ตอนที่ 2 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6055
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    15 พ.ย. 60

เด็กสาวเดินตัวปลิวผ่านหน้าสาวใช้ที่ยกอาหารเข้ามาให้ ไม่สนใจแตะต้องทั้งที่เพิ่งบอกว่าหิวจนรอแขกมาถึงไม่ไหว

คล้อยหลังสโรชาไม่นานรถยนต์คันงามก็เคลื่อนเข้ามาจอดเทียบ ผู้ที่ก้าวขาลงจากรถตอนหลังก็คือจินดากับน้ำลิน

มณีจันทร์เร่งฝีเท้าเข้าไปหา มาถึงก็อ้าแขนกอดรัดผู้เป็นเพื่อนรักด้วยความคิดถึง เป็นนานกว่าจะผละตัวออกมา น้ำลินจึงหาโอกาสไหว้ทักทายได้

“สวัสดีค่ะคุณป้า”

“หนูลิน โถไม่เจอตั้งหลายปีสวยขึ้นเป็นกอง” มณีจันทร์รับไหว้แล้วสวมกอดหญิงสาวเช่นเดียวกัน เมื่อผละออกจากอ้อมกอดนั้นจึงมีเวลาพินิจใบหน้าหวานใสนั้นให้เต็มตา

ดวงหน้ารูปไข่ล้อมกรอบด้วยผมยาวเหยียดตรงดำสนิท ผมด้านหน้าตัดแบบหน้าม้าเหนือคิ้วโค้งสวย ขนตาหนาเป็นแพระยับยามกะพริบเป็นเงาดำวับแวมเหนือดวงตากลมโตสีเดียวกับเส้นผม จมูกโด่งพองามไม่มากไม่น้อย ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีกลีบบัวทาลิปกล็อสเพียงบางๆ

 ยามเจ้าตัวคลี่ยิ้มเห็นฟันขาวซี่เล็กเรียงสวย

“เป็นไงจ๊ะ สวยพอจะเป็นสะใภ้นฤเบศบดินทร์ได้ไหม” จินดาเอ่ยแซวทีเล่นทีจริงเมื่อเห็นว่าผู้เป็นเพื่อนรักพินิจใบหน้าลูกสาวตัวเองนานเกินควร

“คุณแม่” น้ำลินอุทาน สองข้างแก้มฉาดสีเข้ม

“โธ่แม่พูดเล่น แค่นี้ไม่เห็นจะต้องอาย เพราะอย่างนี้ละน๊าถึงได้ไม่มีแฟนกับเขาซักที” จินดาหัวเราะขึ้นอย่างเห็นขัน เพราะลูกสาวเธอปีนี้ก็เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว แต่ยังหาคนรักเป็นตัวเป็นตนไม่ได้

ที่มีมาชอบมาจีบก็พอมีอยู่บ้างแต่น้ำลินก็ไม่ยอมให้ความหวังใครเป็นพิเศษ ไม่นานก็หายหน้าไปจนหมด คงจะเหลือก็แต่ผู้หมวดวริศ ที่เห็นไปมาหาสู่ที่บ้านมาหลายปี

“ก็ลินอยากอยู่กับคุณแม่ไปนานๆ นี่คะ อยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ลินไม่อยากมีแฟนให้ปวดหัวหรอกค่ะ” หญิงสาวกอดแขนแม่ด้วยอาการประจบจึงโดนหยิกแก้มไปทีด้วยความมันเขี้ยว

มณีจันทร์มองยิ้มๆ แววตาเอื้อเอ็นดู

“ตายจริง..ขอโทษทีเถอะมณี” จินดาเห็นว่าเพื่อนยืนรออยู่จึงเดินมาแตะที่แขน ชวนกันเข้าบ้านโดยมีน้ำลินเดินตามหลัง

“นี่หนูลินยังไม่มีแฟนหรอกเหรอดา ไม่น่าเชื่อ หน้าตาจิ้มลิ้มน่าเอ็นดูซะขนาดนี้” มณีจันทร์เลิกคิ้ว ชวนคุยขณะเดินไปยังห้องรับแขก

“พ่อเขาหวง”

“ฮื้ออายุยี่สิบกว่าแล้วยังจะหวงอีก”

“ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ ตามธรรมดาของลูกทหารไม่ค่อยมีใครกล้าจีบนักหรอก ที่มีเหลืออยู่ตอนนี้ก็แค่คนเดียว แต่ก็คงจะแห้วตามระเบียบเพราะแม่ลูกสาวเล่นองค์ไม่ยอมรับรักซักที” ผู้พูดบอกเป็นเชิงบ่น เมื่อมาถึงห้องรับแขกเห็นบ้านเงียบๆ จึงเอ่ยถาม “ไปไหนกันหมดละจ๊ะ”

“คุณสนันต์ไปสิงคโปร์จ้ะ ยัยมิตไปฝึกงานที่ระยอง เหลือก็แต่ฉันกับยัยบัว เหงาจะตาย พักที่นี่นะจิน” มณีจันทร์บีบกระชับมือของเพื่อนรักเอาไว้ ชักชวนจริงจัง

“จะดีหรือ” จินดาเกรงใจ ตั้งใจว่าหลังทานอาหารและพูดคุยกับเพื่อนให้หายคิดถึงแล้วจะออกไปหาโรงแรม ตอนเช้าน้ำลินมีนัดสัมภาษณ์งานที่โรงพยาบาลเอกชนที่ไปสมัครเอาไว้ ปากบอกว่าอยากอยู่กับแม่ แต่กลับมาสมัครงานเสียไกล

