เดิมพันรัก พันธะร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,886 Views

  • 41 Comments

  • 225 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    12,728

    Overall
    44,886

ตอนที่ 35 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1936
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    8 ม.ค. 62

“ปากเธอไปโดนอะไรมา”

“เอ่อ

นางแบบสาวผู้ลงมือหน้าเจื่อน กลัวสมิดาจะฟ้องไรอันเรื่องที่ถูกเธอตบหน้า ส่วนจุรีนั้นคันปากยิบๆ อยากจะบอกออกไปเหลือเกินด้วยความเจ็บใจว่าหลานสาวถูกผู้หญิงของเขารังแก

“ฉันถามว่าหน้าเธอไปโดนอะไรมา และต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้สมิดา” ไรอันคำรามคำถามลอดไรฟัน ตวัดตามามองนิโคลที่ถึงกับลุกขึ้นยืนตัวแข็งกับสายตาเย็นเยียบนั้น

“ฉันเดินชนประตูค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้นางแบบสาวพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธอเดินไปหาเขาแล้วแล้วหาจังหวะชวนเขากลับมาที่โต๊ะอาหาร

“เรื่องคนใช้เอาไวทีหลังเถอะค่ะ มาทานอาหารเช้าเถอะ จะได้รีบไปทำงาน นะคะ

ข้อมือแกร่งเปลี่ยนจากการแตะปลายนิ้วมาบนมุมปากของสมิดามาตวัดข้อมือเธอมากุมไว้แล้วลากตัวออกไป ร่างเล็กปลิวไปตามแรงฉุด ท่ามกลางสายตาคาดไม่ถึงของใครต่อใคร โดยเฉพาะนิโคลที่เพิ่งตั้งสติได้แล้ววิ่งตามเขาไป ปากก็ร้องตะโกน

“ไรอัน คุณจะไปไหน รอฉันด้วย”

นิโคลวิ่งตามไปแต่ชายหนุ่มจับตัวสมิดายัดเข้าไปในรถแล้วขับออกไปเองโดยไม่ใช้คนขับรถ สมิดายังอยู่ในอาการมึนงง จับต้นชนปลายไม่ถูก แต่เมื่อได้สติแล้วจึงรีบถาม

“จะไปไหนคะ”

เขาจอดรถเมื่อขับออกมาไกลพอสมควร ดวงตาของเขาดุดันน่ากลัวจนเธอรู้สึกขนลุก เมื่อเขาขยับมาใกล้ เธอก็ค่อยๆ กระเถิบตัวหนี เสียงที่ถามออกไปสั่นๆ

“จะทำอะไร”

อีกครั้งที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสมาบนมุมปากของเธอแผ่วเบา อ่อนโยนจนเธอต้องกะพริบตาปริบ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรเธอ

“ฝีมือนิโคลใช่ไหม”

หญิงสาวส่ายหน้า แต่ไม่ยอมสบตาด้วย เพราะเธอรู้ดีว่าตัวเองโกหกไม่เก่ง

เขากดปุ่มบางอย่างภายในรถยนต์หรู มีลิ้นชักเลื่อนออกมา ภายในนั้นมียาและอุปกรณ์ปฐมพยาบาลหลายอย่าง มือแกร่งหยิบสำลีมาชุบยาแล้วแปะลงมาให้แผ่วเบา สายตาที่เขามองมาบนแผลช่างอ่อนโยนจนสมิดาทำตัวไม่ถูก

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองเสี้ยวหน้าที่ตั้งอกตั้งใจทำแผลให้เธอด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่าเป็นอย่างไร รู้แต่ว่ามันทำให้ขอบตาของเธอร้อนผ่าว ไม่เคยมีใครสัมผัสเธอได้อ่อนโยนแบบนี้มาก่อน

สมิดาเบือนหน้าหนี แต่น้ำตากลับคลอเอ่อแล้วหล่นร่วงลงมาจนเขาชะงัก

“เจ็บมากเหรอ”

“เปล่า” หญิงสาวส่ายหน้า

เธอไม่อยากปล่อยความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็น แต่ก็อดไม่ได้ เพราะกำลังนึกถึงแม่ที่ทิ้งเธอไปตั้งแต่เธอยังเด็ก และพ่อก็ทำงานหนักจนไม่มีเวลาปกป้องดูแลเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่เคยถูกเพื่อนรังแก ปากเธอเคยแตกแบบนี้ เลือดออกแบบนี้แต่ไม่มีใครมีเวลาสนใจจะถามว่าเธอไปโดนอะไรมา

“ทำไมไม่สู้ ทำไมต้องให้คนอื่นรังแกเอาง่ายๆ ทีกับฉันเธออวดเก่งมากไม่ใช่เหรอ” เขาขยับมาใกล้ เท้าแขนกับประตูรถ ลมหายใจของเขาเป่ารดใบหน้าเธอให้ร้อนผ่าว นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่มองตอบมา เหมือนบรรจุด้วยไฟดวงใหญ่ร้อนแรงที่ทำให้เธอเกือบหลอมละลาย

ริมฝีปากได้รูป ขยับเข้ามาเรื่อยๆ ในที่สุดสิ่งที่เธอทั้งกลัว ทั้งหวาดหวั่นและรอคอยก็แนบลงมา จูบแผ่วเบาเหมือนผีเสื้อขยับปีกบินแล้วขยับออก

มันช่างอ่อนโยน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #29 new_surada (@new_surada) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 08:40
    เป็นห่วงน้องด้วย

    คนอ่านก็เขินๆไป ^//^
    #29
    0