ้านเมื่อกมลทิพย์ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ กวีลูกชายเลยนับตั้งแต่วันคลอดจนเดี๋ยวนี้เป็นเวลาสามเดือนแล้ว ซ้ำยังชวนทะเลาะตลอดเวลา ขุดเอาเรื่องศรีวรรณมาด่าว่าทั้งที่ตั้งแต่แต่งงานกับเธอเขาก็ไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับศรีวรรณอีก ทำให้เขาทนเปล่าเปลี่ยวไม่ไหวคว้าเอารักษิณา พนักงานในบริษัทมาเป็นเมียน้อยอีกคน

 รักษิณาเป็นคนอ่อนหวาน เอาใจเก่ง นอกจากนี้เธอยังมีลูกสาวให้เขาหนึ่งคน เขาให้ชื่อเด็กคนนั้นว่า สิตางค์

 

ตอนที่ 2.

ผู้ชนะ

ตายุในชุดครุยมหาวิทยาลัยดังกำลังยืนยิ้มแย้มแจ่มใสเคียงคู่กับพ่อแม่และย่า สีหน้าของศรีวรรณเปี่ยมไปด้วยความสุขเพราะลูกชายเธอเรียนจบปริญญาโทด้วยเกรดสูงสุดในชั้นปี คว้าเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาครอง ในขณะที่กวี ลูกชายของกมลทิพย์การเรียนไม่เอาไหน ที่เรียนผ่านมาได้ในแต่ละปีก็แบบถูไถ ให้ลองฝึกงานที่บริษัทดูก็ทำไม่ได้เรื่องจนโดนผู้ใหญ่ตำหนิก็หลายครั้งผิดกับศตายุที่ได้รับแต่เสียงชื่นชม

หลายปีมานี้เธอไม่ต้องขลุกอยู่แต่กับก้นครัวอีกต่อไป เพราะศตายุกลายเป็นที่ยอมรับของใครต่อใคร แม้ว่าเธอกับพฤกษ์จะไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันทางพฤตินัยอีก แต่คนในบ้านก็รับรู้ว่าเธอเป็นเมียอีกคนของพฤกษ์ อะไรมันจะสะใจเท่ากับการได้เห็นกมลทิพย์เหมือนคนบ้าเที่ยวระรานหาเรื่องผัวจนเขาไม่อยากกลับบ้าน ป่านนี้มันคงแทบคลั่งที่ลูกเธอได้ดีกว่า

เป็นจริงอย่างที่ศรีวรรณคาดเดาเอาไว้เพราะตอนนี้กวีกำลังถูกแม่โผเข้าทุบตีอย่างคนโมโหร้ายที่ลูกชายอย่างเขาทำอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจ

“แกเห็นไหม แกเห็นไหมว่าไอ้ลูกขี้ข้านั่นมันชูคอลากพ่อกับย่าแกไปถ่ายรูปรับปริญญา มันเรียนเก่ง สอบได้เกียรตินิยม แล้วแกผ่านบ้างไม่ผ่านบ้าง แกจะให้ฉันเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“แม่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบคณะที่พ่อให้เรียน” กวีปัดป้อง ล้มลงไปบนเตียงเพราะแรงผลักจึงยกหมอนมากัน “ถ้าแม่ไม่บังคับผมมันก็ไม่เป็นแบบนี้หรอกนะครับ”

“คณะที่แกอยากเรียน เกษตรนั่นนะเหรอ ทุเรศ” กมลทิพย์ตวาด “เป็นถึงทายาทของตระกูลพีระดล เป็นลูกชายของฉันแต่อยากไปเรียนเกษตรมาทำสวนทำไร่ แกมันบ้า”

“ก็บริษัทของเราก็มีพี่ต้นดูแลอยู่แล้วนี่ครับ พี่เขาก็ทำงานได้ดีด้วย”

“แกจะให้ไอ้ลูกขี้ข้ามาชุบมือเปิบสมบัติที่ควรจะเป็นของแกอย่างงั้นเหรอ” กมลทิพย์ออกแรงทุบหนักขึ้นกับความไม่ได้อย่างใจของลูกชาย

“แต่พี่ต้นก็เป็นลูกคุณพ่อคนหนึ่งเหมือนกันนะครับ แถมยังเป็นลูกชายคนโตด้วย ผมว่าแม่เลิกแบ่งแยกว่าใครเป็นลูกเมียไหนสักที ปล่อยวางซะบ้างเถอะครับ”

 “แกจะให้ฉันปล่อยวางทั้งที่นังศรีวรรณกับลูกมันอยู่ให้ฉันเห็นเต็มตามายี่สิบกว่าปีอย่างงั้นเหรอ” กมลทิพย์โวยวาย

“แต่พ่อกับน้าศรีวรรณเขาก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันนะครับ น้าศรีวรรณอยู่ที่นี่ก็เพราะเขาเป็นแม่พี่ต้น แม่ก็น่าจะพอใจ” ชายหนุ่มอ่อนอกอ่อนใจแต่พูดไปก็เหมือนกับฉายหนังซ้ำรอบ เพราะแม่ไม่เคยรับฟังอะไรนอกจากความคิดของตัวเอง เขาไม่ได้เข้าข้างพ่อแต่แม่เป็นของแม่แบบนี้ใครจะทนได้

“แกเป็นผู้ชายก็เข้าข้างกัน”

“ผมไม่ได้เข้าข้างใครครับแม่ แต่แม่เป็นแบบนี้ มัวแต่ระแวงน้าศรีวรรณ แม่ไม่คิดบ้างเหรอครับว่าพ่อเขาอาจจะเบื่อจนมีคนอื่น”

“แกว่าไงนะ” กมลทิพย์ซวนเซ กวีตกใจรีบตรงเข้ามาประคอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

271 ความคิดเห็น