ม่านลวงซาตาน สนพ. สมาร์ทบุ๊ค

ตอนที่ 15 : หวั่นไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,936
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    13 ธ.ค. 59

ากาศหนาวๆ ยามเช้าทำให้ม่านดาวพลิกตัวตื่น เธอสะดุ้งเมื่อเห็นว่าตัวเองขยับมาจนหน้าชิดกับหน้าของกวี ซ้ำยังดึงแขนอีกข้างของเขาเข้ามากอด ตัวเขาเองก็ส่งยิ้มมาให้

 “หลับสบายไหม”

หญิงสาวหน้าแดงรีบผละตัวลุกขึ้น กวีจึงลุกนั่งตามแล้วบิดตัวด้วยความเมื่อยขบพลางบ่น

 “นอนสบายอยู่คนเดียว ไม่ขอบคุณสักคำ”

“ก็ที่ฉันต้องมานอนกลางดิน กินกลางทรายอยู่เนี่ยมันเพราะใครกันล่ะ”

“โอเคๆ ผมผิดเองครับคุณม่านดาว อย่างนั้นผมขอเลี้ยงโจ๊กร้อนๆ เจ้าเด็ดก่อนไปมหาลัยเป็นการตอบแทน ผมยอมเลี้ยงจนหมดตัวเลย ตกลงไหมครับ”

“แค่นี้?”

“เอ๊า แล้วจะเอาอะไรล่ะ”

“ยังไม่บอก เอาไว้คิดออกแล้วจะบอกอีกที ตอนนี้ไปกันเถอะ เดี๋ยวน้าลีรู้ว่าฉันไม่กลับบ้านทั้งคืนละก็ มีหวังบังคับให้นายพาแม่มาขอฉันแน่”

“โอ๊ย งั้นรีบเลยครับคุณม่านดาว”

หญิงสาวสะบัดค้อนให้เมื่อกวีคว้าแขนเธอเดินเร็วๆ จนขาเธอแทบจะขวิดทำให้เธอนึกหมั่นไส้

“ไม่ต้องกลัวฉันจับนายแต่งงานขนาดนั้นหรอกย่ะ ต่อให้นายทำฉันท้องฉันก็ไม่ให้นายต้องรับผิดชอบหรอก” หญิงสาวกระแทกเสียงใส่

“พูดดีไปเถอะ เดี๋ยวก็ทำให้ท้องจริงๆ ซะนี่”

“แหวะ อย่างกับใครเขาจะยอมง่ายๆ ถึงฉันจะไม่ได้คบใครก็ไม่ได้หมายถึงไม่มีใครเอานะยะ” ม่านดาวเบ้ปาก กวีหัวเราะขำ เมื่อเดินมาถึงรถมอเตอร์ไซค์ชายหนุ่มจึงบอก

“ฉันไปส่งเอง”

“ไม่เอา ฉันเอารถมาเอง”

“งั้นเจอกันที่ร้านโจ๊กหน้าซอยนี้นะ”

“ก็ได้” หญิงสาวบอกแล้วขับมอเตอร์ไซค์ออกไปก่อน ชายหนุ่มมองตามหลังไป ความอึดอัดเหมือนมีอะไรมาทับหัวเอาไว้ตลอดเวลาคลายลงไปมาก

“ขอบคุณนะม่าน” กวีพึมพำตามหลัง

 

ม่านดาวกับกวีแวะร้านโจ๊กปลาเจ้าเด็ดไม่ไกลจากสวนสาธารณะ หญิงสาวกินไปสองถ้วยกะเอาให้คุ้ม นานๆ มีคนเลี้ยงเสียทีจนคนเลี้ยงแอบบ่น

“ผู้หญิงอะไรกินจุชะมัด”

“นานๆ มีคนเลี้ยงก็ต้องกินให้เต็มคราบ ขอใส่ถุงให้ด้วยนะ จะเอาไปฝากน้าลี” หญิงสาวยักคิ้วให้แล้วก้มหน้าก้มตากิน แต่กวีทำหน้าเสีย ม่านดาวเงยหน้ามามองพอดี “ทำไม เลี้ยงโจ๊กแค่สองสามชามต้องทำหน้าเหมือนถูกตีหัวเลยหรือไง งั้นส่วนของน้าลีฉันจ่ายเองก็ได้ย่ะ”

ชายหนุ่มยังคงส่งยิ้มจืดเจื่อนมาให้แล้วยกมือไหว้

“มาไหว้ฉันทำไม” เธอถาม ชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้น

“สวัสดีครับน้าลี”

“นะน้าลีเหรอ” หญิงสาวหันขวับไปมองข้างหลัง หน้าตาบูดบึ้งของน้าสาวทำให้เธอสะดุ้ง หน้าเสียขึ้นมาเช่นเดียวกัน

“ตอนนี้เพิ่งหกโมงเช้า เราสองคนนัดกันแต่เช้าขนาดนี้เลยเหรอ” มาลีถาม มองหน้าทั้งคู่อย่างจับผิด มองเขม็งมาทางม่านดาวที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“คือเอ่อ

“ปกติเราไม่เคยทำอ้ำอึ้งแบบนี้ มีอะไรปิดบังน้าอยู่ม่านดาว หรือว่าไม่ได้นัดกันออกมาแต่หายไปด้วยกันตั้งแต่เมื่อคืน” มาลีเสียงเข้ม

“ม่านอธิบายได้นะคะน้าลี มันไม่ใช่แบบที่น้าลีคิดสักนิดเดียวค่ะ” ม่านดาวเขย่าแขนน้าสาวทำหน้าร้อนใจ ชายหนุ่มจึงรีบบอก

“เป็นความผิดของผมเองครับน้าลี ผมเป็นคนขอให้ม่านมาอยู่เป็นเพื่อนเองครับ”

“มาอยู่เป็นเพื่อน ทำไมเราจะต้องให้ม่านดาวไปอยู่เป็นเพื่อนทั้งคืนจนเช้า”

“เอ่อ” ชายหนุ่มอึกอัก

“ตามน้าไปที่บ้าน เรามีเรื่องต้องคุยกัน” มาลีบอกเสร็จก็ตวัดสายตามองหลานสาว สายตาที่มองคล้ายผิดหวังแล้วเดินไปขึ้นรถแท็กซี่ออกไปก่อน กวีเห็นหญิงสาวยังหน้าซีดจึงบีบมือปลอบใจ

“เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

“อืม” ม่านดาวพยักหน้า หมดอารมณ์จะกินต่อ “งั้นไปเถอะ”

 


+++ ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ



มีคลิปทำของจิ๋วมาฝากค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

271 ความคิดเห็น

  1. #4 โบว์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 11:40
    ทีมม่าน พร้อมติดตั้ง 55555
    #4
    0