หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 98,478 Views

  • 74 Comments

  • 657 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    751

    Overall
    98,478

ตอนที่ 32 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    18 ธ.ค. 60

“อะไร เกิดอะไรขึ้น ตารัฐทำอะไรน้อง”

“เปล่าค่ะคุณป้า เราคุยกันน่ะค่ะ แต่คงเสียงดังมากไปหน่อย” เธอยิ้มเจื่อนๆ มาให้ผู้สูงวัยกว่า แต่มณีจันทร์เห็นผิดสังเกต ดวงตาคู่งามของน้ำลินแดงเรื่อเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้ ริมฝีปากจิ้มลิ้มบวมเจ่อ สหรัฐเองก็ดูอิหลักอิเหลื่อชอบกล

“จริงเหรอสหรัฐ”

“ครับแม่”

“ลลินขอตัวกลับเข้าไปในห้องก่อนนะคะคุณป้า” หญิงสาวคว้าหนังสือกับไม้ค้ำยัน เขยกเดินได้เพียงไม่กี่ก้าว มณีจันทร์ก็ออกคำสั่ง

“ประคองน้องหน่อยสิลูก น้องเจ็บนะ”

ชายหนุ่มเข้ามาใกล้ หญิงสาวส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้เขาปฏิเสธแต่คนตัวโตกว่าทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แย่งไม้ค้ำยันมาถือไว้แล้วช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้ม

“ปล่อยนะ” หญิงสาวเค้นเสียงให้ลอดริมฝีปากมาแผ่วเบาเพราะเกรงมณีจันทร์จะได้ยิน แต่คนตัวโตยักคิ้วให้แล้วกระซิบแผ่ว เบา

“เรื่องอะไร โอกาสเปิดให้ซะขนาดนี้” เขาว่าแล้วเดินลิ่วไปยังห้องนอนของเธอที่อยู่แค่ชั้นล่าง

มณีจันทร์มองตามแววตาครุ่นคิดแต่ร่องรอยสมใจก็วาบผ่าน เชื่อว่าไม่นานเมขลาจะต้องเผยธาตุแท้ตัวเองออกมาให้เห็น แล้วสหรัฐก็จะได้รู้ว่าคนไหนเพชรแท้ คนไหนเป็นแค่พลอยหุง

น้ำลินดิ้นขลุกขลักทั้งที่เจ็บข้อเท้า เมื่อเห็นว่าพ้นจากสายตาของมณีจันทร์กำปั้นน้อยก็เริ่มออกฤทธิ์ทุบไปหลายทีแต่ละครั้งก็ลงน้ำหนักสุดแรง ไม่ช้ำไปหลายจุดก็ให้มันรู้ไป

“อยากถูกโยนลงไปแล้วขาแพลงอีกข้างหรือไง” ชายหนุ่มขู่ขึ้นแล้ววางลงบนเตียงเบาๆ หญิงสาวกระเถิบตัวหนีด้วยความระแวงเขาจึงหัวเราะแล้วส่ายหน้า “ไม่ต้องทำเหมือนฉันจะปล้ำเธอหรอกนะน้ำลิน ผู้หญิงจืดชืดเป็นท่อนไม้แช่น้ำอย่างเธอฉันไม่สนหรอก”

อีกครั้งที่เขาเยาะเย้ยถากถางให้น้ำลินเจ็บใจเล่น

“ผู้ชายอย่างคุณฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน”

“ให้มันจริงก็แล้วกัน เพราะรู้สึกว่าจูบเมื่อครู่นี้….” สหรัฐหลิ่วตาล้อเลียน น้ำลินตวัดสายตาแค้นเคืองขึ้นมอง เขายักไหล่แล้วหัวเราะร่วนก่อนเดินผิวปากออกไป ปล่อยให้น้ำลินทิ้งตัวลงนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บใจ เจ็บปวดที่เขาดูถูกเธอ

 

