หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,858 Views

  • 74 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    388

    Overall
    99,858

ตอนที่ 17 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    1 ธ.ค. 60

มณีจันทร์กดโทรศัพท์หา หนูลินอย่างตั้งอกตั้งใจ ตอนอยู่ในรถพยายามพูดชื่อนี้อยู่หลายครั้งแต่ลูกชายก็หาได้สนใจ เพราะใจจดจ่ออยู่กับอาการป่วยการเมืองของหญิงคนรัก

หลังวางโทรศัพท์ไม่นานหนูลินของมณีจันทร์ก็ออกมาจากลิฟต์ หญิงสาวเดินแกมวิ่งออกมาหยุดหน้าห้องฉุกเฉิน สีหน้าค่อนข้างตกใจเพราะคิดว่ามีใครเป็นอะไรหนักหนามณีจันทร์ถึงได้มาโรงพยาบาลทั้งที่ปกติเป็นคนที่ไม่ชอบเฉียดใกล้โรงพยาบาล แม้กระทั่งการตรวจสุขภาพประจำปีหากไม่ถูกลูกสาวคนโตเคี่ยวเข็ญก็คงไม่ย่างกราย

“คุณป้า”

“หนูลิน” มณีจันทร์ยิ้มกว้าง รวบข้อมือขาวมากุมไว้ ทว่าพยาบาลสาวจับเนื้อตัวผู้สูงวัยกว่าไปมาก่อนถามขึ้นอย่างห่วงใย

“คุณป้าเป็นอะไรไปคะ หรือใครที่บ้าน

“เปล่าจ้ะเปล่าๆ ป้าไปรับพี่รัฐที่สนามบิน เพื่อน” มณีจันทร์เน้นหนักคำนี้ก่อนบุ้ยปากไปในห้องฉุกเฉินที่ชายหนุ่มกำลังประคองเมขลาออกมา

“พี่รัฐ!” น้ำลินกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ได้ ภาพความสนิทสนมระหว่างเขากับคนที่มณีจันทร์บอกว่าเพื่อนทำให้ลำคอเธอแห้งผาก

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง คิ้วหนาขยับย่น คุ้นแต่นึกไม่ออก และดูเหมือนจะเห็นร่องรอยกระดากวาบผ่านในดวงตาคู่นั้น

หญิงสาวในชุดขาวยกมือไหว้ จากสายตาของเขาน้ำลินออกจะแน่ใจว่าเขาจำเธอไม่ได้

 ก็นั่นสินะผู้หญิงอย่างน้ำลินจะมีค่าอะไรให้เขาจดจำ

“ตารัฐ จำน้องไม่ได้หรือไง” มณีจันทร์เห็นลูกชายรับไหว้น้ำลินแบบงงๆ จึงได้ตีเบาๆ ไปบนต้นแขนก่อนรุนหลังให้เข้ามาเผชิญหน้ากันทำให้เมขลาไม่พอใจแต่สะกดเอาไว้แล้ววางหน้าเรียบเฉย เธอไม่สบายเขาควรจะสนใจเธอมากกว่าผู้หญิงหน้าจืดในชุดขาวนี่

“น้ำลินค่ะ” หญิงสาวเป็นฝ่ายแนะนำตัวขึ้นเอง สหรัฐหลับตาลง คิ้วยังขยับเข้าชิดกัน อึดใจหนึ่งจึงลืมตาขึ้นดีดนิ้วดังๆ

“น้องลิน! นึกได้แล้ว ลูกสาวเพื่อนแม่”

“ก็ใช่นะสิจ๊ะ อะไรกันหนูลินมาบ้านเราออกบ่อยทำเป็นจำน้องไม่ได้ เอแต่หนูลินก็สวยขึ้นเป็นกองเลยนะ ถึงว่าสิพี่เขาเลยจำไม่ได้” มณีจันทร์เกรงว่าน้ำลินจะน้อยใจจึงเอ่ยแก้แทน

 เมขลาแอบเบ้ปาก มองจับไปยังใบหน้าหวานใสที่เครื่องสำอางแตะแต้มมาน้อยอยู่แล้ว ในยามนี้จึงยิ่งจางลงจนซีด

