หัวใจใบสั่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 98,735 Views

  • 74 Comments

  • 659 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,008

    Overall
    98,735

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    14 พ.ย. 60

คฤหาสน์สีครีมผสมฟ้าโทนสว่างดีไซน์หรูหราแปลกตาตั้งอยู่ภายในเนื้อที่กว้างขวางมากกว่าสองไร่ของตระกูลนฤเบศบดินทร์

นอกจากตัวบ้าน การตกแต่งยังหลงตัวอย่างมีรสนิยม ไร้ที่ติ ด้วยไม้ดอกไม้ประดับพันธุ์หายาก ไม่ว่าใครที่ผ่านเข้ามาในซอยนี้ครั้งแรกเป็นต้องหันกลับมามองซ้ำด้วยกันทั้งนั้น ด้วยฝีมือการออกแบบของสถาปนิกหนุ่ม นามสหรัฐ นฤเบศบดินทร์ บุตรชายคนโตของเจ้าของบ้าน

       “เสร็จกันหรือยังจ๊ะป้านวล” มณีจันทร์เยี่ยมหน้าเข้ามาในครัว กลิ่นอาหารคาวหวานตลบอบอวลพลอยเรียกน้ำย่อยให้หลั่งออกมามากกว่าปกติ

 ในเย็นวันนี้สมาชิกก้นครัวกำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหารหลายอย่างต้อนรับคุณจินดาเพื่อนรักเพื่อนสนิทแนบแน่นมาแต่วัยเยาว์ของมณีจันทร์ผู้เป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ และถือเป็นเจ้าบ้านที่แท้จริง เพราะอำนาจเด็ดขาดแบบเผด็จการเป็นของเธอมาแต่ไหนแต่ไร

 ทั้งสนันต์ผู้เป็นสามี รวมทั้งลูกๆ อีกสามคนไม่มีใครกล้าหือ

       “เหลือต้มยำอีกอย่างค่ะคุณ” ป้านวล หญิงวัยเลยกลางคนร่างท้วมกำลังสาละวนกับการออกคำสั่งและชิมอาหารที่ลูกมือปรุง

 แม้เป็นเพียงแค่คนออกคำสั่งเหงื่อก็ยังพราวไปทั่วขมับ เมื่อยปากยิ่งกว่าลงมือเอง

วันนี้จะมีแขกมาใหม่แค่สองคนทว่าคุณมณีจันทร์ นายหญิงผู้เป็นใหญ่สั่งให้ทำอาหารมากมายราวกับจะเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน ทั้งอาหารคาว หวาน จนวุ่นกันไปทั้งครัว

“อย่าให้รสจ้านนักนะ จำได้ว่ายัยลินกินเผ็ดไม่ได้” มณีจันทร์ออกคำสั่ง

“ป้าจำได้ค่ะ คุณลินเธอชอบทานอาหารจืดๆ กินอะไรเผ็ดนิดเผ็ดหน่อยเป็นต้องปวดท้อง วิ่งหายากันจ้า ไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้ยังเป็นอยู่หรือเปล่า ไม่ได้เจอหน้าค่าตากันมาตั้งหลายปี” ผู้พูดส่ายหน้า แม้จะดูเหมือนบ่นทว่าสีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู คุณลินยิ่งนัก

“ก็คงเหมือนเดิมนั่นแหละ แต่ก็คงโตเป็นสาว ตอนที่ย้ายไปอยู่เชียงใหม่ก็ยังกะโปโลอยู่ ห่างจากตารัฐตั้งหลายปี ถ้าจำไม่ผิดน่าจะไล่เลี่ยกับสมิตา” มณีจันทร์หมายถึงบุตรสาวคนโตที่กำลังจะเรียนจบในเทอมหน้า ส่วนสโรชาลูกสาวคนเล็กเพิ่งเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น

 ลูกสามคนนิสัยคนละแบบอย่างกับลูกต่างพ่อต่างแม่

สหรัฐ พี่ชายคนโต ตอนนี้ไปเรียนต่อปริญญาโทที่อเมริกา อีกไม่นานก็จะเรียนจบกลับมาบริหารบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่กำลังเติบโตไปด้วยดี เพื่อรับช่วงต่อจากสนันต์ที่ต้องการจะวางมือเสียที หลังจากที่ต้องแบกรับภาระงานอันหนักหน่วงมาทั้งชีวิต

และเพราะเป็นลูกชายคนเดียวจึงถูกตามใจจากปู่ย่า ทำให้ชายหนุ่มค่อนข้างเอาแต่ใจ ดื้อดึง มีแค่คนๆ เดียวเท่านั้นที่เขายอมซูฮกให้ก็คือมณีจันทร์ผู้เป็นแม่นั่นเอง