น่าตีจริงๆ

“ดีสิจ๊ะ จะได้คุยกันให้หายคิดถึง จะไปพักโรงแรมทำไมให้เปลือง พูดก็พูดเถอะ โรงพยาบาลที่หนูลินทำงานก็อยู่ไม่ไกล พักอยู่ที่นี่ซะเลยดีไหมลูก” ประโยคสุดท้ายนี้มณีจันทร์หันมาถาม น้ำลินสบตากับแม่แล้วยกมือไหว้ขอบคุณทว่าปฏิเสธ

“ลินไม่อยากรบกวนคุณป้าค่ะ อีกอย่างทางโรงพยาบาลเขามีหอพักให้”

“ว้าน่าเสียดายจริง ป้าเองก็เหงา ลุงก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน เดี๋ยวประชุม เดี๋ยวออกต่างจังหวัด มิตก็ไม่อยู่ ส่วนคนที่อยู่นะเหรอ” มณีจันทร์กรอกตาขึ้นมองไปด้านบน เพราะตอนนี้แม่ลูกสาวตัวดีขึ้นไปอาบน้ำ และไม่แน่อาบเสร็จอาจจะนอนคุยโทรศัพท์อยู่จนลืมเวลา ไม่ค่อยจะสนใจใครนักหรอก

น้ำลินเพียงแค่ยิ้ม เห็นใจผู้สูงวัยกว่าอยู่บ้าง แต่จะให้เธอมาพักอาศัยบ้านของคนอื่นก็คงจะอึดอัด งานของเธอก็ไม่เป็นเวลาแล้วแต่ว่าจะถูกจัดให้อยู่เวรแบบไหน บางทีก็เช้า บางทีก็ดึก

“งานลินไม่เป็นเวลาหรอกค่ะคุณป้า”

“ป้าเองก็อายุมากขึ้น ถ้ามีพยาบาลมาอยู่ใกล้ๆ มันก็เบาใจ” มณีจันทร์ปรารภอย่างเสียดาย เธอนั้นถูกชะตากับน้ำลินมาแต่ไหนแต่ไร หากมาอยู่ด้วยกันเสียที่นี่คงจะทำให้คลายความคิดถึงที่มีต่อสมิตาไปได้บ้าง เพราะฝ่ายนั้นเรียนมหาวิทยาลัยของรัฐอยู่ต่างจังหวัด นานๆ ได้กลับมาเยี่ยมบ้าน เห็นว่าไปฝึกงานที่โรงแรมในระยอง ตั้งใจจะเปิดร้านขนมใกล้ๆ บ้านให้ก็ไม่รู้จะเอาหรือเปล่า

เมื่อเห็นสีหน้าอึดอัดใจของคนฟังมณีจันทร์จึงตัดบท

“ช่างเถอะจ้ะ ป้าก็บ่นไปตามประสาคนแก่ ไปทานข้าวกันเถอะนะ ให้ป้านวลเตรียมอาหารไว้เยอะแยะเลย จำได้ว่าชอบ ผ่านมาก็ตั้งหลายปีไม่รู้จะชอบเหมือนเดิมหรือเปล่า” มณีจันทร์เดินนำแขกเข้าไปในห้องอาหาร ป้านวลสั่งการให้สาวใช้จัดโต๊ะอยู่หันมาเห็นเข้าก็รีบปรี่เข้ามาหา

น้ำลินไหว้นอบน้อมจึงถูกดึงตัวเข้ามากอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก จึงส่งเสียงประท้วงขึ้น

 “ป้านวลขา กระดูกลินจะแหลกแล้ว”

“แน่ะ! ดูพูดเข้าเหมือนตอนเด็กไม่มีผิดเพี้ยนเชียว ก็ป้าคิดถึงนี่คะ ไม่เจอสี่ห้าปีสวยขึ้นเป็นกอง ทำอาหารของโปรดไว้ให้ตั้งหลายอย่าง”

“มิน่าล่ะค่ะตาซ้ายลินกระตุก มีของอร่อยๆ กินนี่เอง ไปอยู่ที่ไหนก็ต้องคิดถึงรสมือของป้านวล จริงไหมคะแม่”หญิงสาวหันมาถามแนวร่วม ทำให้เจ้าของฝีมือยิ้มปลื้ม

“งั้นก็ทานกันเถอะนะจ๊ะ เอแล้วนี่ยัยบัวยังไม่ลงมาหรือ ให้ใครไปตามหรือยัง”

“จันทร์ไปมาแล้วค่ะ คุณบัวบอกว่าไม่หิว ให้ทานก่อนเลยค่ะ”

“เอ๊ะลูกคนนี้นี่มันยังไง” มณีจันทร์ขุ่นเคือง สโรชาทำแบบนี้ต้องการจะหักหน้าเธอชัดๆ ก็รู้อยู่ว่าวันนี้มีแขกแถมยังเป็นเพื่อนรักของเธอ “ไปตามมา บอกว่าฉันสั่ง”

“มณี” จินดาเห็นสีหน้าผู้เป็นเพื่อนจึงจับมือเอาไว้ ทอดเสียงอ่อน “ช่างเถอะน่า หนูบัวอาจจะไม่หิวจริงๆ ก็ได้ เด็กวัยรุ่นก็แบบนี้แหละ คงกลัวอ้วน”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

0 ความคิดเห็น