หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,897 Views

  • 74 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    427

    Overall
    99,897

ตอนที่ 62 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4997
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    18 ก.พ. 61

ขืนใจ

ในความเลื่อนลอย น้ำลินรู้สึกว่าคำคำนี้มันช่างห่างไกลจากความเป็นจริงเหลือเกิน เพราะร่างกายกำลังทรยศด้วยการบดเบียดทรวงอกเข้าหาริมฝีปากเขาแล้วมือก็เลื่อนมาขยุ้มเส้นผมเขาเอาไว้ ใบหน้าสวยส่ายไปมาบนหมอนคล้ายคนกึ่งหลับกึ่งตื่น กับความรู้สึกแปลกใหม่พิลาสล้ำที่กำลังแทรกซึมเข้ามาเล่นงานเธอทีละน้อยๆ จนไม่เหลือความเป็นตัวของตัวเอง

เนื้อตัวเกือบเปลือยของน้ำลินสั่นสะท้านด้วยความซ่านสยิว ทรวงอกเต่งตึงสะท้อนขึ้นลงตามแรงสะท้อนของการหายใจ ชุดสวยเลื่อนมาอยู่ที่ปลายเท้า หน้าอกเต่งตึงสัมผัสกับเนื้อหนั่นแน่นไร้อาภรณ์ใดๆ กางกั้น จูบร้อนแรงเรียกร้องเปลี่ยนเป็นหวานละมุนชวนเคลิ้มฝัน เรี่ยวแรงเหมือนถูกเขาดูดออกไปในทุกครั้งที่ลิ้นกระหวัดรัดรึง ดวงตาหญิงสาวหรี่ปรือกึ่งหลับกึ่งตื่นเหมือนคนละเมอ

ชายหนุ่มขยับตัวขึ้นมาเล็กน้อยแล้วก้มลงมองร่างอ่อนระทวยของน้ำลินอย่างพอใจ เรือนร่างที่เห็นในชุดแสนเชยหลวมโพกที่แท้ก็ซ่อนรูปสวยราวสลักด้วยช่างชำนาญการ

“สวย” สหรัฐ นฤเบศบดินทร์พึมพำอยู่กับเรือนร่างสะโอดสะองอย่างหลงใหล สายใยพิศวาสตรงเข้าเล่นงานจนปวดหนึบไปทั่วร่าง ต่อให้โลกถล่มทะลายลงตรงหน้าเขาก็ไม่อาจฉุดรั้งความต้องการของตัวเองเอาไว้ได้ ในยามนี้ร่างสวยเหลือแค่ชั้นในลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์

บริสุทธิ์

คิดมาถึงคำนี้หัวใจเขาก็เกิดอาการแปลบปลาบ เนินเนื้อสวยผุดผ่องยั่วยวนให้เสือร้ายอย่างเขากระโจนเข้าหา เคยมีผู้ชายมากหน้าหลายตาผ่านเข้ามา อย่างน้อยก็ไอ้ผู้ชายสองคนที่อยู่ในผับและอาจหมายรวมถึงไอ้ผู้หมวดหน้าตี๋นั่นด้วย คราวนี้ไม่ใช่แค่คำพูดของไอ้สองคนนั่นแต่เขาเห็นมากับตา กอดจูบกันในลานจอดรถไม่อายใคร แล้วยังมีหน้ามาทำเล่นตัว

เมื่อคิดความโกรธจึงเปลี่ยนเป็นสัมผัสหนักหน่วงไม่อ่อนโยนเหมือนคราวแรก กระแทกริมฝีปากแล้วขบเม้มแรงๆ จนหญิงสาวต้องดิ้นรนหลีกหนี อารมณ์ร้อนวาบหวามเมื่อครู่หดหาย มือที่ขยุ้มเส้นผมเขาเอาไว้ควานหาข้าวของที่พอจะใช้เป็นเครื่องป้องกันตัวได้

ฝ่ามือเรียววาดไล้สะเปะสะปะจนเจอเข้ากับโคมไฟประดับบนหัวเตียงหญิงสาวเลื่อนตัวจนศีรษะชิดหัวเตียงแล้วกำขาโคมไฟไว้แน่น

โผล๊ะ!

