หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 98,735 Views

  • 74 Comments

  • 659 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,008

    Overall
    98,735

ตอนที่ 8 : อัพ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    22 พ.ย. 60

ร้อยตำรวจโทวริศ พงศธร รีบบึ่งรถมาหน้าโรงพยาบาลที่น้ำลินมาสัมภาษณ์งานทันทีที่หญิงสาวโทรหา ดีอกดีใจยิ่งกว่าถูกลอตเตอร์รี่รางวัลที่หนึ่งเสียอีกเพราะหญิงสาวที่ตัวเองหมายปองจะมาทำงานที่นี่ โรงพยาบาลกับโรงพักห่างกันแค่ไม่กี่สิบกิโลเมตร

จีบมาตั้งหลายปี ปีนี้ไม่ใจอ่อนก็ให้มันรู้ไป

เขาได้พบกับน้ำลิน สมัยเธอยังเป็นนักศึกษาฝึกงาน เขากลับบ้านเกิดที่เชียงใหม่แต่โชคไม่ดีติดหวัดมาจากหลานสาวจึงได้ไปโรงพยาบาลที่เธอฝึกงานอยู่ วันนั้นตกใจแทบตายที่รู้ว่าเข็มฉีดยาที่ปักไปบนสะโพกเขา เป็นการทดลองฉีดยาครั้งแรกของเธอ

เจ็บจนยากจะบรรยาย เห็นตัวเล็กๆ บางๆ แบบนั้นมือหนักเหลือเกิน

หลังจากกลับบ้านพร้อมด้วยยาถุงใหญ่ รอยยิ้มหวานจริงใจจากว่าที่พยาบาลสาวใจดีก็ติดตาตรึงใจเขามาจนถึงทุกวันนี้

“รอนานไหมจ๊ะ” เขาถามทันทีที่เห็นร่างบางสูงโปร่งในชุดฟอร์มพยาบาลเข้ารูปพอดีตัวยืนรออยู่หน้าโรงพยาบาล หญิงสาวส่ายหน้าแล้วขึ้นนั่งด้านข้างคนขับ หลังสัมภาษณ์งานและดูห้องพักเสร็จเธอก็โทรหาวริศ เพราะแสงทองมาสัมภาษณ์ไปก่อนหน้านี้และกลับบ้านเพื่อจัดเตรียมข้าวของย้ายมาอยู่หอพักที่ทางโรงพยาบาลจัดเอาไว้ให้ ใกล้และสะดวกกับอาชีพกินนอนไม่เป็นเวลาของเธอ

“พี่ดีใจมากเลยรู้ไหมที่รู้ว่าลินมาทำงานที่นี่ ตาซ้ายกระตุกทั้งวัน”

“เว่อร์ไปแล้วละค่ะ” น้ำลินหัวเราะเสียงใส นัยน์ตาระยับพราวส่งผลให้ใบหน้านั้นอ่อนใสยิ่งขึ้นไปอีก เหมือนเด็กมัธยมมากกว่าจะบอกว่าเรียนจบและกำลังจะได้ทำงานในตำแหน่งพยาบาลวิชาชีพ

 สองปีมาแล้วที่ร้อยโทวริศ พงศธร ตามขายขนมจีบแต่เขาก็ไม่มั่นใจเอาเสียเลย ว่าในตอนนี้เขาอยู่ในฐานะใดสำหรับเธอกันแน่ จะว่าไม่มีใจเธอก็ยอมไปไหนมาไหนกับเขา ทุกครั้งที่โทรหาหากว่างเธอก็ยอมรับสาย แต่จะว่ามีใจเธอก็ดูเฉยๆ จะถามก็ยังไม่กล้า ยังดีที่ยังไม่มีคู่แข่งที่ไหน

“พี่พูดจริงๆ นะต่อให้มีทองมากองท่วมหัวให้แลกกับการที่ลินมาทำงานใกล้ๆ พี่ก็ยอม” เขาบอกจริงจัง ทุกครั้งที่พูดก็บอกความนัยอย่างไม่รักษาท่าที

“พี่วริศสูงตั้งร้อยแปดสิบ ทองท่วมหัวพี่วริศหลายล้านนะคะนั่น” หญิงสาวเห็นเป็นเรื่องขบขันทำให้ชายหนุ่มทำหน้ายุ่งเป็นยุงตีกัน

ทุกครั้งที่เขาพูดจาสื่อความนัย น้ำลินมักเฉไฉทำเป็นพูดเล่นอยู่เสมอ บุคลิกของเธอดูยาก ไม่สัมผัสจะไม่รู้ว่าเธอเป็นคนอ่อนนอกแข็งใน

“เท่าไหร่พี่ก็แลก เพราะว่าพี่

“หิวจังค่ะ เมื่อเช้ากินข้าวต้มไปหน่อยเดียว” หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องทำให้เขาถอนหายใจ เธอไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาเลย

“จ้ะ”

ร้อยตำรวจโทวริศมองจับไปยังถนนเบื้องหน้าดุจตั้งอกตั้งใจนักหนาแต่แท้จริงแล้วเขาไม่มีสมาธิแม้แต่นิดเดียว น้ำลินใจแข็งเหลือเกิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

0 ความคิดเห็น