หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 100,209 Views

  • 74 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    224

    Overall
    100,209

ตอนที่ 22 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    6 ธ.ค. 60

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มสนุก เพราะมีคนร่วมโต๊ะกันหลายคนจากปกติที่มีแค่มณีจันทร์กับสโรชา แสงทองคุยจ้อไปได้ทุกเรื่องเป็นที่ชอบอกชอบใจของมณีจันทร์ ในขณะที่น้ำลินเป็นฝ่ายนิ่งฟัง เพราะหัวข้อสนทนาส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องของตัวเธอที่แม่เพื่อนรักเผากันซึ่งหน้า

“แต่ถึงจะซุ่มซ่ามยังไง คนไข้ก็ติดแจค่ะ ใครๆ ก็เรียกหาแต่คุณพยาบาลคนสวยที่ชื่อน้ำลิน ทั้งลูกเล็กเด็กแดง วันไหนขึ้นเวรตรงกับลินก็สบายไปละค่ะ”

“ป้าก็เดาได้อยู่แล้วละจ้ะ อิจฉาจินดาจะตาย มีลูกสาวเป็นพยาบาล อีกหน่อยเจ็บไข้ก็มีคนดูแล ว่าไงยัยบัวไม่อยากทำอาชีพนี้บ้างหรือลูก จะได้ดูแลแม่” มณีจันทร์ถามด้วยความหวังแต่สโรชาเบ้หน้า

“ไม่เอาหรอกค่ะ เป็นพยาบาลเหนื่อยจะตาย แล้วต้องไปเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวใครบ้างก็ไม่รู้ ยี้” เจ้าตัวเบ้ปาก แต่เมื่อเห็นสายตาของแสงทองและใบหน้าเจื่อนๆ ของน้ำลินจึงเสียงอ่อย “ขอโทษค่ะ บัวแค่จะบอกว่าไม่ชอบ ไม่อยากดูแลใครเท่านั้นเอง”

“พี่เข้าใจค่ะน้องบัว ใครๆ ก็คิดอย่างน้องบัวทั้งนั้นแหละค่ะ อาชีพของเราถ้าใจไม่รักก็คงทำไม่ได้ แต่อย่าลืมนะคะว่าไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า ไม่ว่าวันใดก็ต้องเจ็บต้องป่วยกันบ้าง ตอนเราป่วยเราก็คงจะอยากได้คนมาดูแลเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวเหมือนกัน ว่าไหมคะ” แสงทองอดไม่ได้ที่จะประชดขึ้น

“นั่นนะสิ ตอนเราป่วยก็เห็นอ้อนให้พยาบาลเช็ดตัวให้”

 สโรชาหน้าบึ้งรู้สึกเสียหน้าที่แม่ไม่เข้าข้าง เมขลาอยากเอาใจสโรชาไว้ เพราะเห็นจะมีแค่คนเดียวในบ้านที่ญาติดีกับเธอจึงบอกเอาใจ

“เรื่องพวกนี้เมย์ว่ามันเป็นความชอบส่วนตัวนะคะ จะบอกว่าใจรักเฉยๆ ก็คงไม่ได้ และจะบอกว่าอาชีพนี้ต้องเป็นนางฟ้านางสวรรค์มีใจเมตตาถึงจะเป็นได้ก็คงไม่ใช่ ต้องบอกว่าเพื่อเงินด้วย เพราะว่าขึ้นเวรก็ได้เงิน เช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้ใครก็ได้เงิน จริงไหมคะน้องบัว”

คราวนี้คนเสียหน้ายิ้มออก อย่างน้อยก็มีคนเข้าข้าง

“บัวก็ว่าอย่างนั้นละค่ะ”