สมิตา ลูกคนรอง นิสัยเรียบง่าย เรียบร้อยอ่อนหวาน ค่อนข้างหัวอ่อนว่าง่าย จึงไม่สร้างความหนักใจให้กับพ่อแม่เหมือนพี่น้องอีกสองคน หญิงสาวใกล้เรียนจบแต่ไม่ได้ร่ำเรียนสาขาที่พอจะช่วยงานบริษัทได้เลย เพราะชอบเกี่ยวกับการทำอาหาร มณีจันทร์จึงคิดจะเปิดร้านขนมให้ดูแล

สโรชา ลูกสาวคนเล็ก กำลังเป็นวัยรุ่นเลือดร้อน ชอบเที่ยว ชอบแต่งตัวและออกจะแก่แดดเกินตัว จึงทำให้มณีจันทร์ค่อนข้างหนักใจมากกว่าใคร

       “พูดไปก็คิดถึงนะคะ อยากเจอหน้าเร็วๆ”

“นัดไว้หกโมง เดี๋ยวคงมาถึง เสียดายไม่มีใครอยู่บ้านเหลือแค่ฉันกับยัยบัว” มณีจันทร์มองอาหารที่เสร็จไปแล้วหลายอย่างด้วยความพอใจ ฝีมือการทำอาหารของป้านวลดีมากพอจะอวดเพื่อนได้

เธอกับจินดาเป็นเพื่อนรักกัน คบหากันมาตั้งแต่อนุบาลเลยก็ว่าได้ พอรุ่นสาวก็เรียนโรงเรียนประจำที่ปีนังด้วยกัน จบออกมาต่างคนต่างแต่งงานแต่ก็ติดต่อไปมาหาสู่กันโดยตลอด มีแค่ช่วงหลังที่จินดาย้ายตามสามีที่ไปรับราชการทหารอยู่ทางเหนือหลังน้ำลินจบมัธยมปลาย

ยังจำภาพของน้ำลินได้ดี เด็กสาวใบหน้ารูปไข่ ผิวค่อนข้างขาวจัด ใบหน้าอ่อนเยาว์ องค์ประกอบของเครื่องหน้าลงตัว เสียแต่จืดชืดไปหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็มองว่าดูจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู อาจด้วยลักษณะนิสัยที่ออกจะคล้ายสมิตาลูกสาวคนโปรดจึงรักและเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

“เสียงรถ คงเป็นยัยบัว” มณีจันทร์ถอยห่างออกจากครัว ทันได้เห็นสโรชาเดินลงส้นตึงตังเข้ามาก่อนโยนกระเป๋านักเรียนแบบหนังสีดำไปบนโซฟา รองเท้านักเรียนสองข้างกระเด็นไปคนละทาง ส่วนเจ้าของมันก็โถมเข้าไปนอนบนโซฟาทั้งตัวก่อนออกคำสั่งกับสาวใช้ที่อยู่ใกล้ตัว

“หิว เอาอะไรมาให้กินหน่อย”

มณีจันทร์มองเห็นตั้งแต่แรก ส่ายหน้าก่อนสาวเท้าเข้ามาหา

“ไปอาบน้ำก่อนค่อยลงมาทานอาหารเย็นด้วยกัน แม่บอกแล้วนี่ว่าน้าจินดากับพี่ลินจะมา” มณีจันทร์ขยับขาเข้ามาชิดแล้วก้มหน้าลงมาหาลูกสาวคนเล็กที่ยังนอนเฉยอยู่ ต่อเมื่อเห็นแม่เริ่มตีหน้ายักษ์จึงกระเด้งตัวลุกขึ้นในท่านั่งแต่ไม่วายบ่น

"เดี๋ยวสิคะแม่ มาเหนื่อยๆ อีกอย่างบัวก็หิวด้วย กินก่อนไม่ได้หรือไง”

“จันทร์ ไปเอาสาคูไส้หมูกับน้ำส้มมาให้คุณบัว” มณีจันทร์เบือนหน้ามาหาสาวใช้ที่รีบออกไปทำตามคำสั่ง “กินรองท้องเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำอาบท่า มานั่งบนโต๊ะอาหารทั้งชุดนักเรียนแม่ไม่ชอบ เหม็นเหงื่อจะตาย”

“ก็บัวซ้อมเชียร์นี่คะ” เด็กสาวทำจมูกฟุดฟิดใกล้ๆ ตัว เพราะเห็นว่าตัวเองไม่ใช่เด็กอย่างเมื่อก่อนแล้วจึงเริ่มกังวลถึงกลิ่นตัว “ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า”

เด็กสาวเดินตัวปลิวผ่านหน้าสาวใช้ที่ยกอาหารเข้ามาให้ ไม่สนใจแตะต้องทั้งที่เพิ่งบอกว่าหิวจนรอแขกมาถึงไม่ไหว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

0 ความคิดเห็น