เสียงโคมไฟกระทบศีรษะคนตัวโตจนเลือดอาบ และนั่นจุดไฟโทสะของชายหนุ่มให้โหมกระพือหนักขึ้นจนยากจะมอดดับ หญิงสาวเองก็ตกใจแต่ไม่มีเวลาใส่ใจกับบาดแผลและกลิ่นคาวเลือด น้ำลินหอบเสื้อที่เขาปลดเปลื้องออกไปแล้ววิ่ง แต่ได้แค่ถึงประตูมือหนาราวคีมเหล็กก็กระชากเธอจนแผ่นหลังกระแทกกับผนังห้อง

“บังอาจมากนะน้ำลิน” เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ หญิงสาวดิ้นรนถอยหนีสุดชีวิต ทั้งร้องขอวิงวอน ทั้งด่าทอเตือนสติแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล เมื่อเขาตะโบมจูบไปทั่วเรือนร่างรวดเร็วรุนแรง สอดมือเข้าไปในกางเกงชั้นในตัวจิ๋ว ลูบไล้จาบจ้วงหนักมือจนหญิงสาวผวาเฮือกด้วยความเจ็บ

“ปล่อย

หญิงสาวพูดออกมาได้เพียงเท่านั้นเมื่อนิ้วมือแกร่งไล้แหวกกลีบกุหลาบงามเข้ามาเชยชมในส่วนที่บอบบางและหวงแหนที่สุดของเธออย่างไม่ปราณีปราศรัยเพราะคิดว่ามันเคยถูกรุกรานมาแล้วนับไม่ถ้วน และยิ่งเห็นหยาดน้ำตาแห่งความเสแสร้งนั้นแล้วก็ยิ่งหมั่นไส้

เขาเองก็บอกตัวเองไม่ถูก ทั้งที่บอกตัวเองว่ารังเกียจแต่กลับเอาตัวเข้ามาพัวพัน ทั้งที่คิดว่าเธอมารยาแต่เขากำลังติดบ่วงสวาทที่เธอไม่ได้ยั่วยวน ทว่าสมองสั่งร่างกายให้บังคับตีตราจองให้น้ำลินเป็นของเขา ไม่ว่าจะเกิดจากความเต็มใจหรือว่าต้องใช้กำลังปลุกปล้ำก็ตาม


+++ ตัด



“กรี๊ด” หญิงสาวหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัส หยาดน้ำตาร่วงพรู อารมณ์ซ่านสยิวรัญจวนที่ผ่านมากระเจิงหาย เจ็บราวร่างทั้งร่างถูกมือที่มองไม่เห็นนับสิบฉีกทึ้งจนกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี ชายหนุ่มเองก็รับรู้ได้ถึงความคับตึง

ความรู้สึกสุขล้นแบบนี้ เหมือนที่เขาเคยสัมผัสหญิงพรหมจรรย์กับแฟนคนแรก เป็นไปได้หรือที่น้ำลินจะยังบริสุทธิ์ผุดผ่องและกลีบกุหลาบงามดอกนี้ยังไม่มีใครได้ล่วงล้ำ

คำถามนี้มาพร้อมกับความภาคภูมิใจอยู่ลึกๆ  อาการตอดรัดมีมากกว่าปกติแต่ในยามนี้ไม่มีเวลามาขบคิด เขาขยับแก่นกายออกห่างแล้วสอดเข้าไปใหม่ ทุกครั้งที่ลงจังหวะรัก ร่างกายน้ำลินบิดเกร็ง สั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บปวด แสบร้อนไปทั่วร่าง เนื้อเยื่อบอบบางที่ไม่เคยถูกใครรุกรานฉีกขาด เลือดพรหมจรรย์สีแดงจางๆ ไหลซึม

หยดน้ำใสๆ ไหลอาบสองข้างแก้ม แต่ไม่มีเสียงสะอื้นหรืออาลัยหวนไห้เสียดายตัวอีกแล้ว หากเขาไม่จับขาเธอให้พาดไว้รอบเอวแล้วกระชับเข้าหา ตอนนี้ร่างทั้งร่างคงทรุดไปกองอยู่กับพื้น เธอจึงปล่อยให้เขาถอนกายเข้าออกอย่างอิ่มเอมในอารมณ์ดิบเถื่อนของตัวเองอยู่อย่างนั้น

       ชายหนุ่มสอดแก่นกายเข้าออกครู่หนึ่งแล้วจึงตวัดขาอีกข้างของเธอให้โอบเกี่ยวรัดตัวเขาไว้แต่ไม่ยอมถอนแก่นกายออกจากลีบกายนุ่มละมุนชวนหลงใหล ขยับเข้าหาเพื่อใช้ผนังห้องสีขาวนวลให้แผ่นหลังเธอใช้เป็นที่พักพิง ยกร่างบางขึ้นลงให้กระแทกลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า และครั้งนี้ก็ส่งผลให้ความเจ็บปวดที่มากมายล้นหลามของน้ำลินแปรเปลี่ยนเป็นซ่านสยิวจนต้องขบริมฝีปากตัวเองเอาไว้ไม่ให้เล็ดลอดเสียงครางออกมาให้เขาได้ยิน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #30 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:02
    อย่าหายไปนานนะคะไรท์
    #30
    0
  2. #29 ya567 (@ya567) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:22
    รออออออค่ะ
    #29
    0