ม่านลวงซาตาน สนพ. สมาร์ทบุ๊ค

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    20 พ.ย. 59

ายในบริเวณสนามกว้างของบ้าน พีระดล เช้าวันนี้มีรถราวิ่งเข้ามาหลายคันจนเกือบเต็มพื้นที่ ผู้คนคึกคักเพราะเป็นงานแต่งงานของ พฤกษ์ พีระดล บุตรชายคนเดียวของคุณหญิงศกุนตลา เศรษฐีนีผู้ร่ำรวยที่สุดในละแวกนี้กับกมลทิพย์ ลูกสาวนายพลพลเทพ นาฎฤดี

เสียงดนตรีในจังหวะไทยซึ้งๆ ดังขึ้นขับกล่อมไปทั่วบ้านกลบเสียงร้องคร่ำครวญของศรีวรรณ ที่ถูกขังเอาไว้ภายในห้องหนึ่งในเรือนรับใช้ด้านหลัง หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นมือก็ทุบไปบนประตูที่ใส่กลอนแน่นหนาเอาไว้จากด้านนอกปากก็ตะโกนไปด้วย

“ปล่อย ปล่อยฉัน!

เสียงดนตรีจากในงานยังดังแว่วมาเข้าหู ศรีวรรณร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดหัวใจ น้ำตาไหลพราก เธอร้องไห้อยู่แบบนี้มาหลายวันแต่จนป่านนี้น้ำตาก็ยังไม่หยุดไหล กี่วันแล้วที่เธอถูกขังอยู่ในนี้….

หญิงสาวซบใบหน้าไปกับท่อนแขนตัวเองแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น เจ็บปวดใจกับคำสัญญาของผู้ชายที่ตอนนี้กำลังนั่งเป็นเจ้าบ่าวเคียงคู่กับผู้หญิงคนอื่น เขามีให้แค่คำบอกรักแต่ไม่เคยดิ้นรนเพื่อผู้หญิงที่เขาบอกว่ารักดังแก้วตาดวงใจ

ศรีวรรณรู้สึกปวดร้าวกับประโยคนี้ โดยเฉพาะเมื่อเสียงเด็กชาย ศตายุ ลูกชายวัยสองเดือนของเธอกำลังแผดเสียงร้องไห้จ้าทำให้ภวังค์ความคิดของเธอหยุดลง รีบคลานเข้าไปอุ้มลูกน้อยมาแนบอกและจัดการให้ดูดนม แววตาที่มองดูลูกชายอ่อนโยนแต่พักเดียวก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว

“ฉันจะเลี้ยงศตายุให้เก่งและดีกว่าลูกของแกนังกมลทิพย์ ลูกชายฉันจะต้องได้รับการยอมรับจากคนในตระกูลพีระดล”

มลทิพย์หยัดกายขึ้นค่อนข้างลำบากเพราะตอนนี้ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที อ่อน สาวใช้คู่ใจเห็นอย่างนั้นจึงรีบเข้ามาประคอง

“ไหวไหมคะคุณ”

“ช่วยประคองฉันที” เธอบอกแต่คิ้วยังขมวดเมื่อมองผ่านประตูไปเห็นเด็กชายคนหนึ่งวิ่งเล่นอยู่หน้าบ้านชนคุณหญิงศกุนตลาเกือบล้มแต่ฝ่ายนั้นนอกจากไม่ดุแล้วยังสั่งสาวใช้ให้หาขนมมาให้ มันผิดวิสัยแม่สามีของเธอมากเกินไป

“อ่อน เด็กนั่นใคร ฉันเห็นหลายหนแล้วนะ”

“อ้อลูกนังศรีวรรณค่ะ มันเป็นผู้ช่วยคนครัว ได้ยินว่ามันสติไม่ค่อยดี คุณหญิงก็เลยไม่ค่อยให้มันออกมาสุงสิงแถวตึกใหญ่ค่ะ”

“งั้นเหรอแต่ท่าทางคุณแม่เอ็นดูลูกของมันมากนะ”

“อ่อนก็ว่าอย่างงั้นแหละค่ะ  เมื่อวานท่านก็ให้คนเอาขนมที่ท่านซื้อมาให้ไปตั้งเยอะนะคะ คนอย่างคุณหญิง เอ่อ” อ่อนยกมือมาปิดปากตัวเองแล้วยิ้มเจื่อน “ขอโทษค่ะ”

“ช่างเถอะ ช่วยประคองฉันออกไปหน้าบ้านที” กมลทิพย์สั่ง และเมื่อเดินไปถึงเป็นจังหวะที่ศตายุวิ่งไล่ลูกโป่งมาถึงและชนเธอเกือบล้มดีที่มีอ่อนเป็นหลักยึด

“ว้าย คุณทิพย์”

“แม่ทิพย์” คุณหญิงศกุนตลาตกใจรีบเข้ามาหาแต่กมลทิพย์ตาวาววับกระชากตัวศตายุมาแล้วบีบแขนแน่นจนเด็กชายหน้านิ่ว