เมขลาเดินข้ามสะพานไม้เก่าๆ จวนผุที่เห็นจนเจนตามาจนถึงบ้านน้อยหลังเล็กที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนสภาพก็ไม่ได้ดีขึ้น มีแต่ความเก่าและทรุดโทรมไปตามกาลเวลารวมทั้งเสียงทะเลาะด่าทอของพ่อแม่ และอึดใจต่อมาตะหลิวก็ปลิวผ่านเกือบกระทบศีรษะเธอ

“เบื่อโว้ย มีผัวก็เหมือนไม่มี วันๆ เอาแต่แดกเหล้า”

“กูกินเหล้าก็เพราะกลุ้มที่มีเมียอย่างมึงนั่นแหละอีมารศรี” เสียงนั้นโต้กลับ ครู่ต่อมาก็เป็นเสียงร้องไห้ของเด็กหญิงน้ำฟ้า น้องสาวที่อายุแค่สามย่างสี่ขวบ ตอนที่เธอไปเรียนอเมริกา น้องสาวเพิ่งเกิดได้ขวบนิดๆ ลูกหลงทั้งที่ทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวัน

“แม่จ๋า หนูหิว”

“หิวก็ไปหากินเอาเอง กูไม่มีเงินโว้ย ยิ่งเล่นเสียอยู่นะมึง”

“เล่นเสียแล้วมาลงเอากะลูกกะผัว อีเวร” นายบุญสุขฮึดฮัดแล้วต้องเบิกตากว้างเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับเรือนร่างสูงโปร่งในชุดจั๊มสูทราคาแพงของใครคนหนึ่งและเมื่อเจ้าของร่างถอดแว่นกันแดดสีชาออกจากใบหน้าจึงร้องอุทานเสียงหลง

“นังเมย์! นังเมย์ลูกพ่อ” ขยับจะเข้ามากอดแต่เมขลาถอยหนีจึงได้หยุดชะงัก

“เหม็นเหล้าน่ะพ่อ จะกินอะไรนักหนา”

“เสียงใคร” มารศรีร้องถามเมื่อโผล่หน้าออกมาแล้วเห็นเจ้าของเสียงก็ร้องลั่น “นังเมย์!

“ทะเลาะกันไม่เปลี่ยนเลยนะแม่” หญิงสาวส่ายหน้าแล้วเดินไปนั่งริมระเบียงที่เป็นพื้นยกสูง ข้างกายเกลื่อนไปด้วยข้าวของจนแทบจะหาที่แทรกไม่ได้

“มาได้แล้วเหรอมึง อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่าจงใจหนีพ่อแม่ ได้ดีแล้วคิดจะลืมพ่อลืมแม่ เดี๋ยวเถอะมึงนรกจะกินกบาล”

“ลืมแล้วจะมานั่งตรงนี้เหรอแม่”

“แล้วหนีทำไม” มารศรีย้อนถาม ถลกผ้าถุงจังก้า ผมเผ้ายุ่งเหยิงหน้ามันแผล็บเพราะยุ่งอยู่ทั้งวัน ทั้งเรื่องเสียไพ่เรื่องลูกเรื่องผัวตีกันให้วุ่นไปหมด

“ฉันถามคำเดียว แม่อยากได้ลูกเขยรวยๆ ไหม” หญิงสาวย้อนถาม พอได้ยินคำว่ารวยอารมณ์ร้อนๆ เมื่อครู่ค่อยดีขึ้นมาหน่อยจึงใจเย็นพอจะนั่งลง

“ว่ามา”

“คุณรัฐเขาเป็นผู้ดีนะแม่ ทั้งหล่อทั้งรวย พ่อแม่เขาก็ต้องคัดเลือกคนที่จะมาเป็นลูกสะใภ้ แล้วแม่คิดว่าถ้าแม่เขารู้ว่าฉัน” เมขลายั้งปากที่เกือบจะเผลอพลั้งพูดอะไรรุนแรงออกไปแล้วปรับคำพูดเสียใหม่ “ว่าครอบครัวเราจน แม่คิดว่าเขาจะต้อนรับฉันเหรอ”

“อ้อแกก็เลยจะไม่ยอมรับพ่อแม่” มารศรีเสียงเข้ม ดวงตาวาววับ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

0 ความคิดเห็น