หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 100,238 Views

  • 74 Comments

  • 659 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    253

    Overall
    100,238

ตอนที่ 28 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    13 ธ.ค. 60

น้ำลินนั้นแม้จะโกรธแสนโกรธแต่พอเห็นเขาตั้งอกตั้งใจประคบข้อเท้าให้ หัวใจก็พลันอ่อนยวบ

“ดีขึ้นไหม”

“ค่ะ”

สหรัฐประคบให้ต่ออีกหลายนาที หญิงสาวกำลังจะเอ่ยปากขอบคุณก็พอดีกับเสียงเรียกชื่อสหรัฐดังขึ้น เข้มและกราดเกรี้ยว

“รัฐ! ทำอะไรคะ” เมขลาก้าวฉับๆ มายืนกลางห้อง ตวัดสายตามองข้อเท้าบวมแดงของน้ำลินอย่างไม่พอใจ และยิ่งหงุดหงิดเป็นทุนเดิมเมื่อนึกได้แล้วว่ามณีจันทร์ใช้ให้เธอเอาการ์ดร่วมงานกุศลไปให้คุณหญิงอมราทำไม ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องอะไรของเธอ จึงหลุดมาดทำเสียงแข็ง

ที่แท้

“มาตอนไหนนะ ไม่เห็นเลย หมูเขาจะหามแท้ๆ” แสงทองบ่นอุบก่อนส่งเสียงออกไปก่อนตัว “กลับมาแล้วเหรอคะคุณเมย์ เราทำขนมเอาไว้รอตั้งหลายอย่างค่ะ”

คนถูกทักเพียงแค่ปรายตามองคนพูด แต่ตวัดสายตาขุ่นขวางมาหาชายคนรัก

 “ว่าไงคะรัฐ กำลังทำอะไรกันอยู่ ทำไมไม่ตอบ”

“น้ำลินเท้าแพลง” เขาอธิบาย ไม่ชอบใจที่คนรักทำเสียงแบบนั้นใส่เขาต่อหน้าคนอื่น เพราะหลักฐานก็เห็นอยู่แล้วคืออุปกรณ์ประคบและข้อเท้าที่บวมเป่ง

“ทำไมรัฐต้องทำเองด้วยละคะ คุณแสง”เมขลาเบือนจับมาหาแสงทอง “คุณแสงเป็นพยาบาลทำไมไม่ให้ทำละคะ ทำไมต้องเป็นรัฐ”

สหรัฐขยับปากแต่ช้ากว่าแสงทอง

“แหมแสงทำก็ไม่เหมือนคุณรัฐทำหรอกค่ะ กำลังใจมันต่างกัน” แสงทองยั่วโมโห ก่อนเดินมาชะโงกมองข้อเท้าของเพื่อนรัก สีหน้ากังวล “ลิน ต้องไปโรงพยาบาลนะ”

“งั้นก็กลับเถอะ” น้ำลินตัดบท ไม่อยากตกอยู่ในสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้ อีกอย่างเธอก็ปวดจนต้องกัดฟัน ตารางเวรแน่นเอี๊ยดที่หัวหน้าจัดไว้ให้จะทำอย่างไรก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ เธอเดินไม่ไหว

“เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ” เสียงแหลมๆ ของมณีจันทร์ดังขึ้นแล้วเดินเร็วๆ ลงบันไดมา

 น้ำลินถอนหายใจเมื่อทุกคนในบ้านมายืนล้อมวงดูเธอราวกับเห็นของประหลาด

“ต๊าย ข้อเท้าหนู”

“ขาเกี่ยวบันไดครับ เลยตกลงมา” สหรัฐอธิบาย อาการกัดฟันน้อยๆ ของคนเจ็บทำให้เขาเบือนหน้ากลับมา น้ำเสียงทอดอ่อน “ไปโรงพยาบาลเถอะ”

“ลินไปเองได้ค่ะ ไปกับแสง”

“ไม่ได้นะจ๊ะหนูลิน ไปเองกันได้ยังไง ให้พี่รัฐไปส่ง” มณีจันทร์ส่งสายตาออกคำสั่งมาให้ สหรัฐเองถึงแม่ไม่สั่งเขาก็ตั้งใจจะทำอย่างนั้นอยู่แล้ว เพราะคำถามจากเขาเธอถึงได้โกรธจนตกบันได

“ใช่ค่ะ แสงตัวเล็กนิดเดียว ประคองยัยลินไม่ไหวหรอกค่ะ แล้วเท้าบวมขนาดนี้เดินเองไม่ได้เป็นอาทิตย์ จะอยู่ยังไงก็ไม่รู้เวลาที่แสงไปขึ้นเวร แล้วยิ่งน้ำลินต้องลางานแบบนี้ เวรแน่นแน่ค่ะ” แสงทองทุกข์ร้อน นึกเป็นห่วงเพื่อน สมิตาจึงเสนอ

“เอาแบบนี้ดีไหมคะแม่ ให้ลินพักที่นี่จนกว่าจะดีขึ้น”

“จริงด้วยสิจ๊ะ เอาแบบนี้แหละไม่อย่างนั้นป้าไม่สบายใจ” มณีจันทร์ตอบรับทันทีแบบไม่เสียเวลาหยุดคิด น้ำลินขยับปากจะห้ามแต่มณีจันทร์กรีดนิ้วมาหา “หยุดแล้วฟังเฉยๆ จ้ะ หนูไม่สบาย เจ็บเท้าแบบนี้จะเขยกไปไหนมาไหนได้ยังไง ลำบากตาย”

“แต่คุณป้าคะ” หญิงสาวอึดอัดใจ ก็เจ้าของบ้านอีกคนเขาเพิ่งย้ำว่ามีคนรักอยู่แล้ว กลัวว่าเธอจะเข้าไปแทรกกลาง จะให้เธออยู่ที่นี่ได้ยังไง ในฐานะอะไรและต้องวางตัวอย่างไร

“ในเมื่อคุณลินไม่เต็มใจ จะคะยั้นคะยอกันทำไมละคะ อีกอย่างคุณลินก็เป็นพยาบาล อาชีพนี้น่าจะดูแลตัวเองได้” เมขลาย้อนถาม แสงทองจึงตอบแทนเสียเอง

“อาชีพเราถนัดแต่ดูแลคนอื่นค่ะ ส่วนตัวเองต้องให้คนอื่นดูแล”

“เอาละครับๆ ผมเห็นด้วยกับคุณแม่ ผมผิดเองที่ทำให้น้องลินตกใจจนตกบันได ในเมื่อเธอช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ในระหว่างนี้ก็อยู่ที่นี่ก็แล้วกัน จะได้มีคนดูแล” เขาหันมาหาน้ำลิน สายตาคมปลาบมองมามีทั้งดุแกมบีบบังคับและขอโทษในคราวเดียวกัน

เท่านั้นมติก็เป็นเอกฉันท์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

0 ความคิดเห็น