เดิมพันรัก พันธะร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 45,896 Views

  • 42 Comments

  • 229 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,738

    Overall
    45,896

ตอนที่ 61 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    12 ก.พ. 62

“มันก็จริงนะ” จุรีถอนหายใจ “แต่ช่างเถอะวะ แค่นี้ก็บุญหล่นทับแล้ว”

“ไม่มีบุญหล่นทับอะไรทั้งนั้นแหละค่ะป้า มิตไม่ใช่ผู้หญิงของใครทั้งนั้น เรื่องระหว่างมิตกับคุณไรอัน ไม่มีทางเป็นไปได้ มิตไม่เคยคิดจะเป็นผู้หญิงของมาเฟียผู้หญิงของคนที่ทำงานนอกกฎหมาย” เสียงพูดของหญิงสาวขาดหายเมื่อประตูถูกผลักเข้ามา คนผลักหน้าตาบูดบึ้ง เพราะได้ยินสิ่งที่หญิงสาวพูดชัดเจน

สองแม่ลูกสะดุ้งสุดตัว รีบถอยออกไปยืนมุมห้อง สายตาเย็นเยียบนั้นทำให้ขนบนตัวของพวกเธอลุกชัน หนาวไปถึงสันหลังโดยเฉพาะร่างสูงเดินเข้ามาประชิดเตียง แม้แต่สมิดาเองยังหน้าเสีย

“เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ”

“คือฉัน

“ออกไปก่อน” มาเฟียหนุ่มหันมาหาสองแม่ลูก ที่ไม่รอให้บอกซ้ำสองก็รีบหลบออกไปทันที เมื่ออยู่กันตามลำพังดวงตาคมดุก็จ้องตาเธอดุดัน “เป็นผู้หญิงของฉันมันเลวร้ายมากนักเหรอ”

“ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่อย่างหวาดระแวง อีกอย่างฉันจะอยากหรือไม่อยากเป็นผู้หญิงชั่วคราวของคุณ มันสำคัญด้วยหรือคะ เพราะอีกไม่นานฉันก็ต้องหมดหน้าที่”

มือหนาแข็งแรงคว้าไหล่คนป่วยที่ตอนนี้ถอดสายน้ำเกลือออกไปจนหมดแล้ว บีบแน่นจนน้ำตาคลอเอ่อแต่ไม่ยอมร้องขอให้เขาปล่อย

“เธอต้องการแบบนั้นใช่ไหมสมิดา” มาเฟียหนุ่มเสียงเข้ม “ต้องการหมดหน้าที่ผู้หญิงของฉันเร็วๆ”

“ค่ะ เพราะฉันไม่เคยอยากได้ตำแหน่งนั้นเลย”

“ดีคนอย่างไรอัน เอเวอร์ตันไม่เคยบังคับผู้หญิงที่ไม่เต็มใจ อย่าคิดอยากเป็นทีหลังก็แล้วกันสมิดา เพราะไม่มีโอกาสสำหรับเธออีกแล้ว” คำพูดสุดท้ายมาพร้อมกับการที่ไรอันปล่อยมือจากหัวไหล่เธอ ร่างสูงหมุนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่หันกลับมามองคนบนเตียงที่ปล่อยให้น้ำตารินไหลออกมาเงียบๆ

หลังมาเฟียหนุ่มกลับออกไปแล้ว จุรีกับจิวลีรีบเข้ามาในห้อง ตกใจที่เห็นสมิดาซบใบหน้าลงกับฝ่ามือแล้วร้องไห้ราวคนกำลังจะขาดใจตาย แม้ไม่ถึงขั้นฟูมฟาย แต่อาการสะอื้นจนตัวโยนนั้นก็ทำให้ทั้งคู่พูดอะไรไม่ออก

“มิต” จุรีแตะมือมาบนหัวไหล่หลานสาว หญิงสาวจึงโผเข้ากอดผู้เป็นป้าแน่นๆ

“เขาไปแล้วค่ะ เขาไปแล้ว” หญิงสาวเผลอแสดงความอ่อนแอที่ไม่ต้องการให้ใครเห็นออกมา

 ตอนแรกคิดว่าจะทำใจได้ง่ายๆ แต่พอเขาจากไปจริงๆ แล้ว หัวใจเธอก็เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นปลิดออกไปแล้วโยนเล่น มันเจ็บปวดและทรมานจนนึกอยากย้อนเวลากลับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ อยากจะบอกเขาว่าเธอรักเขามากแค่ไหน แต่เธอก็รู้ดีว่ามันสายเกินไปแล้ว ผู้ชายอย่างเขาไม่มีวันกลับมาง้องอนผู้หญิงอย่างเธอ

หญิงสาวยังคงร้องไห้ ทั้งที่บอกกับตัวเองว่าวันใดวันหนึ่งก็ต้องเกิดเหตุการณ์นี้ ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องไป แต่น้ำตาก็ยังไม่หยุดไหล

“มิตแกพูดอะไรกับท่าน ทำไมท่านโกรธขนาดนั้น” จุรีทำหน้าหนักใจ ตอนที่ไรอันเปิดประตูห้องพักออกไป สีหน้า อาการของเขาเหมือนจะฆ่าคนได้

“มิตไม่ยอมเป็นผู้หญิงของเขา”

“โอ้ย แกบ้าไปแล้วนังมิต!” จิวลีเสียงแหลม นิ้วชี้ยาวจิ้มมาบนหน้าผากมน “มาเฟียนะแกเข้าใจคำว่ามาเฟียไหม การที่แกปฏิเสธเขา แกคิดว่าตัวแกจะโดนอะไรบ้าง อย่าว่าแต่แกเลย พวกเราก็ไม่รู้ว่าจะโดนหางเลขอะไรด้วยรึเปล่า นังน้องโง่”

++++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

0 ความคิดเห็น