ม่านลวงซาตาน สนพ. สมาร์ทบุ๊ค

ตอนที่ 19 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 ธ.ค. 59

“นาย? นายที่ทำไร่ทำสวนเนี่ยนะ ขอแสดงความเสียใจล่วงหน้าด้วยนะพ่อ ฉันไม่เอา” หญิงสาวสะบัดหน้าพรืด

 มนตรีโคลงศีรษะ เขาคงหมดหวังกันละงานนี้ ถึงนิลเนตรจะเกิดถูกใจนายของเขาเข้า แต่นายก็คงไม่เอาผู้หญิงจับจดอย่างนิลเนตรเป็นเมียแน่ เห้อลูกหนอลูก

เมื่อมาถึงในไร่ หนุ่มๆ ชาวไร่พอรู้ว่าลูกสาวคนสวยจากกรุงเทพฯ ของหัวหน้าคนงานจะมาที่นี่ก็แอบเมียงมอง พอเห็นก็ผิวปากแซวแต่หญิงสาวตวาดแว๊ด

 “เงียบเลยนะ อย่างพวกแกน่ะ ฉันไม่เอาหรอก”

“ดุจริงโว้ย” หนุ่มๆ หน้าจ๋อยไปตามๆ กัน มนตรีจึงถลึงตาใส่ลูกสาว

“น้อยๆ หน่อยนังเนตร เดี๋ยวพวกมันโกรธขึ้นมาก็โดนฉุดไปทำเมียหรอก”

“ก็จริงนี่พ่อ ทำมาแซว ตัวเองเป็นแค่คนงานในไร่” หญิงสาวเบ้ปาก มนตรีจึงหันมาจ้องลูกสาว สายตาดุดัน

“พ่อแกก็คนงานในไร่นี้”

หญิงสาวหน้าเสียเมื่อเห็นพ่อทำท่าจะโกรธจริงจึงหันมากอดแขนประจบ เพราะกลัวพ่อจะโกรธจนไม่ให้เงินสองหมื่นที่ขอไว้

“โธ่พ่อจ๋า ฉันก็พูดไปอย่างนั้นเอง อย่าน้อยใจสิ  ไปพักดีกว่า ฉันนั่งรถมาตั้งแต่เมื่อคืน เหนื่อยจะแย่แล้ว นะ

“ยังพักไม่ได้ ข้าจะพาไปไหว้นาย”

“โอ้ย ไปเมื่อไหร่ก็ได้ นายของพ่อไม่หนีไปไหนหรอก”

“แต่แกมาอยู่ที่นี่ ในฐานะผู้อาศัยก็ต้องบอกเจ้าของบ้าน” มนตรีมองดุ เอากระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องให้แล้วเดินนำหญิงสาวไปยังบ้านหลังงามขนาดกะทัดรัดที่กวีพักอยู่ แต่แม่มวล คนดูแลบ้านบอกว่าชายหนุ่มออกไปดูคนงานคัดเกรดสตอเบอรี่ยังไม่กลับเข้ามา ทำให้หญิงสาวยังไม่ได้พบกับเจ้าของไร่

หลังนอนพักไปตื่นหนึ่ง นิลเนตรจึงออกมาเดินเล่นแถวๆ บ้าน นายของพ่อ เห็นคุยนักคุยหนาว่าหล่อมาก อยากจะเห็นเหมือนกัน

 

กวีกลับเข้าบ้านด้วยรถมอเตอร์ไซค์ของคนงาน เพราะไอ้รถคันเก่งของเขาเกิดทรยศหักหลังสตาร์ตไม่ติด จนคนงานต้องลากมันไปเข้าอู่ให้ ตัวเขาจึงยืมมอเตอร์ไซค์คนงานมา เนื้อตัวมอมแมมเพราะมุดเข้าไปซ่อมรถอยู่นับชั่วโมง เขาเดินปาดเหงื่อเข้ามาแล้วชะงักกับใครบางคนที่ยืนดมดอกไม้อยู่หน้าบันไดทางขึ้นบ้านแต่หญิงสาวหันหลังให้จึงไม่เห็นหน้า แต่รูปร่างคุ้นตาเหลือเกิน เหมือน

เสียงฝีเท้าคนเดินมาทำให้นิลเนตรหันกลับมามอง พอเห็นว่าใครเดินเข้ามาเธอก็ตกใจพอๆ กับกวีเองก็มองหญิงสาวอย่างคาดไม่ถึง

“เนตร!

