หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 98,601 Views

  • 74 Comments

  • 658 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    874

    Overall
    98,601

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    26 พ.ย. 60

“หนเดียวแม่ ไม่ได้เรียกหลายหน ฉันอ่านหนังสืออยู่ เรียกอยู่ได้” เจ้าของชื่ออีแหว๋วเดินขึ้นบ้านมาทั้งชุดนักเรียนมัธยมต้น ถอนหายใจเมื่อเห็นสมาชิกวงไพ่นั่งกันหน้าสลอน อาชีพหลักของแม่ ที่บางวันแทบไม่มีเงินให้เธอไปโรงเรียน แต่ก็อาศัยเก็บที่แม่ให้ไว้เวลามือขึ้น แต่ต้องซ่อนไว้ให้ดีถ้าพ่อเห็นก็ลงขวดหมด

“เอาอีฟ้าไปไกลๆ เลยไป ร้องจะกินนม กูเลยพลอยเสีย”

“เรื่องอะไร ฉันอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องกันพอดี ให้ไอ้แสนสิมันไม่อยู่หรือไง” เด็กสาวโบ้ยไปให้น้องชาย

“ไม่เห็นหัวมันมาตั้งกะเช้า ไอ้นี่ก็อีกคน เลิกเรียนแทนที่จะอยู่บ้าน มาช่วยดูน้องไม่มีละ” มารศรีโบกมือไล่ลูกสาวแล้วเดินไปนั่งเล่นไพ่ต่อ

แหว๋วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง นึกอิจฉาพี่สาวที่หลีกหนีสภาพแวดล้อมย่ำแย่นี่ไปเสียได้ เธอเองก็จะทำทุกทางเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องจมปลักแบบนี้เหมือนกัน

 

 

ตอนที่ 4.

น้ำลินทำหน้าแปลกๆ หลังกดวางสายจากมณีจันทร์ สีหน้าของเพื่อนสนิททำให้แสงทองวางมือจากการถอดหมวกและกิ๊บออกจากผม เธอเพิ่งลงเวรเช้ามา ในขณะที่น้ำลินมีขึ้นตอนดึกและนอนอิ่มมาทั้งวัน แต่สีหน้ากลับดูหม่นๆ เหมือนคนอดนอน

“ลงเวรมาแล้วนอนไม่หลับเหรอ”

“เปล่าหรอก หลับทั้งวันเลย เมื่อคืนยุ่งมาก มีแอดมิดต่อกันตั้งสามเคส”

“อ้าวแล้วทำไมทำหน้าเหมือนคนอดหลับอดนอนอย่างนั้นละจ๊ะ เดี๋ยวก็ขึ้นเวรไม่ไหวหรอก” แสงทองกระเซ้าขึ้นก่อนมองไปที่โทรศัพท์ “หรือว่าทะเลาะกับพี่หมวด”

“เปล่าซะหน่อย ป้ามณีโทรมา” เธอบอกสั้นๆ ไม่ขยายความ

“ป้ามณี? เพื่อนแม่เธอที่ว่าสนิทกันมากๆ นะเหรอ”

“ใช่ พรุ่งนี้พี่รัเอ่อลูกชายเขาจะกลับมา เขาอยากให้เราไปที่บ้าน” หญิงสาวบอกแล้วถอนหายใจ เธอยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับสหรัฐในยามนี้

“ก็ไปสิ ไม่เห็นจะต้องคิดอะไร”

“ก็” น้ำลินขยับปากเหมือนจะพูดแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ “เรายังไม่อยากไป”

“งั้นก็ปฏิเสธไป อ้างว่าขึ้นเวรอะไรก็ได้นี่นา” แสงทองยักไหล่ แม้จะสนิทสนมกันมากแต่น้ำลินก็ไม่เคยปริปากบอกความรู้สึกที่มีต่อสหรัฐให้ฟัง ตัวแสงทองเองรู้แค่ว่าเธอมีนายตำรวจหนุ่มยศร้อยโทอย่างวริศเท่านั้นที่เข้ามาขายขนมจีบแต่จนป่านนี้ความสัมพันธ์ก็ดูจะไม่มีอะไรคืบหน้า

“พรุ่งนี้ไปไม่ได้ก็วันหลังอยู่ดี”

“เอ๊ะต้องมีอะไรแน่ๆ ทำไมต้องทำหน้าทุกข์ร้อนแบบนั้น” แสงทองขยับเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้าลงไปใกล้เข้าอีกเมื่อเพื่อนยังเฉย “บอกมา”

“บ้า ไม่มีอะไร ไปอาบน้ำได้แล้ว เชื้อโรคฟุ้งเต็มห้อง” น้ำลินบ่ายเบี่ยง แต่มีหรือที่คนอย่างแสงทองจะยอมง่ายๆ จึงขยับไปนั่งบนเตียงทั้งชุดฟอร์มที่ผจญกับเชื้อโรคมาทั้งวัน

“ถ้าเธอไม่บอกฉันจะเอาเชื้อมาปล่อยบนที่นอนเธอเดี๋ยวนี้แหละ บอกมาว่าทำไมจะต้องกังวลขนาดนั้น อย่าบอกนะว่าลูกชายป้ามณีของเธอปากหนาหูตาเถิก ขี้เหร่เหลือรับจนเธอไม่อยากไปเห็นหน้า” แสงทองคาดเดา ฝ่ามือเรียวจึงหยิกหมับไปบนต้นแขน

“ใครบอก พี่รัฐเป็นผู้ชายที่หล่อและดูดีมากต่างหากล่ะ” คำแก้ตัวของเพื่อนกับแววตาเป็นประกายผ่องๆ ยามพูดถึงบุคคลที่สามทำให้แสงทองหลิ่วตา

“พิรุธ เธอชอบเขาใช่ไหม”

“บ้า ไม่ใช่นะ” น้ำลินปฏิเสธพัลวันแต่ไม่ยอมสบตาแถมสองข้างแก้มยังฉาดสีแดงเข้าอีก เผยพิรุธออกมาให้คนช่างสังเกตอย่างแสงทองจับได้

“ต้องใช่แน่ เธอชอบผู้ชายคนนั้น ว๊าวๆ อยากเห็นหน้าค่าตา ไปด้วยได้ไหมอ่ะ พรุ่งนี้หยุด” เจ้าตัวร่ำร้อง ทำหน้าตื่นเต้นอยากจะเห็นหน้าผู้ชายที่ทำให้ผู้หญิงหัวใจเย็นชาอย่างน้ำลินหลงรักได้ ดูซิว่าจะหล่อเหลาซักแค่ไหน มากกว่าหมวดวริศที่เธอเองก็แอบเชียร์จนแทบขาดใจ แต่คงจะขาดใจตายไปซะเปล่าๆ เพราะแววตาของน้ำลินยามพูดถึงหมวดวริศช่างแตกต่างจากยามนี้โดยสิ้นเชิง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

0 ความคิดเห็น