เดิมพันรัก พันธะร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,886 Views

  • 41 Comments

  • 225 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    12,728

    Overall
    44,886

ตอนที่ 24 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1878
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61

“ฉันรอที่ห้องนะคะ ไม่ได้ล็อก คุณเปิดเข้าไปได้ตลอดเวลา”

ชายหนุ่มเพียงพยักหน้าแล้วเดินขึ้นบันไดไป นางแบบสาวมองตามด้วยสายตาละห้อย ทำอย่างไรหนอ เธอถึงจะเอาชนะใจผู้ชายเย็นชาอย่างเขาได้

 

ไรอันอาบน้ำเสร็จ สวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่ม แต่ยังไม่รู้สึกง่วง มีบางอย่างคอยรบกวนจิตใจเขาอยู่ตลอดเวลา นั่นก็คือใบหน้าดื้อรั้นของใครคนหนึ่ง และภาพที่เจ้าหล่อนเดินคนเดียวมืดๆ บนถนนที่ค่อนข้างเปลี่ยวเกินกว่าจะให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ และสวยมากมาเดินคนเดียวในยามวิกาลก็ปรากฏขึ้นในความคิด

ชายหนุ่มสบถในลำคอ เมื่อนึกถึงวาจาอวดดีของสมิดา

“น่าจะโดนฉุดให้เข็ด” เขาสบถอีกครั้ง แต่กลับผุดลุกขึ้นเดินกลับไปกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขรึม ดึงบุหรี่ในลิ้นชักกับไฟแช็กออกไปจุดสูบหน้าระเบียง ทอดสายตามองออกไปไกล

 

สมิดาพลิกนาฬิกาขึ้นมอง ระยะทางสามกิโลเมตร ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะใช้เวลาเดินนานมากขนาดนี้ เธอเริ่มนึกเสียใจขึ้นมาตงิดๆ ว่าน่าจะขึ้นรถไปกับไรอัน ยังไงก็ยังมีสหัยชัยนั่งไปด้วยพอให้อุ่นใจ แต่มาถึงตอนนี้จะไปคิดอะไรได้มากไปกว่าสั่งสองขาให้เดินต่อ อีกครึ่งกิโลเมตรเท่านั้นเอง

เธอมองออกไปเห็นแสงไฟจากคฤหาสน์เอเวอร์ตัน บ้านเธอห่างออกไปไม่มาก จึงเริ่มใจชื้นขึ้นมาหน่อย แรงฮึดเพิ่มพูนขึ้นเมื่อมองเห็นจุดมุ่งหมาย แต่แสงไฟที่พุ่งมาตรงหน้าทำให้หญิงสาวต้องยกมือขึ้นมาบังสายตาไว้ ใจหายวาบเพราะมองไม่ออกว่าเป็นรถใครจนกระทั่งไรอันเปิดประตูรถลงมายืนตรงหน้าเธอ

สมิดาหยุดเท้า หัวใจเต้นรัว ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหน ขยับหนีแต่มือหนาคว้าแขนเธอไว้แล้วลากออกไปขึ้นรถ หญิงสาวดิ้นหนี แต่แรงเท่าหนูอย่างเธอไม่อาจสู้ราชสีห์ได้อยู่ดี เธอไม่รู้จะทำอย่างไร ทั้งกลัว ทั้งหวาดหวั่นจึงก้มหน้าลงมางับไปบนท่อนแขนของเขาเต็มแรง แรงจนได้รับรสเค็มปร่าของเลือดในปาก เสียงมาเฟียหนุ่มร้องโอ้ยลั่นแล้วสะบัดแขนตัวเอง ดวงตาที่สะท้อนกับไฟหน้ารถทำให้หญิงสาวตกใจ ถอยกรูด เตรียมวิ่งหนีแต่ร่างสูงของเขาวิ่งกวด ไม่กี่ก้าวก็รวบเธอไว้ได้ทั้งตัว

สหัสชัยเปิดประตูรถลงมาเช่นกัน หัวใจเขาแทบหยุดเต้นตอนสมิดากัดแขนของไรอัน ยิ่งตอนเจ้านายไล่กวดเธอไป เขาก็ยิ่งไม่อยากนึกภาพสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้

“หาเรื่องตายจนได้นะครูมิต” เขามองตามร่างสูงที่ตวัดร่างเล็กขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมกอด ในขณะที่สมิดาทั้งร้องทั้งดิ้นทั้งถีบจนไรอันพาเธอมาถึงรถแล้วจับยัดเข้าไป แต่กระนั้นร่างเล็กยังไม่หมดฤทธิ์ พยายามจะเปิดประตูออกมาแต่ทำไม่สำเร็จ ไรอันจึงสั่งสหัสชัย

“กลับบ้าน”

“บ้านไหนครับท่าน” สหัสชัยคงจะเผลอถามคำถามโง่ๆ ออกไป ดวงตาวับวาวจากไรอันจึงส่งตรงมาหาเขา แต่เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้านายจะไปส่งสมิดาที่บ้าน หรือจะไปที่คฤหาสน์เอเวอร์ตัน

“ฉันบอกว่ากลับบ้าน”

“คครับ” สหัสชัยออกรถ แต่หญิงสาวตาโต หันมาทุบไปบนแผ่นอกกว้างของคนข้างๆ

“ไม่นะ จะทำอะไรฉัน ฉันไม่ไป”

สองข้อมือเล็กโดนรวบมากุมไว้ด้วยมือข้างเดียว ดวงตานั้นทำให้หญิงสาวตัวแข็งเหมือนถูกสาป ไม่กล้าพูด ไม่กล้าขัดขืนขึ้นมาอีก แต่ก็ทนได้เพียงพักเดียว

“ฉันไม่ไปนะ” หญิงสาวหลุดคำห้ามปรามออกมาแผ่วเบา

“แต่เธอเป็นคนรับใช้ของฉัน อย่าลืม”

“พรุ่งนี้เช้าฉันยังไม่ได้ขนของไปที่บ้านเอเวอร์ตัน เพราะฉะนั้นฉันยังไม่ใช่คนของคุณ ปล่อยฉันกลับบ้าน” หญิงสาวเผลอออกคำสั่ง แต่ไรอันให้ความสนใจกับเธอไว้แค่นั้น มือยังกุมมือเธอไว้แล้วอีกมือหยิบหนังสือที่เปิดอ่านค้างไว้ออกมาดูราวกับมันน่าสนใจนักหนาแต่คนตัวเล็กยังไม่ยอมหยุดปาก

“ปล่อยฉันนะคะ ป่านนี้ที่บ้านฉันคงเป็นห่วงมาก ฉันยังไม่ได้บอกพวกเขาว่าฉันต้องไปทำงานกับคุณ แล้วพ่อฉันคุณปล่อยท่านไปแล้วใช่ไหมคะ”

“หยุดพล่าม”


++ โหลดที่นี่ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #17 new_surada (@new_surada) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 07:43
    อ๊ากกกก ทำไมเราถึงเขินล่ะฮึ เขาแค่อุ้มขึ้นรถเอง ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ
    #17
    0