หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,883 Views

  • 74 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    413

    Overall
    99,883

ตอนที่ 11 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    25 พ.ย. 60

“โห้เดี๋ยวมันก็ชิ่งหนีไปหรอก”

“มันไม่กล้าหรอก รักหลงนังเมย์อย่างกับอะไรดี นังเมย์มันสวยเหมือนแม่ ที่สำคัญ” คนพูดทำมือป้องปาก “ลีลาเด็ดเหมือนแม่”

“อันนั้นไม่รู้โว้ย..ข้าไม่เคยลอง”

“แล้วอยากลองไหมล่ะ” มารศรีมองตาหวานเยิ้ม คนถูกยั่วส่ายหน้าดิกทำให้หน้าหวานเยิ้มนั้นตึงก่อนตวาดแว๊ด “ทำไมยะ ฉันสวยกว่าอีแก่บ้านพี่ก็แล้วกัน”

“สารรูปพอกันละว๊า” คนพูดบอกแบบไม่อ้อมค้อมเรียกเสียงหัวเราะจากวงไพ่ได้ครืนใหญ่ จากนั้นใครอีกคนจึงแหย่ขึ้น

“นังเมขลามันสวยนะ สวยหยาดเยิ้มเหมือนนางงาม ถามจริงเถอะวะอีศรี มึงเบ่งมันออกมาจริงๆ เหรอวะ” คนถามทำหน้าไม่เชื่อ

“อ้าวอีนี่ มึงว่ากูไม่สวยเหรอวะ  จะบอกให้นะโว้ยเมื่อก่อนนี้กูสวยสุดในซอย ที่ผับน่ะแขกที่ไหนๆ ก็เรียกหาแต่น้องมารศรีๆ นั่งดริ๊งคืนหนึ่งเป็นสิบ” เจ้าตัวอดีตคนเคยสวยแต่ปัจจุบันแถมให้ใครก็ไม่อยากจะเอาอวดด้วยความภาคภูมิใจ

“ก็มันไม่เหมือนพ่อเหมือนแม่นี่หว่า”

เมื่อก่อนใครๆ ในซอยนี้ก็พูดกันให้แซดว่านายบุญสุขไม่ใช่พ่อของเมขลา ดูเอาเถอะความสวยความเก่งรวมทั้งนิสัยใจคอไม่เห็นจะเหมือนใคร

“เอ๊ะนังพริ้ง อีเมย์มันลูกกู พี่บุญสุขก็พ่อมัน พูดมาก จั่วๆ” มารศรีละความสนใจเอาไว้เพียงเท่านั้น เธอเองมีลูกห้าคน มีลูกชายเกิดก่อนเมขลาคนหนึ่งแต่คนละพ่อ ดีที่พ่อมันเอาไปเลี้ยงเพราะปู่ย่าอยากได้หลานชาย แล้วก็มีเมขลาเข้าอีกคน

 จริงๆ ก็ไม่ค่อยมั่นใจนักหรอกว่าบุญสุขเป็นพ่อมันจริงๆ หรือเปล่า ตอนนั้นเธออยู่กินกับบุญสุขก็จริงแต่บางคืนก็ออกไปกับแขกซึ่งผู้เป็นสามีก็ไม่ได้ว่าอะไร ดีเสียอีกที่เธอหาเงินมาให้ลงขวดเหล้าได้

จะใช่หรือเปล่าเธอเองไม่อยากคิดให้มันปวดหัว ถึงอย่างไรก็ดีกว่าให้ลูกถูกตราหน้าว่าไม่มีพ่อและจะให้ไปตามหาว่าใครเป็นเธอก็เห็นว่าไม่มีประโยชน์

หลังคลอดเมขลาแล้วเธอก็มีลูกอีกสามคนชายหนึ่งหญิงสอง วัยกำลังกินกำลังนอน แต่ก็เลี้ยงอย่างตามมีตามเกิด จะให้กลับไปนั่งดริ๊งเหมือนเก่าก็คงจะทำไม่ได้