“แล้วอย่างคุณเมย์ ถ้าให้วันละหมื่นจะเอาไหมละคะ” แสงทองประชดขึ้น น้ำลินเห็นว่าเรื่องจะไปกันใหญ่จึงจับมือเพื่อนรักไว้แล้วส่งสายตาห้ามปราม แต่แสงทองชักของขึ้น มีอย่างหรือมาดูถูกอาชีพของเธอแบบนี้ อาชีพที่ใครๆ ก็เห็นว่ามีเกียรติ ควรค่าแก่การยกย่องแต่สองคนนี้เอามายำเละเหมือนอาชีพนี้น่ารังเกียจ เห็นแก่เงิน อย่าว่าแต่เธอเถอะ แม้แต่คนใจเย็นอย่างน้ำลิน เธอก็เห็นว่ากำมือแน่น คงสะกดอารมณ์อยู่แน่ๆ

สะกดทำไม!

ระเบิดมันออกไปเลยซะให้รู้แล้วรู้แรด เก็บเอาไว้ให้หนักอกอยู่ทำไม

“ไม่เอาหรอกค่ะ เพราะไม่ได้มีใจรัก ทำไม่ได้” เมขลาย้อนกลับ สองสาวทำท่าจะห้ำหั่นกันบนโต๊ะอาหาร สหรัฐจึงรีบห้ามทัพ สังเกตอยู่บ้างเหมือนกันว่าน้ำลินแอบกำมือแน่น ลำคอระหงเชิดสูงเมื่อตอนที่เมขลาพูดถึงอาชีพของเธอในทางไม่ดี

 เขาเองก็อยากตำหนิเมขลาอยู่ในข้อนี้ อาชีพใครใครก็ภาคภูมิใจ ตัวไม่ชอบก็ไม่ควรวิจารณ์ แต่ใบหน้าหวานใสที่เชิดคอขึ้นสูงแล้วยังจะมือที่กำแน่นจนเห็นเส้นเลือดทำให้เขาแอบนึกขำ

นอกจากทำหน้าเฉยๆ สลับกับเหนียมอาย มีอารมณ์โกรธกับเขาก็เป็นหรือ

“ผมว่าเราคุยกันเรื่องอื่นดีกว่านะครับ ต้มยำนี่อร่อยจริง ไม่ได้กินมาตั้งนานแล้ว” ชายหนุ่มตักต้มยำเข้าปาก แล้วเอ่ยชม

แสงทองสบตาเมขลาท้าทายแล้วรีบบอกสหรัฐ

“ต้มยำถ้วยนี้น้ำลินเป็นคนทำค่ะ รสถึงได้ออกมากลมกล่อม แต่คงไม่หวานเท่าผลไม้วันนี้หรอกค่ะคุณป้า กินไปแล้วคงหวานเหมือนโรยด้วยน้ำตาลว่าไหมมิต” แสงทองหันมาหาแนวร่วม

 สมิตาพยักหน้ายิ้มๆ มณีจันทร์เห็นแสงทองยิ้มแปลกๆ จึงถาม

“ทำไมจ๊ะ”

“ก็” แสงทองมองหน้าสหรัฐแล้วเบือนจับมาหาเพื่อนตัวเอง “แอปเปิ้ลวันนี้มีคนล้างช่วยกันถึงสองคน ล้างไปก็เช็ดหน้าเช็ดตาให้กันไป มือจับกันไป มันก็ต้องหวานสิคะคุณป้า”

“แสง” น้ำลินตกใจ ไม่คิดว่าเพื่อนจะมาไม้นี้ มองไปทางสหรัฐก็เห็นว่าเขาทำหน้าแปลกๆ โดยเฉพาะกับสายตาขุ่นเขียวที่ตวัดมาจากเมขลา

“จริงเหรอจ๊ะหนูแสง งั้นป้าจะอิ่มข้าวจะได้รับผลไม้ได้เยอะๆ” มณีจันทร์พอใจ มองสบตากับแสงทองก็รู้แล้วว่ามีความประสงค์อย่างเดียวกัน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

0 ความคิดเห็น