หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 98,542 Views

  • 74 Comments

  • 658 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    815

    Overall
    98,542

ตอนที่ 4 : อัพ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    17 พ.ย. 60

น้ำลินหาโอกาสติดสอยห้อยตามผู้เป็นแม่มาที่คฤหาสน์นฤเบศบดินทร์ทุกครั้งที่มีโอกาส เผื่อว่าจะได้พบหน้า ชายเดียวที่มีอิทธิพลในหัวใจ ไม่ว่ายามหลับหรือตื่นใบหน้าหล่อลอยวน

“ลิน” เสียงเรียกพร้อมฝ่ามืออุ่นๆ ของแม่แตะมาบนต้นแขนทำให้คนที่กำลังเหม่อสะดุ้งเป็นครั้งที่สอง เมื่อเห็นสายตาผู้ใหญ่ทั้งสองมองมาด้วยความสงสัยจึงรีบแก้

“ลินคิดอะไรเพลินๆ น่ะค่ะ”

“เพลินไปหรือเปล่าลูก ครู่นี้คุณป้าบอกจะพาไปดูห้องนอน พักที่นี่ก็ดีเหมือนกัน มัวแต่คุยกันเพลินตอนนี้จวนสองทุ่มแล้ว คนแก่ก็แบบนี้ชอบพูดถึงแต่ความหลัง”

“ต๊ายฉันไม่แก่ไปกับเธอหรอกนะยะแม่จินดา” มณีจันทร์ค้อนให้ลุกจากโต๊ะอาหาร แล้วเดินนำแขกทั้งสองขึ้นไปชั้นบนที่มีบันไดสีทองปูด้วยพรมสีแดงเลือดหมูปักลวดลายแปลกตาทำแบบวงเวียนขึ้นไป

ขณะเดินผ่านห้องโถง มีภาพครอบครัวแขวนเอาไว้เป็นระยะ และภาพสุดท้ายก่อนถึงบันไดก็ทำให้หญิงสาวหยุดชะงักฝีเท้าแล้วเดินเข้าไปหาราวกับต้องมนต์สะกด

ภาพของสหรัฐ นฤเบศบดินทร์ในชุดนักศึกษานอนหงายอยู่บนพื้นหญ้าด้วยอิริยาบถสบายๆ ตะแคงข้างหันมาหยอกล้อลูกหมา

 ดูเอาเถอะแค่เขายิ้มให้กล้องแบบไม่ตั้งใจยังสะกดตัวและหัวใจเธอเอาไว้ได้ซะขนาดนี้แล้วจะให้หัวใจดวงน้อยที่จู่ๆ ก็มีเขาเข้ามาแทรกกลางจับจองอยู่ทั่วทั้งสี่ห้องไม่ยอมแบ่งให้กับคนอื่นลืมเขาไปได้อย่างไร ผ่านมากี่ปีแล้วล่ะ หัวใจเธอก็ยังเหมือนเดิม

รู้ทั้งรู้ว่าสหรัฐเป็นหนุ่มเนื้อหอมแต่ก็ยังแอบฝันถึง

พัพพี้เลิฟแบบเด็กวัยสาวเพิ่งหัดมีความรักแต่ก็ส่งผลมาจนป่านนี้ ตอนที่เธอเรียนจบคณะพยาบาลศาสตร์และกำลังจะเข้าทำงานในสัปดาห์หน้า

ช่างฝันเฟื่องเสียจริงๆ

ความรู้สึกพวกนี้เธอได้แต่เก็บงำเอาไว้ในใจ เพราะหากมีใครซักคนล่วงรู้ ทุกคนก็คงลงความเห็นตรงกันนั่นแหละว่าเป็นไปไม่ได้ ที่สองตาของเขาจะหันมามองแม่ลูกเป็ดขี้เหร่จืดชืดอย่างเธอ

“ลิน ตามมาสิลูก” เสียงจินดาแทรกผ่านเข้ามาในภวังค์ หญิงสาวจึงรีบสาวเท้าตาม วางหน้าเรียบเฉยทว่าคนช่างสังเกตอย่างจินดาจับตามองอยู่เงียบๆ

หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องนอนขนาดกว้างขวาง ทาสีโทนสว่างตัดกับผ้าม่านปักลวดลายแปลกตาสีเขียวตองอ่อนเช่นเดียวกับสีของผ้าห่มนวมและผ้าปูเตียง ผนังห้องทั้งสองด้านมีภาพเขียนดอกทิวลิปในแจกันเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนแขวนอยู่ เฟอร์นิเจอร์ไม่มากจึงทำให้ห้องโล่งสบายตา

แน่ล่ะ ดีไซน์สวย สง่าแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร

“ภาพนี่พี่รัฐวาดเอง ห้องนี้ก็ออกแบบเองทำเองของเขาล่ะ ชอบไหมจ๊ะ” มณีจันทร์อวดด้วยความภาคภูมิ ฝีมือของสหรัฐไม่ต้องพูดถึง งานออกแบบตกแต่งภายในของบริษัทใหญ่ๆ หรือโรงแรมระดับห้าดาวทั้งในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด หลายๆ ที่เป็นฝีมือสหรัฐทั้งนั้น