ปัจจุบันนายบุญสุขทำงานเป็นยามที่บริษัทผลิตอะไหล่รถยนต์แห่งหนึ่ง หวิดจะถูกไล่ออกก็หลายทีเพราะขี้เมาจนเสียงาน

ส่วนเธอแรกๆ ก็ผันตัวจากเด็กนั่งดริ๊งมาทำหน้าที่หาเด็กสาวๆ สวยๆ ให้กับเสี่ยที่ผับ แต่ตอนหลังก็มาขายข้าวแกง ไปมาๆ ก็ยึดอาชีพเล่นไพ่หาเลี้ยงลูกเลี้ยงผัว บางวันก็ได้ บางวันก็เสีย แต่ก็ใช้ชีวิตให้หมดไปวันๆ ตายเมื่อไหร่ก็หมดกรรมเมื่อนั้น

เมขลานั้นเกิดมาจนก็จริง แต่ก็ทะเยอทะยานส่งเสียตัวเองจนเรียนจบมหาวิทยาลัยทั้งที่เธอแทบไม่ได้จุนเจืออะไรให้ แถมยังเรียนเก่งได้ไปถึงเมืองนอกเมืองนา มีผัวมหาเศรษฐีติดอันดับของประเทศ เป็นความหวังหนึ่งเดียวของบ้านที่คาดหวังจะลืมตาอ้าปากจากค่าสินสอด

ทว่าเมขลาไม่ค่อยจะหันมาดูดำดูดีพ่อแม่และน้องๆ นัก ตั้งแต่ไปเมืองนอกสามปี มีจดหมายพร้อมเงินมาให้แค่ไม่กี่ครั้ง ทั้งที่ได้ดิบได้ดีออกขนาดนั้น

อกตัญญู

เธอมักจะใช้คำนี้ในยามเรียกร้องเอาเงินจากผู้เป็นลูกสาว และที่ให้ไม่ใช่เพราะห่วงแม่ห่วงน้อง แต่ห่วงกลัวว่าเธอจะไปรังครวญว่าที่ลูกเขย

เฮอะ! ก็ลองมันไม่ให้ดูสิ

“แม่ หนูหิว” เด็กหญิงน้ำฟ้าขยับลุกจากที่นอนเก่าๆ ไม่ห่างจากวงไพ่ ข้างกายคือขวดนมเก่าๆ มีคราบเลอะ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ขี้ตาเขรอะ

“อะไรวะกินอยู่แหม็บๆ นังแหว๋ว อยู่ไหนวะ หาอะไรให้อีฟ้ามันกินหน่อย” มารศรีตะโกนลั่น ตายังจับอยู่กับไพ่ตรงหน้า

“แม่ หนูหิว”

“เอ๊นังฟ้านี่ยังไงรอหน่อยสิวะ เห็นไหมกูเสียเลย นังลูกล้างลูกผลาญ แล้วนี่อีแหว๋วไปไหน เรียกตั้งหลายหน เดี๋ยวเถอะมึง” มารศรีผุดลุก ถลกผ้าถุงเดินข้ามใครคนหนึ่งออกไป ชงนมผงแบบไม่สนใจสัดส่วนแล้วเขย่าๆ ก่อนยื่นให้เด็กหญิงวัยไม่เกินสี่ขวบลูกสาวคนเล็ก

“หนเดียวแม่ ไม่ได้เรียกหลายหน ฉันอ่านหนังสืออยู่ เรียกอยู่ได้” เจ้าของชื่ออีแหว๋วเดินขึ้นบ้านมาทั้งชุดนักเรียนมัธยมต้น ถอนหายใจเมื่อเห็นสมาชิกวงไพ่นั่งกันหน้าสลอน อาชีพหลักของแม่ ที่บางวันแทบไม่มีเงินให้เธอไปโรงเรียน แต่ก็อาศัยเก็บที่แม่ให้ไว้เวลามือขึ้น แต่ต้องซ่อนไว้ให้ดีถ้าพ่อเห็นก็ลงขวดหมด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น