หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,853 Views

  • 74 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    383

    Overall
    99,853

ตอนที่ 13 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3553
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    27 พ.ย. 60

“ต้องใช่แน่ เธอชอบผู้ชายคนนั้น ว๊าวๆ อยากเห็นหน้าค่าตา ไปด้วยได้ไหมอ่ะ พรุ่งนี้หยุด” เจ้าตัวร่ำร้อง ทำหน้าตื่นเต้นอยากจะเห็นหน้าผู้ชายที่ทำให้ผู้หญิงหัวใจเย็นชาอย่างน้ำลินหลงรักได้ ดูซิว่าจะหล่อเหลาซักแค่ไหน มากกว่าหมวดวริศที่เธอเองก็แอบเชียร์จนแทบขาดใจ แต่คงจะขาดใจตายไปซะเปล่าๆ เพราะแววตาของน้ำลินยามพูดถึงหมวดวริศช่างแตกต่างจากยามนี้โดยสิ้นเชิง

“ไม่มีอะไรจริงๆ”

“ถ้าเธอไม่พูดความจริงกับฉัน ฉันจะถือว่าต่อแต่นี้ไปเราสองคนไม่ใช่เพื่อนรักกัน ฉันจะไม่พูดกับเธออีกเลย” แสงทองทำเป็นปึงปังลุกจากเตียงไปยืนเช็ดเครื่องสำอางออกจากใบหน้า ไม่พูดไม่ยิ้มแต่ตาคอยชำเลืองว่าน้ำลินจะว่าอย่างไร

และก็ได้ผลเมื่อคนไม่รู้เท่าทันเต้นไปตามเกม รีบลุกขึ้นมาหา

“แสง อย่าโกรธฉันสิ ไม่มีอะไรเลยจริงๆ”

….

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากคนขี้งอน หญิงสาวจึงถอนหายใจหนักหน่วง

“ก็ได้ๆ ยอมบอกก็ได้ ฉฉันชอบพี่รัฐ”

เท่านั้นคนที่ยืนทำหน้าบูดก็ยิ้มกว้าง กว้างจนน่าหมั่นไส้ พลอยทำให้คนเพิ่งสารภาพความจริงไปหน้าแดงก่ำ ทั้งโกรธ ทั้งอาย

“ยัยแสง เธอแกล้งฉันเหรอ”

“ก็ใช่นะสิ เธอกับฉันคบกันมาตั้งสี่ปี ฉันคงไม่โกรธจนไม่ยอมพูดด้วยกับเรื่องแค่นี้หรอก” แสงทองยักคิ้วแล้วหลิ่วตาล้อเลียน

“ฮันแน่แอบมีความรักก็ไม่ยอมบอกเพื่อน ไอ้เรารึก็เชียร์พี่หมวดจนหืดจะขึ้นคอตาย ถึงว่าสิยุเท่าไหร่ก็ยุไม่ขึ้นซักที”

“ฉันกับพี่วริศไม่ได้เป็นอะไรกัน ฉันคิดกับเขาแค่พี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น” น้ำลินเสียงอ่อย

“เธอไม่คิดแต่พี่วริศน่ะคิดไปเต็มๆ ตั้งกี่ปีมาแล้วล่ะที่เขาตามจีบ น่าสงสาร สุดท้ายก็แห้วรับประทาน ถูกตาอยู่คว้าพุงเพียวๆ ไปกิน”

“บ้า ยังไม่ได้กินซักหน่อย อีกอย่างพี่รัฐเขาก็ไม่ได้คิดอะไรกับฉันหรอก ก็แค่แอบหลงรักเขาข้างเดียว” คราวนี้น้ำลินเสียงเครือ ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นเศร้าซึม ดวงตาแสนเศร้ามีหยาดน้ำใสแล่นมาคลอคลองจวนหล่นแหะจนแม้แต่แสงทองยังตกใจ

“ลิน!

