หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 98,481 Views

  • 74 Comments

  • 657 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    754

    Overall
    98,481

ตอนที่ 48 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3818
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    9 ม.ค. 61

น้ำลินรับขนมจากมือของสหรัฐ นฤเบศบดินทร์แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย วันนี้เขามาหาเธอถึงโรงพยาบาลพร้อมด้วยขนมฝอยทองที่มณีจันทร์ฝากมาให้

“ฉันมีงานต้องทำ ไม่มีเวลามาไร้สาระกับคุณ”

“คิดว่าฉันอยากมานักหรือไง ถ้าแม่ไม่สั่งฉันก็คงไม่มา”

“ทำตามคำสั่งคุณป้าแล้วก็กลับไปสิ มายืนปั้นหน้าอยู่ทำไม” หญิงสาวกระชากถุงขนมแต่ชายหนุ่มรั้งเอาไว้ทำให้ร่างบางถลาเข้ามาในอ้อมแขน หญิงสาวบิดตัว ตรงที่ยืนอยู่คือมุมที่ให้ญาติผู้ป่วยนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ มีคนเดินผ่านไปมา น้ำลินจึงเค้นเสียงลอดไรฟัน

“ปล่อยนะ”

“ไม่ปล่อย”

“นี่คุณ มันโรงพยาบาลนะ” น้ำลินดิ้นรน ใบหน้าคร้ามคมคายจึงขยับเข้ามาใกล้

“แต่ที่โรงแรมได้งั้นใช่ไหม”

“คุณ!

“ไม่ต้องทำมาเป็นโกรธฉันหรอกนะน้ำลิน เธอหลอกฉันไม่ได้หรอกแล้วฉันก็กำลังกระชากหน้ากากเธอออกมาให้คุณแม่ได้เห็น”

“คุณจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ ไม่ปล่อยใช่ไหม” น้ำลินบดขยี้ปลายร้องเท้าส้นสูงลงบนหลังรองเท้าหนังเป็นมันปลาบของเขา บี้จนเห็นรอยบุ๋มแล้วสะบัดตัวออก สะใจที่เห็นเขากัดฟัน รองเท้าราคาหลายหมื่นก็เอาไม่อยู่ ข้างในไม่ช้ำก็ให้มันรู้ไป

“ฝากไว้ก่อนเถอะน้ำลิน”

“อย่าลืมมาเอาคืนด้วยล่ะ ฝากไว้นานฉันจะคิดดอก” หญิงสาวย่นจมูก วิ่งหายกลับเข้าไปหลังเคาน์เตอร์

ชายหนุ่มมองตามหลังอย่างเข่นเขี้ยว อยากให้แม่มาเห็นฤทธิ์เจ้าหล่อนจริงๆ

 

มณีจันทร์ทำท่าจะเป็นลมเสียให้ได้หลังจากที่นักสืบวางแฟ้มประวัติของเมขลาลง ภาพบ้านหลังเล็กเท่าหนูดิ้นตายกับพ่อแม่ซอมซ่อจูงลูกเป็นโขยง

ไอ้เรื่องจนสำหรับเธอมันก็พอจะรับได้ เพราะไม่ใช่แม่สามีในนิยายที่จะหาเรื่องกีดกันเพราะลูกสะใภ้จน แต่ที่รับไม่ได้ก็เห็นจะเป็นพื้นเพ

พ่อขี้เหล้า แม่เล่นไพ่แถมยังเคยทำงานในผับในบาร์ ลูกไม้จะกลิ้งหล่นไกลต้นไปได้ไกลซักแค่ไหนกัน

ที่สำคัญเพื่อนที่เคยเรียนอยู่คณะเดียวกับเมขลาหลายคนบอกตรงกันว่าหญิงสาวเคยอยู่กับแบบลับๆ กับเสี่ยคนหนึ่งเกือบปี ได้ทั้งคอนโดและเงินทองมาใช้จ่ายฟุ่มเฟือย และสมัยคอซองก็เคยไปไหนมาไหนกับอาจารย์ในมหาวิทยาลัยคนหนึ่งบ่อยๆ จนชาวบ้านในซอยรู้กันทั่ว

“เป็นอะไรคุณ ทำหน้าเครียด” สนันต์เลิกคิ้วเมื่อเลขาณุการเข้ามารายงานว่ามณีจันทร์มารอเขาอยู่ที่ห้องทำงาน มาถึงก็เห็นภรรยาอ่านแฟ้มตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแถมยังสูดยาดมไปด้วย

“ไม่ใช่แค่เครียด ฉันกำลังจะเป็นลมมันอยู่เดี๋ยวนี้”

“อะไรคุณ ยอดรายรับตกลงหรือไง” สนันต์เดินมาใกล้แล้วชะโงกหน้าไปมองแฟ้มก่อนเลิกคิ้วขึ้นสูง “รูปใครเหรอคุณ สภาพดูไม่จืด”

“พ่อแม่ของเมขลา”

“ฮ้า” สนันต์เสียงหลงเพราะสภาพนายบุญสุขนอนกลิ้งอยู่กับหมาตัวหนึ่งพร้อมขวดเหล้าอยู่ข้างบ้านเพราะถูกเมียไล่ไม่ให้เข้าบ้านกับภาพมารศรีตั้งวงเล่นไพ่ในฐานะลูกมือ ช่างแตกต่างจากความงามสง่าของลูกสาวเหลือเกิน ไม่น่าเชื่อว่าเมขลาจะถีบตัวเองขึ้นมายืนในจุดนี้ได้

“ไม่ฮ้าละคุณ ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าลูกไม้มันจะหล่นหนีจากต้นมันไปไกล ถึงภาพภายนอกจะสวยหรูแต่พื้นเพและสภาพแวดล้อมเขามันหล่อหลอมมา บอกตรงๆ ไม่ไว้ใจ้ แล้วยังมีข่าวนินทาในทางไม่ดีด้วย”

“ทำยังไงได้ล่ะคุณ ก็ลูกชายคุณมันรักเขาไปเต็มเปาแล้วนี่”

“หลงกับรักมันไม่เหมือนกันหรอกค่ะ”

“แล้วที่นายรัฐเป็นอยู่หลงหรือรักกันล่ะ” สนันต์ทรุดกายลงนั่งเก้าอี้ด้านตรงข้าม หยิบแฟ้มมาเปิดดูแล้วหัวเราะขึ้นทั้งที่ในใจก็คิดหนักพอกัน “นี่คุณเล่นสืบมาละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ”

“ก็แหงล่ะค่ะ ฉันไม่ไว้ใจ ผู้หญิงคนนี้ไม่น่าไว้ใจซักนิด เกิดให้ตารัฐตกล่องปล่องชิ้นกันไป มีหวังโดนปอกจนลอกถลอกปอกเปิก ลองติดทั้งไพ่ทั้งเหล้า”

“นั่นมันพ่อแม่เขานี่คุณ”

“หึไม่ต้องมาปลอบใจฉันหรอก ดูหน้าคุณก็รู้ว่าหนักใจพอๆ กับฉันนั่นแหละค่ะ ท่าทางเหมือนปลิงกันทั้งบ้าน ไม่เอาหรอกนะคุณ” มณีจันทร์คลึงขมับครุ่นคิด

“คุณจะทำอะไร”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

0 ความคิดเห็น