เดิมพันรัก พันธะร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 49,927 Views

  • 44 Comments

  • 237 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,212

    Overall
    49,927

ตอนที่ 53 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1837
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    31 ม.ค. 62

“อ้วนแล้วนี่คะ”

“อ้วนที่ไหน แค่ลมพัดก็จะปลิวอยู่แล้ว ฉันชอบผู้หญิงมีน้ำมีนวล รู้ไหม” เขาบอก ไม่สนใจว่าจะมีบุคคลที่สามยืนฟังอยู่ด้วย และไม่สนด้วยว่าใบหน้าซีดๆ ของคนป่วยจะฉาดสีเข้มแค่ไหน

“คุณ!

“ทำไม ฉันพูดอะไรผิด” มาเฟียหนุ่มยังตีหน้าตาย ตักข้าวต้มร้อนๆ มาจ่อถึงปาก “ถ้ากินไม่หมดถ้วย ฉันจะลงโทษให้หนักเลย”

พยาบาลค่อยๆ เดินออกไปจากห้องนั้น เพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน

“ใครจะกินหมดคะ”

“งั้นจะช่วยกินครึ่งหนึ่ง” เขาบอกแล้วตักข้าวต้มเข้าปากตัวเองครึ่งช้อน อีกครึ่งช้อนก็ป้อนคนป่วย ดวงตาของเขาพราวระยับ เป็นประกายจ้าอย่างที่ทำให้เธอนึกอยากจะมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาป้อนคนป่วยและป้อนตัวเองจนในที่สุดข้าวต้มนั้นก็หมดชาม จากนั้นจึงป้อนยาและจัดให้เธอนอน

หญิงสาวต้องทำตามคำสั่งของไรอันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

“คุณไม่ไปทำงานหรือคะ”

“ก็กำลังทำอยู่นี่ไง” ชายหนุ่มเอนตัวกับพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสบายๆ มองจ้องหน้าคนป่วยที่ทำหน้าแปลกๆ แล้วอมยิ้ม

ยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นนักตั้งแต่ตอนที่แม่เขาตาย

“คะ?”

“เฝ้าเธอไง” เขาบอกง่ายๆ แล้วดึงหนังสือพิมพ์ฉบับภาษาอังกฤษที่พนักงานเอามาวางไว้ให้ตั้งแต่เช้าตรู่ขึ้นมาอ่าน

 สมิดามองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่ตั้งอกตั้งใจอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ออก รู้แต่ว่าไรอันช่างเป็นผู้ชายอารมณ์แปรปรวน เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย

หญิงสาวปิดเปลือกตาลง แต่เพราะนอนมาทั้งคืนแล้วจึงไม่รู้สึกง่วง เธอขยับตัวลุกและดูเหมือนชายหนุ่มจะลอบมองเธออยู่ตลอดจึงรู้แทบจะวินาทีที่เธอพยุงตัวขึ้น

“จะไปไหน”

“ฉันนอนอยู่บนเตียงทั้งวัน มันปวดหลังค่ะ อยากออกไปเดินยืดเส้นยืดสายแถวนี้หน่อย” เธอบอก เขาจึงลุกจากเก้าอี้มาช่วยพยุง

“ฉันจะพาไปเอง”

“แต่ว่า” สมิดาเกรงใจ แต่ไรอันก็เลื่อนเสาน้ำเกลือตามเธอมาด้วยและคอยประคองดุจกลัวว่าเธอจะล้มลงไปตรงหน้าเมื่อไหร่ก็ได้ เมื่อเปิดประตูห้องออกไป บอดีการ์ดสามคนที่เฝ้าอยู่หน้าห้องค้อมศีรษะให้เขาและเธอ ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าเธอเห็นชายสามคนนั้นมีท่าทางนอบน้อมต่อเธอเป็นพิเศษ

หญิงสาวมองไปรอบๆ ทางเดินภายในตึกจัดวางดอกไม้พลาสติกหลายมุมน่ามอง มีมุมอ่านหนังสือ จุดชมวิว จุดให้ญาตินั่ง แต่แปลกที่เธอไม่เห็นใครเลยนอกจากเจ้าหน้าที่ภายในเคาน์เตอร์พยาบาล

“ทำไมที่นี่เงียบจังคะ ฉันเคยมาเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาลนี้ คนเต็มตลอดเลย” หญิงสาวตั้งข้อสังเกต มาเฟียหนุ่มจึงบอก

“ฉันสั่งปิดชั้นเอง”

“คะ?” คิ้วเรียงเส้นสวยเลิกขึ้น

“อยากให้เธอได้พักผ่อน อีกอย่างคนพลุกพล่านเป็นปัญหาสำหรับฉัน” ไรอันบอกขึ้นแล้วแตะแขนเธอให้เดินต่อ ชีวิตของเขายากจะอยู่อย่างคนปกติได้ ไปไหนมาไหนจะต้องมีคนคอยตามประกบตลอดเวลา รวมทั้งคนที่จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขาด้วย

เขาพยายามแล้วพยายามไม่คิดอะไรกับเธอแล้ว แต่ก็ทำไม่ได้

“ไรอันคุณเหนื่อยไหมคะ” สมิดาถามขึ้น ไม่มองหน้าเขา แต่สายตาทอดมองผ่านกระจกใสที่มองทะลุไปเห็นสวนดอกไม้ของทางโรงพยาบาล

“หมายถึงอะไร”

“กับชีวิตที่ใช้อย่างคนปกติไม่ได้”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

0 ความคิดเห็น