“ไม่มีอะไรๆ ไปอาบน้ำได้แล้ว เพิ่งลงเวรมาไม่ใช่เหรอ” คนขี้แยตัดบท แต่แสงทองวางมือทาบไปบนหัวไหล่ จ้องตาก่อนถาม

“แกหลงรักเขาข้างเดียวเหรอ”

น้ำลินกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ แววตาขมขื่น

“ใช่เขาไม่รู้หรอกว่าฉันคิดอะไร หรือถึงรู้เขาก็คงไม่สนใจ ผู้ชายอย่างเขาไม่มีวันสนใจผู้หญิงอย่างฉันหรอก จืดชืดว่าไหม” สุ้มเสียงคนพูดมีนัยประชดประชันตัวเอง แสงทองจึงเชยคางเพื่อนรักขึ้นมาสบตา

“ใครหน้าไหนมันว่าเธอจืดชืด ฉันจะไปต่อยปากมันเดี๋ยวนี้”

“บ้า ไปได้แล้ว” หญิงสาวผลักเพื่อนรักออกห่างตัวแล้วคว้าหนังสือนวนิยายออกไปนอนอ่านบนเก้าอี้นวมติดหน้าต่าง เบื้องล่างเป็นสนามหญ้ามีดอกไม้พอให้สบายตา นานๆ ทีถึงจะมีเวลาว่างแบบนี้ ทว่าตัวอักษรจากนวนิยายเล่มโปรดไม่ซึมซับเข้าสมอง ท้ายสุดจึงต้องยกเลิก

 

ภายในสนามบินสุวรรณภูมิ ครอบครัวนฤเบศบดินทร์มายืนรอสหรัฐ บุตรชายคนโตผู้จะสืบทอดกิจการของ เอ็นบีกรุ๊ปทั้งหมดกันอย่างพร้อมเพรียง โดยเฉพาะสโรชานั้นสนิทสนมกับผู้เป็นพี่ชายมากกว่าสมิตาพี่สาวจึงยืนชะเง้อคอยาวมองทางด้านผู้โดยสารขาออก

“นั่นไง มาแล้ว” เด็กสาวชี้มือแล้วปรี่เข้าไปหาพลางส่งเสียงเรียก “พี่รัฐ”

ชายหนุ่มอ้าแขนรับเมื่อสโรชาโผเข้าสู่อ้อมกอดแข็งแรงนั้นอย่างสุดแสนคิดถึง ชายหนุ่มขยี้ผมน้องสาวคนเล็กที่ดูจะขี้อ้อนมากกว่าใครจนคนเป็นน้องหน้ายุ่ง

“อุตส่าห์ไดร์ผมมา”

“อะไรกันเรา เป็นเด็กเป็นเล็กหัดทำเผ้าทำผมกับเขาแล้วหรือ”

“พี่รัฐน่ะ ชอบว่าบัวเป็นเด็กอยู่ได้ บัวอายุสิบห้าแล้วนะคะ เป็นสาวเต็มตัว” สโรชาว่าแล้วขยับหน้าเข้าไปใกล้หู “บัวมีแฟนแล้วด้วยนะ”

“ฮื้อ..” สหรัฐเลิกคิ้ว ยังไม่ทันจะอ้าปากถามอะไรพ่อแม่รวมทั้งสมิตาก็เดินเข้ามาหา

“กระซิบอะไรกัน”

“ยัยบัวเขาบอกผมว่า” สหรัฐขยับปากจะพูด สโรชาจึงตะปบปากพี่ชายเอาไว้ ขยิบตาไม่ให้พูด ชายหนุ่มจึงหัวเราะขึ้น “คิดถึงพี่ชายคนนี้มากครับ”

“ก็ใช่นะสิ ยัยบัวมันจะสนิทกับใครนอกจากรัฐ” มณีจันทร์สวมกอดลูกชายแนบแน่น ชายหนุ่มสอดแขนตอบ เมื่อผลักออกมาแล้วจึงหันมาหาสนันต์

“ผมพร้อมจะกลับมาสืบทอดกิจการของพ่อแล้วครับ”

“ดีมากลูก พ่อภูมิใจในตัวแกมาก รู้ไหมว่าใครๆ ที่แกเคยออกแบบงานให้ต่างก็รอให้แกกลับมา” สนันต์ตบไหล่บุตรชาย สายตาที่ทอดมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเต็มไปด้วยความชื่นชม สหรัฐ ไม่เคยทำอะไรให้พ่อกับแม่ผิดหวัง เขาคือความภูมิใจสูงสุดของนฤเบศบดินทร์

ชายหนุ่มทักทายถามไถ่กับพ่ออีกสองสามประโยคจึงเบือนสายตามามองสมิตา หญิงสาวยกมือไหว้ผู้เป็นพี่ชายแล้วสวมกอดหลวมๆ

“กลับมาซะทีนะคะ แม่จะได้เลิกบ่นเหงา”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น