เดิมพันรัก พันธะร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 43,057 Views

  • 37 Comments

  • 224 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10,899

    Overall
    43,057

ตอนที่ 10 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    20 พ.ย. 61

“นังมิต เบาๆ สิวะ” จุรีตกใจ ยื่นมือมาปิดปากหลานสาวเอาไว้ หันรีหันขวาง โล่งใจที่ไม่เห็นไรอันลงมา เขาคงจะยังไม่ได้ยินเสียง “พวกแก มาช่วยกันลากนังมิตออกไป ฉันจะปิดปากมันไว้”

เหล่าสมาชิกให้ความร่วมมือโดยพร้อมเพรียงกัน เพราะกลัวตายเหมือนกัน ในนาทีถัดมาร่างเล็กของสมิดาจึงถูกกึ่งลากกึ่งดึงออกไปโดยมีป้าแท้ๆ เป็นคนปิดปากไว้

หญิงสาวดิ้นรน อย่างไรวันนี้ก็จะขอพบไรอัน เอเวอร์ตัน มาเฟียหน้าเลือดที่เห็นแต่ผลประโยชน์ส่วนตัวให้ได้

สมิดารวบรวมเรี่ยวแรงอันน้อยนิดแต่ด้วยใจฮึดสู้จึงสลัดตัวหลุดจากการเกาะกุมนั้นได้ พอปากเป็นอิสระหญิงสาวก็ส่งเสียงอ้อนวอน

“คุณไรอันคะ ได้โปรดอย่าทำลายโรงเรียนของพวกเด็กๆ เลยนะคะ”

“นังมิต!

จุรีตาเหลือก แทบจะทรุดตัวลงไปกับพื้นเมื่อประตูระเบียงกว้างของห้องนอนสีเทาเปิดออกมา ชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมหมิ่นเหม่อวดแผงอกและไรขนเซ็กซี่ เพราะขอบเสื้อคลุมแบะออกกว้างเผยซิกแพกหนั่นแน่นแข็งแรงชนิดที่ทำให้สาวน้อยผู้บังอาจเข้ามาอาละวาดหยุดมองด้วยสีหน้าคล้ายตื่นตะลึง

เธอคิดว่าตัวเองจะได้เห็นมาเฟียหน้าดุที่เต็มไปด้วยหนวดเครา หรืออะไรก็ได้ที่บ่งชี้ไปถึงความโหดร้ายป่าเถื่อนที่ซุกซ่อนเอาไว้เบื้องหลัง แต่สิ่งที่เห็น ไรอัน เอเวอร์ตัน ไม่ต่างจากนายแบบในนิตยสารระดับโลก แต่ดวงตาเหยี่ยวที่มองสบมายังตาเธอเหมือนมนตร์สะกดที่ทำให้เธอส่งเสียงไม่ออก โดยเฉพาะเมื่อเขาส่งเสียงดุดันลงมา

“ทำบ้าอะไรกัน!

“คคือ ต้องขอโทษด้วยค่ะท่าน ลหลานดิฉันเองค่ะ สติไม่ค่อยดี เดี๋ยวดิฉันจะให้คนลากตัวมันออกไปนะคะ ขอโทษที่รบกวนค่ะ” จุรีค้อมศีรษะลงต่ำแทบจะจดสะดือ รปภ.สองนายที่รักษาการณ์อยู่หน้าคฤหาสน์ เห็นว่าสมิดาเป็นหลานคุณแม่บ้าน ที่เคยเข้ามาช่วยทำความสะอาดอยู่หลายครั้งจึงยอมให้เข้ามา ไม่คิดเลยว่าจะเป็นตัวป่วนที่เกือบจะทำให้พวกเขาตกงาน จึงรีบวิ่งเข้ามาจับตัวสมิดาไว้

ชายหนุ่มตวัดสายตาคมดุมามองร่างเล็กที่กำลังจะโดนหิ้วปีกออกไปเพียงแค่ผ่านๆ ให้ความสนใจไว้แค่นั้นแต่เสียงทรงอำนาจตั้งใจบอกกับจุรีโดยตรง

“ถ้าปล่อยให้คนบ้ามาเพ่นพ่านอีกละก็ ฉันจะไล่ออกยกชุด”

คนบ้า

สมิดาดิ้นรน ปากก็ร้องตะโกนร้องขอ

“มิสเตอร์ไรอัน ได้โปรดเถอะค่ะ” หญิงสาวพยายามฝืนความกลัวมองสบไปยังดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาแล้วเริ่มต้นอ้อนวอน “อย่ารื้อโรงเรียนของเด็กๆ เลยนะคะ”

ไรอันมุ่นคิ้ว แล้วภาพคุ้นตาก็ผุดขึ้น หญิงสาวร่างเล็กในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มเป็นหัวหน้าพาเด็กๆ ลูกชาวบ้านวิ่งไปรอบๆ สองข้างทาง ภาพที่เขามองแล้วรู้สึกขัดตาและคิดว่ามันไม่เหมาะกับเกาะที่มีแต่นักธุรกิจกระเป๋าหนักเป็นอย่างยิ่ง

 ที่นี่คือเมืองสวรรค์ เป็นสถานที่ที่มีแต่ความสำราญ สบายตาสบายใจไม่ใช่มีเด็กๆ สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ท่าทางหิวโซวิ่งไปวิ่งมาให้เห็นแบบนี้

“เอะอะอะไรคะที่รัก” นางแบบสาวในชุดเสื้อคลุมหมิ่นเหม่พอกันกับชายหนุ่มเดินออกมายืนเคียงข้างเขา พอเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็มุ่นคิ้ว

“เอาตัวออกไป และหวังว่าวันนี้ฉันจะไม่เห็นเพิงโกโรโกโสนั่น”

“ไม่นะไม่นะคะ มันไม่ใช่เพิงโกโรโกโส แต่มันเป็นแหล่งรวมความรู้ของพวกเรา คนรวยๆ อย่างคุณไม่มีทางเข้าใจ” หญิงสาวโวยวาย สะบัดตัวให้หลุดจากมือรปภ. ร่างยักษ์ ปากก็พยายามชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดถึงเหตุผล ในขณะที่คนอื่นๆ ตกตะลึงกับการกระทำของเธอ

“นังมิต!” จุรีแทบอยากจะบ้า หากเป็นไปได้อยากจะแปลงร่างเป็นแมลงหวี่บินหนีไปจากสถานการณ์น่ากลัวตรงหน้าเสียเลย


+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

0 ความคิดเห็น