“เจ็บ”

“แกเจ็บแต่ฉันเกือบล้ม ถ้าลูกฉันเป็นอะไรขึ้นมาจะว่ายังไง ไอ้เด็กบ้านี่” กมลทิพย์โกรธจัดเพราะเป็นห่วงลูกตัวเองจนลืมคิดไปว่าคู่กรณีเป็นเด็ก “คิดว่าตัวแกมีค่าแค่ไหนฮะ

“ใจเย็นก่อนแม่ทิพย์ นั่นเด็กนะ”

“อะไรคะคุณแม่ ทำไมคุณแม่เข้าข้างไอ้เด็กนี่จัง มันเป็นญาติฝ่ายไหนของคุณแม่กันคะ เมื่อกี้มันเกือบชนทิพย์ล้มนะคะ” กมลทิพย์โวยวายแล้วผลักศตายุจนล้มด้วยความลืมตัว เพราะโกรธที่เด็กชายเกือบจะทำให้เธอและลูกในท้องเกิดอันตราย

เสียงโวยวายนั้นดังแว่วมาเข้าหูศรีวรรณที่รีบวางผักในมือแล้ววิ่งออกไปทันที ทันได้เห็นว่าลูกชายโดนรังแกคนเป็นแม่จึงพร้อมที่จะกางปีกปกป้อง

“อย่านะ อย่าทำอะไรลูกฉัน!” ศรีวรรณเข้ามาขวางก่อนที่กมลทิพย์จะทำร้ายลูกชายเธออีกซ้ำสอง “อย่าแตะต้องศตายุ”

“ศรีวรรณ พาลูกของแกกลับไปในครัว ที่ของแกไม่ใช่ที่นี่” คุณหญิงศกุนตลาเสียงกร้าวแม้ว่าตอนที่ศตายุโดนผลักจนล้มหัวอกคนเป็นย่าเกือบจะอดใจวิ่งไปอุ้มขึ้นมาไม่ได้

“ดิฉันก็ไม่อยากจะมาเหยียบตึกใหญ่นักหรอกค่ะ ถ้าไม่จำเป็น” ศรีวรรณเสียงห้วน ท่าทางหยิ่งผยองนั่นทำให้กมลทิพย์เฉลียวใจ หญิงสาวพินิจพิจารณาอีกฝ่าย ศรีวรรณเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง แม้ว่าจะดูทรุดโทรมเพราะไม่ได้รับการแต่งเติม แต่รูปร่างหน้าตาก็ยังผิดแผกไปจากคนรับใช้คนอื่น ซ้ำยังไม่มีท่าทางเกรงกลัวคุณหญิงศกุนตลาทั้งที่ตัวเองเป็นแค่คนรับใช้

“อย่ากำเริบให้มันมากนักนะนังศรีวรรณ อย่าลืมว่าบ้านพีระดลคุ้มกะลาหัวแกอยู่”

“ดิฉันรู้ดีค่ะและสำนึกอยู่เสมอว่าข้าวแกงที่รดหัวอยู่ทุกวันเป็นข้างของตระกูลพีระดล บอกแล้วยังไงคะว่าถ้าไม่จำเป็น เราสองแม่ลูกก็ไม่มาที่นี่หรอก”

“แกนี่มัน

“มันเป็นใครคะคุณแม่ ท่าทางจองหอง” กมลทิพย์มองศรีวรรณที่มองจ้องตาเธออย่างชิงชังและแลเลยมาหาศตายุ จะว่าไปเด็กคนนี้หน้าตาช่างคุ้นเหลือเกิน เหมือนใคร

ศรีวรรณเห็นกมลทิพย์จ้องหน้าลูกชายเธออย่างสงสัยก็ยิ้มเยาะ คุกเข่าลงแล้วกอดปลอบเด็กชายที่ร้องไห้จ้าแล้วบอกเสียงไม่เบานัก

“แม่บอกแล้วใช่ไหมตาต้นว่าที่ของเรามันคือเรือนคนรับใช้ ไม่ใช่บนตึกใหญ่ ถึงแกจะคิดถึงพ่อแค่ไหนก็มาไม่ได้ แกมีแต่แม่คุ้มหัวแกอยู่ พ่อกับย่าแกน่ะเขาไม่สนใจไยดีแกหรอก”

“แกว่าอะไรนะ”

“นังวรรณ แกไปได้แล้วก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” คุณหญิงชักทนไม่ไหว ศรีวรรณบิดปากเยาะๆ อุ้มลูกขึ้นมากระเตงแล้วหมุนตัวไปแต่กมลทิพย์ที่แทบจะลืมว่าตัวเองท้องแก่อุ้ยอ้ายเดินเข้ามาขวางไว้ สีหน้าที่ดูเย่อหยิ่งตลอดเวลาหวาดหวั่นชวนให้ศรีวรรณสะใจ

“เดี๋ยวก่อน”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

271 ความคิดเห็น