นี่นะหรือสวยขึ้นเป็นกอง

เมขลาเย้ยหยัน หากจะเทียบน้ำลินกับเธอแล้วก็เหมือนดอกมะลิกับดอกกุหลาบสีแดง ไม่มีผู้ชายคนไหนเลือกดอกมะลิไปปักในแจกันหรอก นอกจากเอาขึ้นหิ้ง ท่าทางมณีจันทร์ยกยอแม่พยาบาลคนนี้ออกนอกหน้า แต่อย่าหวังเลยว่าจะเปลี่ยนใจสหรัฐไปจากเธอได้

เขารักเธอ จนตายอย่างไรสหรัฐก็ต้องรักเธอคนเดียว ไม่มีผู้หญิงคนไหนหรอกจะตอบสนองเรื่องบนเตียงได้ถูกใจเขาเท่าเธอ แถมยังเป็นเพื่อนคู่คิดได้ทุกเรื่อง

“คงจะอย่างนั้นครับ” ชายหนุ่มหัวเราะขึ้น แววตาที่เขาทอดมองเธอมีร่องรอยขบขันทำให้น้ำลินเกิดอาการแปลบปลาบในอก โดยเฉพาะเมื่อมีสายตาแบบเดียวกันจากผู้หญิงอีกคน

“ลินไม่สวยขึ้นหรอกค่ะเคยขี้เหร่อย่างไรก็อย่างนั้น”  น้ำลินบอกเสียงเรียบแววตาขบขันจากผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนเป็นดูแคลนในวินาทีถัดมา

“จริงสิ ลืมแนะนำนี่เมขลา เป็น

“เพื่อนของพี่รัฐจ้ะ กลับจากอเมริกามาพร้อมๆ กันแต่บ้านหนูเมย์อยู่ต่างจังหวัดป้าก็เลยจะให้ไปพักที่บ้าน คงวันสองวัน” เพราะกลัวน้ำลินจะเข้าใจถูก มณีจันทร์จึงยอมเสียมารยาทแทรกกลางขึ้น

 คำแนะนำฐานะของเธอที่ดูจะต่ำกว่าที่ควรจะเป็นทำให้เมขลาหน้าตึง ชักได้กลิ่นไม่ดี

“ค่ะคุณป้า ถ้าไม่มีใครเป็นอะไรแล้ว ลินคงต้องขอตัวนะคะ ยังทำงานไม่เสร็จเลยค่ะ”

“วันนี้หนูลินลงเวรกี่โมงจ๊ะ”

 มณีจันทร์ยังไม่ละความพยายาม เธอชอบน้ำลินมากว่าบรรดาผู้หญิงทุกคนของลูกชาย ถึงจะไม่ขนาดบีบบังคับคลุมถุงชนให้สหรัฐแต่งงานกับคนที่ตัวเองชอบแล้วกีดกันผู้หญิงที่ลูกรัก แต่ก็ขอพยายามจนถึงที่สุด เธอเชื่อว่าหากลูกชายได้รู้จักสนิทสนมกับน้ำลินมากกว่านี้ เขาจะต้องเปลี่ยนใจ

น้ำลินเป็นคนน่ารัก สหรัฐจะต้องรักน้ำลินได้แน่ๆ

“สี่โมงเย็นค่ะ”

“ดีเลยจ้ะ ป้าจะให้คนรถมารับที่หอพักนะ ไปทานอาหารด้วยกัน ป้านวลบ่นคิดถึงจะแย่ ตั้งเดือนหนึ่งแล้วไม่แวะไปหาบ้างเลย” มณีจันทร์ทำสุ้มเสียงน้อยอกน้อยใจหญิงสาวจึงดินเข้าไปใกล้แล้วกอดแขนประจบด้วยอาการของเด็กขี้อ้อน

“ก็ลินงานยุ่งนี่คะ ยิ่งเป็นน้องใหม่ยิ่งต้องขึ้นเวรเยอะ”

“อย่างนั้นก็ไถ่โทษซะดีๆ ไปทานอาหารเย็นที่บ้านป้า ไม่อย่างนั้นละก็ป้าจะเคือง”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น