“กวี มาทำอะไรที่นี่” หญิงสาวถามแล้วมองสภาพของชายหนุ่ม “อ้ออย่าบอกนะว่าที่บอกว่าจะกลับบ้าน บ้านของกวีอยู่ที่นี่หรอกเหรอ”

“ครับ” ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง กำลังจะบอกว่าบ้านสวยตรงหน้าคือบ้านเขาเองแต่หญิงสาวมองสภาพมอมแมมของเขาแล้วตอบเสียเอง

“พ่อแม่กวีคงเป็นคนงานที่นี่สินะ”

“ก็” ชายหนุ่มเห็นสีหน้าแปลกๆ ของนิลเนตร จากที่คิดจะบอกว่าเขาเป็นเจ้าของไร่ทิพย์จึงพยักหน้ารับ “ใช่ครับ ผมทำงานที่นี่แล้วเนตรล่ะ”

“เนตรมาหาพ่อ”

“มาหาพ่อ นี่อย่าบอกนะว่าเนตรกับน้ามนตรีเป็น

“พ่อเนตรเอง”

“นี่เนตรเป็นลูกสาวน้ามนตรีเองหรอกเหรอ โธ่เอ๊ย คนกันเองแท้ๆ” ชายหนุ่มทำหน้าแปลกใจ เพราะเห็นหญิงสาวใช้ชีวิตหรูหรา ข้าวของเครื่องใช้แบรนด์เนมทั้งนั้น ไม่คิดว่าเธอจะเป็นลูกสาวหัวหน้าคนงานที่เงินเดือนก็ไม่ได้สูงอะไรมากนัก “ผมไม่รู้มาก่อนเลย”

นิลเนตรพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ เพราะเธอเองก็ไม่อยากจะให้ใครซักถามเกี่ยวกับพ่อผู้ไม่มีอะไรให้เธอภาคภูมิใจเลยสักอย่าง

“ผมดีใจจังที่เนตรมาที่นี่ แล้วนี่เนตรจะพักอยู่ที่นี่กี่วัน”

“สองคืน มะรืนก็กลับแล้ว กวีล่ะ”

“ก็คงอยู่นานหน่อย ต้องทำงานแทนในส่วนของตาน่ะ” เขาตอบทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว

“แล้วงานที่พีดี กรุ๊ปล่ะ”

“ก็ขออนุญาตหัวหน้าแผนกแล้ว ตาผมเขาติดปัญหานิดหน่อยก็เลยให้ผมมาทำหน้าที่แทน ที่ไร่ยุ่งๆ” เขาบอกหญิงสาวมองเขาอีกครั้งจึงบิดปากขึ้น

“คงจะอย่างนั้นสินะ สภาพดูไม่ได้เลย” นิลเนตรเริ่มรับไม่ได้กับสภาพของกวี แค่เธอมีพ่อเป็นหัวหน้าคนงานก็แย่พอแล้ว นี่ยังจะต้องคบหาลูกคนงานเป็นแฟน งานนี้ไม่ไหวจะรับ เธอคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องตัดปัญหาทุกอย่าง เลิกกับกวีให้เร็วที่สุด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

271 ความคิดเห็น

  1. #241 Chariyaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 19:37
    พ่อที่ไม่มีอะไรให้เธอภูมิใจ แต่ก็สามารถส่งเสียให้เธอเรียนสูงๆได้นะ แถมยังตามใจประคบประหงมยังกับไข่ในหินอีกด้วย
    #241
    0
  2. #175 แอล (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:32
    เออแกรีบตัดพระเอกโง่ๆออกไปจากชีวิตแกเลยหลงรักคนแบบนางไปได้ยังไง ตาสว่างสักทีคิดว่สจะโง่งมจนมีลูเต้ากัน
    #175
    0
  3. #25 น้ำตาลสายไหม (@pavineeaui) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 12:20
    บอกเลิกเลยสิ กวีจะได้ไปมองคนอื่นเสียที
    #25
    0
  4. #7 somluck (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 10:16
    ขอให้กวีตาสว่างสักทีเถอะค่ะไรท์
    #7
    0