เดิมพันรัก พันธะร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 49,689 Views

  • 44 Comments

  • 240 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    974

    Overall
    49,689

ตอนที่ 12 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    24 พ.ย. 61

“จอด”

คำสั่งสั้นๆ แต่ทำให้สหัสชัยตกใจถึงกับเหยียบเบรกกะทันหัน ศีรษะของไรอันพุ่งไปข้างหน้าแม้เพียงน้อยนิด แต่สหัสชัยก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจราวกับว่าเขาได้ทำความผิดร้ายแรงถึงขั้นต้องรับโทษหนัก คนขับรถพ่วงดีกรีปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ กลืนน้ำลายขมปร่าลงคอกับสายตาเยียบเย็นเหมือนถังน้ำแข็งของไรอัน

“ขขอโทษครับ”

รถคันหลังจอดตามหลัง บอดีการ์ดสองนายลงจากรถมาด้วยสีหน้าระแวดระวังภัย แต่เมื่อเห็นร่างสูงในชุดสูทเนื้อดีลงจากรถแล้วก้าวขายาวๆ ตรงมายังร่างเล็กที่นั่งคุดคู้อยู่ใกล้พุ่มดอกดาวเรือง จึงขยับจะเดินตามแต่ชายหนุ่มโบกมือห้ามเอาไว้

 เสียงฝีเท้าที่เดินมาหยุดตรงหน้าทำให้หญิงสาวเงยดวงตาที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมามองเขา

ให้ตายเถอะ! เขาเกลียดผู้หญิงเจ้าน้ำตาที่สุด

“มิสเตอร์เอเวอร์ตัน” สมิดาขยับลุก เธอเรียกเขาอย่างเป็นทางการ เสียงของเธอทั้งสั่นทั้งเครือเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก โรงเรียนที่เธอกับเด็กๆ ช่วยกันสร้าง ช่วยกันทำ ใช้เวลากันเป็นสัปดาห์กว่าจะเป็นรูปเป็นร่าง เธอทุบกระปุกทุกบาททุกสตางค์ซื้อหนังสือ อุปกรณ์การเรียนทั้งหมด แต่ถูกคนของเขาเผาทำลายไปในพริบตาเดียวอย่างแล้งน้ำใจ

“คุณจะทำอะไรอีก” หญิงสาวพยายามข่มความกลัวย้อนถามขึ้น โจวานี่เธอว่าร้ายมากแล้ว ผู้ชายหน้าใสๆ คนนี้กลับร้ายยิ่งกว่า เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมห้องนอนของเขาถึงเต็มไปด้วยสีเทา

“อย่ามานั่งเกะกะแบบนี้ การที่เธอร้องไห้มันจะทำให้แขกของเกาะเราคิดว่าที่นี่เป็นแหล่งอาชญากร”

“คุณมันคนใจร้าย ป่าเถื่อนที่สุด”

สหัสชัยที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก สะดุ้ง พยายามขยิบตาให้กับสมิดาเพื่อให้หญิงสาวหยุดการต่อปากต่อคำกับชายผู้กุมอำนาจทั้งหมดของเกาะบาดไดแต่ทว่าหญิงสาวไม่ได้มองมาทางเขาเลยแม้แต่นิด

“ว่าไงนะ”

“คุณทำลายความหวังของเด็กๆ ทำลายโรงเรียนของพวกเขาได้ยังไงกัน” เธอย้อนถาม กำปั้นน้อยกำแน่น หากเป็นไปได้เธออยากชกหน้าหล่อๆ นั้นให้สุดแรง อยากจะรู้ว่าสีหน้าที่เหมือนฉาบน้ำแข็งเอาไว้ของเขาจะเปลี่ยนแปลงไปด้วยไหม

“นั่นนะเหรอโรงเรียน” เขาส่ายหน้า “ฉันคิดว่ามันเป็นกองขยะ”

หญิงสาวสะอึก ริมฝีปากของเธอเม้มแน่น คนที่ริเริ่มสร้างโรงเรียนขึ้นมาเจ็บเหมือนถูกกรีดหัวใจด้วยของมีคม กับสรรพนามที่เขาใช้เรียกโรงเรียนของเธอ

“คนที่ไม่เคยจน ไม่เคยขาดอย่างคุณไม่มีทางรู้”

ไรอันหน้าเข้ม “เธอกำลังสั่งสอนฉันอยู่เหรอ”

“เปล่าฉันไม่คิดบังอาจไปสั่งสอนมาเฟียไร้หัวใจอย่างคุณ เพราะรู้ดีว่าไม่มีประโยชน์”

“เธอ!” ชายหนุ่มคำราม เสียงของเขาเหมือนเสือร้ายถูกกระตุกหนวด ทำให้หญิงสาวเริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว แต่ห้ามปากเอาไว้ไม่ทันจริงๆ

“คคือ ฉันแค่หมายความว่าคนรวยอย่างคุณ ไม่เคยขาดแคลน ไม่เคยขาดการศึกษา เพราะโอกาสมันอยู่ในมือคุณ แต่เด็กๆ ที่นี่เขาไม่มีโอกาส เขาไม่ได้เรียนหนังสือ ที่นี่ไม่มีโรงเรียน ไม่มีความรู้ให้ไขว่คว้า นอกจากอบายมุขที่เต็มเกาะไปหมด” หญิงสาวพรั่งพรูสิ่งที่อยู่ในใจออกมา แต่ลืมไปว่าคนที่เธอยืนโต้ตอบปาวๆ ไม่ใช่ลูกศิษย์ตัวน้อยที่เธอจะสั่งสอนได้ แต่เป็นมาเฟียไร้หัวใจที่สามารถจับคอขาวๆ ของเธอหักได้โดยไม่รู้สึกอะไรเลย


+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

0 ความคิดเห็น