หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,853 Views

  • 74 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    383

    Overall
    99,853

ตอนที่ 45 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4094
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    6 ม.ค. 61

หญิงสาวเช็ดตัวในกระจก ร่องรอยแดงๆ ยังทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้า ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรและทำแบบนี้กับเธอทำไม ในเมื่อมณีจันทร์ก็ไม่ได้บีบบังคับให้เขาเลิกกับเมขลาเพื่อมาคบหากับเธอแล้ว

“ทำไมต้องเกลียดฉันขนาดนี้” หญิงสาวทุ่มตัวลงกับเตียงทั้งร่างเปลือยเปล่าที่ชายหนุ่มทิ้งรอยมลทินเอาไว้ให้ แม้จะไม่ได้ล่วงล้ำเกินเลยมากไปกว่ากอดจูบแต่เขาก็เป็นผู้ชายคนแรกที่ย่ำยีเธอถึงขั้นนั้น และยิ่งเจ็บช้ำเมื่อเขาทำไปเพราะความเกลียด

เขาทำเหมือนเธอเป็นผู้หญิงไร้ค่าที่คิดจะเหยียบย่ำเมื่อไหร่ก็ได้ ทั้งคำพูดหยาบคายและสายตาดูถูกแบบนั้น เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากเขา

น้ำลินเฝ้าคิดหาเหตุผลในขณะที่คนทำเองก็กำลังเคร่งเครียด ความรู้สึกหลากหลายตีกันให้วุ่น เมื่อตอนเห็นหยาดน้ำตาของน้ำลินเขาก็ใจอ่อนและรู้สึกผิด

 เขาไม่ได้เป็นอะไรกับเธอแต่กลับถือสิทธิ์ย่ำยี ทว่าไม่นานเมื่อคำพูดของผู้ชายสองคนในผับดังขึ้นในสมองอารมณ์ร้อนๆ ก็พลุ่งพล่านมาอีก

“รัฐ” เมขลาไล้มือแผ่วผะมาตามเนื้อตัวหลังอาบน้ำเสร็จแล้วนอนรอเขาอยู่บนเตียง นานกว่าสัปดาห์แล้วที่เขากับเธอไม่ได้มีความสุขร่วมกัน

“ผมไม่มีอารมณ์น่าเมย์” เขาบอกแล้วนอนหันหลังให้ เมขลามองเขาด้วยความน้อยใจ ผุดลุกขึ้นนั่งแล้วผลักตัวเขาออกห่าง

“คุณเปลี่ยนไปมากนะรัฐ”

“เปลี่ยนอะไรเล่าเมย์ คุณอย่าหาเรื่องผมสิ” สหรัฐเสียงเข้ม ตอนนี้อารมณ์เขาหงุดหงิดจนพาลไปหมด อารมณ์วาบหวามทุกครั้งที่ได้กลิ่นกายจากน้ำหอมราคาแพงของเมขลาดูจะเลือนหายไป นับตั้งแต่ที่เขาได้กลิ่นแป้งเด็กอ่อนละมุนจากเรือนร่างบอบบางของใครบางคน

กลิ่นแป้งเด็ก ผิวเนื้อละมุนมือ รสจูบสะเปะสะปะและแรงขัดขืนของน้ำลิน กลับเป็นสิ่งที่เขาถวิลหา มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน

“เมย์ไม่ได้หาเรื่อง คุณรู้ตัวไหมว่าเดี๋ยวนี้คุณห่างเหินกับเมย์ เอาแต่เหม่อลอยเหมือนคิดถึงใครอยู่” หญิงสาวตวัดสายตาคลอเอ่อด้วยม่านน้ำตาขึ้นมอง

“ผมจะคิดถึงใครเล่า”

“น้ำลินไง” หญิงสาวจี้ใจดำทำให้เขาพูดไม่ออก หัวใจกระตุกชาเมื่อเมขลาตอกย้ำในสิ่งที่เขากำลังหาทางปฏิเสธกับตัวเอง

ในยามนี้ไม่ว่าหายใจเข้าหรือออกกลับมีแต่เรื่องของน้ำลิน

เขาคิดถึงเธอ

“ผมจะคิดถึงเขาทำไม” เขาตัดบทด้วยการคว้าผ้าห่มมาคลุมโปง แต่เสียงของเมขลายังเล็ดลอด

“ไม่ได้คิดก็แล้วไป แต่ถ้าคุณหลงเสน่ห์น้ำลินทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นผู้หญิงเจ้ามารยาคุณก็โง่มาก ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ใสซื่อ เขาต้องการจะหลอกคุณ หลอกแม่คุณ ได้ยินเต็มสองหูแล้วไม่ใช่เหรอว่าแม่นั่นไม่ใช่ผู้หญิงสีขาวบริสุทธิ์แต่เป็นสีขาวที่แปดเปื้อนรอยด่างดำเต็มไปหมด มั่วกับผู้ชายทั้งผับ” หญิงสาวปาหมอนใส่ตัวเขาแล้วคว้าเสื้อผ้าหายเข้าห้องน้ำไป ออกมาด้วยชุดพร้อมจะออกไปข้างนอก

“จะไปไหน”

“สนใจด้วยเหรอ”

“เมย์อย่าหาเรื่องกันสิ ผมทำงานเหนื่อยๆ ก็แค่หงุดหงิดไม่มีอารมณ์” ชายหนุ่มลุกขึ้นมากอดด้านหลัง เมื่อเห็นเขาง้ออารมณ์ของเมขลาค่อยดีขึ้น แต่อาการของเขาไม่น่าไว้ใจเลยซักนิด เธอต้องรีบหาทางเร่งรัดให้เขาแต่งงานด้วยโดยเร็วที่สุด ใครล่ะจะคาดคิดว่าผู้หญิงจืดชืดอย่างน้ำลินจะทำให้เธอร้อนรนได้ขนาดนี้

“รัฐ เมื่อไหร่เราจะแต่งงานกัน”

“เอ่อ

 ทั้งที่มั่นใจมาตลอดว่าอย่างไรก็ต้องแต่งงานกับเมขลา แต่พอถูกถามเขากลับรู้สึกอึดอัด โกรธตัวเองที่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิม ดูเหมือนผู้หญิงเจ้ามารยาคนนั้นจะเริ่มเข้ามามีอิทธิพลกับเขาทีละน้อยๆ จนน่ากลัวว่าต่อไปมันจะตรงเข้ายึดครองไปจนหมด

ไม่!

เขาจะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงเจ้ามารยาล่อหลอกให้เขาติดกับ เขาแค่อยากสั่งสอนน้ำลินเท่านั้น ว่าอย่าคิดมาหลอกเขากับแม่

“เมย์อยากแต่งงาน อยากมีครอบครัวกับคุณ” หญิงสาวพึมพำบอกกับทรวงอกแกร่งมือก็เล้าโลมไปด้วย

ชายหนุ่มถอนหายใจแต่ก็ยอมตอบสนองแต่โดยดี

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

0 ความคิดเห็น