หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 98,603 Views

  • 74 Comments

  • 658 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    876

    Overall
    98,603

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    15 ธ.ค. 60

หลังไปโรงพยาบาลมาน้ำลินก็ได้ไม้ค้ำยันมาเป็นของแถม ที่ข้อเท้าพันด้วยผ้า ช่วยเหลือตัวเองได้น้อยเต็มทีแต่เจ้าตัวก็พยายามทำโน่นทำนี่เองเพราะไม่อยากให้ใครเดือดร้อน จินดาพอรู้ข่าวก็แทบจะบินมากรุงเทพฯ ในทันทีแต่หญิงสาวห้ามเอาไว้ เพราะรู้ว่าช่วงนี้แม่กำลังยุ่งกับงานการกุศลที่บรรดาภริยาทหารทั้งหลายแหล่ต้องช่วยกันทำและแม่ของเธอก็มักจะได้รับเลือกให้เป็นแม่งานเสมอ

“ตายแล้ว หนูลิน เดินมาทำไมลูก” มณีจันทร์ร้องเสียงหลง เมื่อเห็นน้ำลินใช้ไม้ค้ำยันเขยกออกมาจากห้องนอนที่เจ้าของบ้านใจดีจัดห้องไว้ด้านล่างเธอจึงไม่ต้องลำบากขึ้นบันได

“ลินอยู่ในห้องมาทั้งวันค่ะ เหงา” เจ้าตัวทำหน้าอ่อย เพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับสหรัฐ หญิงสาวจึงขังตัวเองอยู่ในห้องตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนเที่ยง ป้านวลจัดอาหารและคอยบริการแบบไม่มีขาดตกบกพร่องจนเธอเกรงใจ พอแน่ใจว่าสหรัฐเข้าบริษัทและเมขลาไม่อยู่เธอจึงได้ออกมา

“โถแม่คุณ” มณีจันทร์ตรงเข้ากอดรัด แล้วประคองให้ไปนั่งด้วยกันบนโซฟา “ป้าก็มัวแต่ยุ่งเรื่องมูลนิธิทั้งวัน เพิ่งได้เข้ามา สมิตาก็กลับไปฝึกงานต่อ ยัยบัวก็ไปเรียน ป้านี่แย่จริงๆ”

“ไม่ค่ะคุณป้า ลินแค่เบื่อที่ต้องนั่งๆ นอนๆ เท่านั้นเองค่ะ มีนิยายเล่มนี้พอช่วยได้บ้าง” มือเรียวชูหนังสือขึ้น คิ้วขยับเมื่อรถของสหรัฐที่เพิ่งแล่นออกไปไม่นานแล่นกลับเข้ามาอีก แล้วเจ้าของรถก็โผล่หน้าเข้ามา สายตาคมปลาบมองสำรวจไปยังคนเจ็บ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวดูดีขึ้นกว่าเมื่อคืนก็โล่งอก

“ลืมอะไรหรือลูก”

“เปล่าครับ ผมแค่แวะมา” คราวนี้สหรัฐพูดไม่ออก เมื่อเห็นสายตาจับผิดของแม่ เขาขับรถฝ่าจราจรติดขัดออกไปจนถึงบริษัท เข้าไปดูระบบงานที่ต้องเริ่มใหม่หลังจากเขาเข้ารับตำแหน่งผู้บริหารคนใหม่ดูได้แค่หน่อยเดียว เขาก็เกิดนึกเป็นห่วงคนเจ็บที่ดูเหมือนจะโกรธเขาตั้งแต่เมื่อวานจนไม่ยอมพูดอะไรด้วยซักคำ แถมยังหมกตัวเองเป็นนางห้องไม่ยอมออกมา

มาคิดดูแล้วคำถามที่เขาถามเธอไปเมื่อวานก็คงแรงเกินไปสำหรับผู้หญิงอย่างน้ำลิน

“เป็นห่วงน้องละสิ” มณีจันทร์ถามยิ้มๆ

 เขาไม่ตอบแต่มองมาหาคนเจ็บที่เชิดหน้าทำคอแข็งอยู่เหมือนเดิม เขาเองก็ไม่คิดว่าคนเย็นๆ อย่างน้ำลินก็โกรธเป็น ท่าทางจะใจแข็งมากเสียด้วย

“คุยกันไปก่อนนะ แม่เพิ่งกลับจากข้างนอก ล้างหน้าล้างตาก่อน ไหนๆ ก็มาแล้วอยู่กินของว่างก่อนค่อยกลับไปบริษัทนะรัฐ”

“ตอนนี้จะบ่ายแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยไปแล้วกันครับแม่” เขาให้คำตอบ ทำให้น้ำลินที่อยากจะหลบหน้าเขาแต่กลับตาลปัตรต้องมาใกล้ชิดทานอาหารด้วยกันแทบอยากกระทืบเท้า แต่เพราะไม่เคยทำจึงยั้งเอาไว้เสีย หย่อนกายลงนั่งกับโซฟาท่าทางเก้ๆ กังๆ เขาจึงเข้าไปประคอง

มณีจันทร์ลอบยิ้มก่อนหลบฉากออกไป

“ขอโทษ” เขาบอกสั้นๆ หลังปล่อยตัวเธอ

“เรื่องอะไรคะ”

“ก็เรื่องที่ถามไปเมื่อวานแล้วก็เรื่องที่ทำให้เจ็บ” เขามองไปยังข้อเท้าที่ยังพันด้วยผ้าทว่าคนเจ็บยิ้มเหยียดเยาะหยันแต่หยันตัวเองไม่ใช่เขา

“เรื่องนั้นลินไม่ได้คิดอะไรหรอกค่ะ ในเมื่อพี่อยากรู้ลินก็ตอบ จะตอบอีกซักกี่ครั้งก็ได้นะคะ ลินไม่ได้ชอบพี่ ไม่ได้ชอบและไม่คิดจะชอบ” หญิงสาวกล่าวย้ำแววตาหนักแน่น “ส่วนเรื่องที่ลินตกบันได ไม่เกี่ยวกับพี่รัฐ ลินซุ่มซ่ามตกลงมาเอง เพราะฉะนั้นไม่ต้องขอโทษ”

เมื่อสบสายตาหนักแน่นชวนน่าหมั่นไส้นั้นชายหนุ่มก็นึกขุ่นเคือง เห็นเงียบๆ หงิ๋มๆ บทจะเฮี้ยวก็เอาเรื่องอยู่ไม่น้อยเหมือนกันสลัดคราบน้ำลินคนขี้แยออกไปจนหมด

“ดีจำคำของลินเอาไว้ด้วย เพราะถึงชอบก็ไม่มีหวัง” เขาบอกให้หญิงสาวเจ็บใจเล่น น้ำลินนึกขอบใจตัวเองที่หนนี้เธอไม่มีน้ำตาซักหยดก่อนเหยียดริมฝีปากออกคล้ายเยาะ

“ลินไม่เคยหวังอยู่แล้วละค่ะ เพราะคนที่ลินรักดีกว่าผู้ชายอย่างพี่รัฐ” น้ำลินเสียงแข็ง เจ็บปวดเจ็บใจกับทุกประโยคของสหรัฐ นฤเบศบดินทร์

และประโยคจากผู้หญิงจืดชืดเหมือนท่อนไม้แช่น้ำที่เขาเปรียบเปรยก็ทำให้ชายหนุ่มสะอึกอึ้ง นึกอยากเอาชนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #8 แอน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:08
    โดนตอกหน้าชาเลย
    #8
    0