“สวยมากเลยค่ะ” หญิงสาวพึมพำ มือไล้ผะแผ่วไปบนกรอบของภาพวาด  งดงามอ่อนหวานละมุนละไมดุจกลีบทิวลิปของจริงที่เด็ดมาเสียบเอาไว้ในแจกัน

“ลูกชายเธอนี่ได้อย่างใจจริงๆ เลยนะมณี เรียนก็เก่ง ทำงานก็เก่งแถมหน้าตายังหล่อเหลา งานนี้คงต้องเลือกสะใภ้หนักกันล่ะ เพราะคงมีผู้หญิงวิ่งเข้าหาไม่ซ้ำหน้า” จินดาเอ่ยแซว ทว่าคนฟังอีกคนหัวใจกระตุก วูบตามติดมาด้วยอาการแปลบปลาบในอก

เธอควรจะรู้ตัว

“ก็เลือกแล้วไงล่ะ พาเข้าบ้านแล้วไม่เห็นหรอ” ผู้พูดบุ้ยปากมาหาน้ำลิน ที่ยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ใกล้ๆ แค่เพียงเจ้าตัวเขาเอ่ยปากเองมีหรอเธอจะไม่เต็มใจ แต่ก็รู้อยู่เต็มอก

เขาไม่รักเธอ

“ว่าไงยัยลิน มีคนมาดูตัวซึ่งๆ หน้า สนใจไหม สถาปนิกหนุ่มหล่อ ดีกรีปริญญาโทจากนอก อนาคตผู้บริหาร เอ็นบีกรุ๊ป บริษัทรับเหมาก่อสร้าง รับออกแบบและตกแต่งภายในที่ใหญ่และทันสมัยที่สุด แถมนามสกุลนฤเบศบดินทร์ยังเป็นเชื้อสายผู้ดีเก่า นามสกุลพระราชทาน” จินดาวาดวงแขนโอบไหล่ลูกสาวเอาไว้หลวมๆ คนกลางเพียงแต่ยิ้ม ไม่ให้คำตอบ รู้ดีว่าอย่างไรก็คงเป็นไปไม่ได้

“ไม่กวนแล้วละจ้ะ หนูลินมีสัมภาษณ์งานแต่เช้าด้วย ป้าไปละนะจ๊ะ จะแวะไปดูแม่ตัวดีซักหน่อย เมื่อเย็นไม่ได้กินข้าว” มณีจันทร์เอ่ยลา เมื่อปิดประตูให้แขกแล้วก็เดินมาที่ห้องของสโรชา เคาะแค่ทีเดียวฝ่ายนั้นก็เปิดประตูออกมาพอดี เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าหิวจนแสบไส้

“แม่ น้าดากลับแล้วหรือคะ”

“แม่ให้ค้างที่นี่” มณีจันทร์มองกลับไปยังห้องที่เพิ่งให้แขกพักก่อนรุนหลังลูกสาวคนสวยให้กลับเข้าไปในห้อง เด็กสาวเบี่ยงตัวแล้วทำหน้ายุ่ง

“บัวหิว จะไปหาอะไรกิน”

“แล้วทำไมไม่ลงไปกินพร้อมกัน คิดจะหักหน้าแม่หรอ” มณีจันทร์มองดุ สายตาของแม่ทำให้คนหัวดื้อเกรงๆ อยู่บ้าง ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าบ้านนฤเบศบดินทร์แม่เธอเป็นใหญ่ที่สุด แม้แต่พ่อยังไม่กล้าหือ มีเธอกับพี่ชายนี่แหละที่กล้าแข็งข้อ แต่แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เพราะรู้ว่าเวลาแม่ดุจะเอาจริงไม่ใช่แค่ขู่เล่น

“บัวคุยงานกับเพื่อน ปรึกษาการบ้าน” สโรชาแก้ตัวแต่ความจริงย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองมัวแต่คุยโทรศัพท์กับแฟนที่แอบคบหากันมานานกว่าสามเดือนโดยที่คนในบ้านไม่มีใครล่วงรู้ แรกๆ ก็คุยผ่านอินเทอร์เนต หลังๆ ก็นัดเจอกันตามห้างสรรพสินค้าบ้าง บ้านเพื่อนบ้าง

รักเพิ่งเริ่มต้นเธอจึงอยากทุ่มเทเวลาให้เขามากกว่านี้ ไม่อยากเสียเวลาไปนั่งฟังคนแก่พูดคุยแต่เรื่องความหลัง ส่วนน้ำลิน แค่ชื่อก็รู้แล้วว่าจืดชืดแสนเฉย คงพูดคุยกันไม่รู้เรื่องแน่

“ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะลูก น้าจินดากับพี่ลินเขาอุตส่าห์มา” เมื่อได้ยินเหตุผลของลูกสาว มณีจันทร์ก็อ่อนลง น้ำเสียงต่อมาจึงเจือไปด้วยความห่วงใย “หิวก็ลงไปทานข้างล่าง แม่ให้ป้านวลจัดไว้ให้แล้ว”

“ค่ะแม่” สโรชายิ้มกว้างแล้วเดินตัวปลิวลงไปข้างล่างแต่ไม่ลืมถือโทรศัพท์ไปด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

0 ความคิดเห็น